Daar stond ik dan… 07.00 u s’morgens… mijn Ironman-debuut. Volledig tegen de afspraken van de briefing in werd het startschot gegeven toen iedereen in afwachting was op toelating om 30m in te zwemmen tot aan de startlijn. Ik was dus een beetje overdonderd en begon te zwemmen (lees: oorlog voeren) voor wat ik waard was. Na een 300m leek alles rustiger te worden maar even later kwam ik opnieuw in een enorm gewoel terecht doordat de atleten die aan de andere kant van de steiger gestart waren ook rond diezelfde eerste boei moesten natuurlijk… ik heb nooit echt het gevoel gehad dat ik vlot aan het zwemmen was en kwam in een dikke 59’ aan land. Eenmaal in de wisselzone zocht ik op de juiste plaats m’n zak met fietsspullen maar kon die niet vinden… een andere atleet was weg met nummer 549. Ik maar wat staan draaien, zoeken en vloeken tot plots een zak in mijn richting werd geworpen. Die van mij dus… vlug de tent in, swimsuit uit, helm, bril en nummer aan en hop naar de fiets. Uiteindelijk kostte de wissel me 3’03” en begon ik vrij opgenaaid aan het fietsen.

Tim en Michael hadden me ingeprent om met niet te laten gek maken in het fietsen en niet mee te gaan met de flitsende bolides die je in het begin voorbij komen gevlogen. Ik heb deze raad ingevolgd en ik kwam vrij snel in een aanvaardbaar ritme. Op de eerste echte helling werd ik ingehaald door een grote groep hardrijders die de betekenis van het woord stayeren niet kenden. De scheidsrechters reden er naast en keken er naar.

Zelf hield ik steeds 7m afstand (waar ik fier op ben) en fietste in deze groep verder. Al gauw werden toch wat zwarte kaarten uitgedeeld en viel het pak toch een beetje uiteen. De hellingen zorgden voor nog meer selectie. Aangemoedigd door de dolle menigte ging ik de 2e ronde van 90km in met een goed gevoel. Iets later stond Aaron in de bevoorradingszone en hij overhandigde me zoals afgesproken (en succesvol!!) mijn tweede drinkbus met energiedrank.

Na 4u50 kwam ik opnieuw de wisselzone binnen… een vlotte wissel deze keer… en hup, het loopparcours op voor 4 lussen van iets meer dan 10KM. Ik startte heel vlot en had al gauw een aantal atleten te pakken die iets meer moeite hadden met de overgang van het fietsen naar het lopen en met de hitte. De eerste lus liep ik te snel en ik wist dat ik dit niet ongestraft zou kunnen volhouden. Na 21 km wist mijn vrouwke (na briefing van het thuisfront) me te vertellen dat ik op een 3e plaats liep in mijn age group. De opdracht was heel eenvoudig…als niemand me nog voorbij loopt sta ik op het podium. Ik ben bewust wat trager gaan lopen om het mannetje met de hamer niet tegen te komen in de veelbesproken 2e marathonhelft. Uiteindelijk moest ik me geen zorgen meer maken en liep ik nummer 2 nog voorbij…9u02 minuten na de start liep ik dolgelukkig onder de ironmanboog. Ik werd met deze tijd 24e in het totaalklassement en 2e in mijn age group (heren 30-34) na een uitmuntende Joury Gokel (8u50).

Een dag later beslisten we beiden om ons ticket richting Hawaï te verzilveren…benieuwd welk avontuur me daar staat te wachten! Wordt ongetwijfeld vervolgd…

Hierbij wil ik ook nog de supporters bedanken voor hun steun en enthousiasme voor, tijdens en na de wedstrijd! Wim en Sander Dobbelaere hebben zowaar 2400KM overbrugd op 4 dagen, alsof ze een wedstrijdje gingen bekijken in Geel…

Sportieve groeten
Dominic