3631Zoals beloofd, volgt hierbij een uitgebreider verslag van de wedstrijd…Er is een nachtje overgegaan waarin ik zeker de tijd had om de wedstrijd te overschouwen. mijn lichaam was immers nog niet klaar voor een lange en diepe slaap.
Onze dag begon gisteren om 3u30…een dikke 3u opstaan voor de start van de wedstrijd moet volstaan voor een vlotte vertering van een stevig ontbijt. Ik heb zo een beetje mijn eigen ritueel (net zoals veel atleten) en ik eet voor elke wedstrijd mijn portie rijst (al dan niet koud) met kaneel en witte boterhammen met honing. Nog een paar kopjes groentebouillon om alles door te spoelen moet zorgen voor een volle tank met voldoende zout!

Rond half 5 bracht Jo ons (Sander en moetie) met de wagen naar de zone waar de body marking plaatsvond. We kregen allemaal onze wedstrijdnummer op beide armen getatoeëerd en bij het verlaten van de zone werd onze chip geregistreerd. Van daar ging het dan naar het wisselpark waar uiteraard alleen de atleten binnen mochten. Ondertussen hadden we Joury gevonden en we waren vrij vroeg ter plaatse en konden in alle rust onze fiets wedstrijdklaar maken (drinken, eten en herstelmateriaal op de fiets aanbrengen en banden van 8 bar druk voorzien). Daarna nog eens dubbelchecken of we wel goed gememoriseerd hadden waar onze zakken met fiets- en loopspullen hingen en de rest van de tijd opvullen met rustig rondkijken, nog eens het toilet opzoeken (ik heb lang moeten wachten op de verhoopte opbrengst!) en afscheid nemen van onze supporters.

Om 6u40 lagen de profs al startklaar en werd het volkslied heel integer gebracht door een plaatselijke chansonnier. Enkele minuten later weerklonk het eerste startschot, de mannen waren weg…dat betekende voor ons dus echt wel dat het laatste kwartier was aangebroken. Al snel zwommen heel wat atleten naar de startlijn en Joury en ik konden dus niet achterblijven wilden we wat in de voorste gelederen liggen. Dat had als gevolg dat je natuurlijk nog 14′ moet watertrappelen (wat na verloop van tijd niet meer mogelijk was omdat er zodanig veel atleten op dezelfde plaats wilden liggen en we dus schouder aan schouder en met de tenen bij elkaar ingehaakt onszelf moesten bovenhouden, leuk is anders).
Uiteindelijk weerklonk het 2e kanonschot en weg waren wij…1 woord kan ik bedenken…ellendig. Overzwommen worden, zelf overzwemmen, een klop hier, een duw daar, bril af, ik zag zelf enkele badmutsen onder me. Dit scenario duurde echt lang en aan elke boei werd de oorlog nog wat erger…de boeien liggen niet allemaal mooi op een rijtje (stroming) dus iedereen moet wat uitwijken om er rond te zwemmen waardoor we terug allemaal bij elkaar komen te liggen.
Pas aan het uiterste punt werd het wat rustiger rondom mij en kon ik voluit gaan…ik had, op de eerste 1500m na, een echt goed gevoel tijdens het zwemmen ook al is een tijd van 1u04 niet zo fantastisch. Het lange, moeilijk begin heeft daar wel iets mee te maken.

Uit het water, even het zout van me afgespoeld, de zak ontvangen van één van de 5000 vrijwilligers en de tent binnen. Snel het pak uit, bril op het hoofd en nummer rond de heupen…loopke tot bij de fiets en hup weg voor de volle 180km…tijdens het eerste fietsblokje in de buurt (vooraleer te beginnen aan de lange weg naar Hawi en terug) word je ontzettend aangemoedigd door massa’s supporters inclusief de eigen garde (die wat verspreid stonden) die allen opgelucht waren dat ik zonder kleerscheuren het eerste onderdeel had overleefd. Ik had direct het juiste ritme te pakken en begon gemotiveerd aan de inhaalrace…al op de eerste hellingen zag ik dat er velen al zwoegend en met een te groot verzet de meters bergop aan het overwinnen waren. Ik koos voor de soepele pedaalslag bergop en de grote(re) versnelling downhill. Het eerste stuk verliep vlot met een zacht briesje tegen en de miles ‘vlogen’ voorbij…na ongeveer 45 miles begon de wind aan te wakkeren en had ik al snel begrepen dat het nog een lange zware tocht zou worden. Geconcentreerd bleef ik elke half uur een halve energiereep naar binnen spelen, afgewisseld met veel water, zouttabletten en energiedrank. Velen vlamden me voorbij bergop met krachtige beenslagen op de pedalen terwijl ik alles op souplesse (probeerde) te doen. Na verloop van tijd zagen we de profs die in de tegenovergestelde richting aan hun terugkeer bezig waren en ontzettend hard (bergaf en wind in de rug) fietsten…Marino Vanhoenacker reed dan nog in 3e stelling.
Na het keerpunt in Hawi konden we even uitblazen op een lang stuk licht bergaf en met de wind ons gunstig gezind…al de uphill-stoempers zagen nu op hun beurt mijn kont…maar voor niet lang want de wind was van mening om het ons die dag niet gemakkelijk te maken en draaide zich terug tegen ons. Energie sparen en tegelijkertijd toch blijven vooruit gaan was de berekening die ik constant moest maken…Ik kon mezelf nog mooi naar voor manoeuvreren en 5u11 na de start van het fietsen gaf ik mijn fiets af aan een van de vele vrijwilligers.

Een lange loop doorheen het fietspark (eigenlijk rond want je moet de buitenzijde volgen), loopspullen opgehaald en dan opnieuw de tent binnen…iemand aangesproken om talkpoeder in mijn schoenen te doen terwijl ik mijn zakjes vloeibare voeding en mijn zouttabletten van een plaatsje voorzag. Compressiekousen aan, petje op, schoenen aan en weg waren we voor hoofdstuk 3 van de dag.

In Klagenfurt was ik veel te voortvarend van start gegaan en dat kon ik hier absoluut niet maken…de hitte, vochtigheid en hellingsgraad van het parcours is hier absoluut niet te vergelijken dus aan 15 km/u starten zou hier ronduit dom zijn.
Opnieuw lopen sommigen me heel snel voorbij…die ik welgeteld 500m verder al zie stilvallen. Redelijk gezwind zet ik rustig mijn tocht verder en ter hoogte van ons verblijf passeer ik Jo die me heel enthousiast aanmoedigt en zelfs een stukje meeloopt. Iets voor het keerpunt (van het eerste deel van het parcours) zie ik Joury die me laat weten dat hij de strijd zal staken als hij terug is in Kona.
Ik loop steeds meer atleten voorbij, passeer Jo opnieuw (Bente deed ondertussen een zalige slaap) op weg naar deel 2 van het parcours. Aan de voet van Palani road wordt ik vooruit geschreeuwd door de rest van de supporters en dat kon ik toen absoluut wel gebruiken. Palani Road is een stijle beklimming van ongeveer 1 km waar je volledig stil valt en je het ritme drastisch moet terugschroeven, zoniet zal je dit zuur opbreken later in de wedstrijd.
Ik kom vlot boven en vervolg mijn weg naar Energy Lab…eerder beschreef ik al dat dit een lange, zwarte weg is die langzaam bergop loopt en waar de temperatuur de plak zwaait. Gisteren besloten de weergoden om de thermostaat daar op de hoogste stand te plaatsen (gevoelstemperatuur 42°/105 Fahrenheit door de warmte die uit de lavavelden opstijgt). Hier begon de echte strijd tegen het parcours, de hitte, de pijnlijke (oververhitte) voeten en de man met de hamer. Op dit stuk loop ik steeds minder atleten voorbij en word ik zelf al eens ingehaald. De lange calvarietocht eindigt voor mij nadat ik terug boven uit het Energy Lab kom gelopen (het keerpunt ligt zo goed als naast de oceaan dus je loopt eerst een 2-tal kilometer langzaam naar de oceaan toe met de wind in het gezicht, terug is natuurlijk bergop zonder wind en in de verschroeiende hitte). Nog 12 kilometer te gaan en ik krijg terug wat moed…op de helling uit EL liep ik terug heel wat atleten voorbij en op de terugweg naar Kona was het niet anders. Sander begeleidt me de hele tijd uitstekend, spreekt me moed in en pepert me voortdurend in om niet te hard van stapel te lopen.
Menig gellekes, bekers water en zouttabletten later kom ik aan de laatste beklimming van de dag…terug naar de lichten van Palani Road (bovenaan deze keer) waar me een zalige afdaling wacht, gevolgd door de laatste kilometers doorheen het centrum. Massa’s enthousiastelingen uit alle landen schreeuwen je toe en plots doemt de finishboog op…oef, ik haal het.
There is Dominic Caluwe, a thirthy one year old teacher from Belgium! Dominic, you’re an iron man!’

Na de finish volgt een uitermate goede begeleiding van een 2-tal vrijwilligers die bij me bleven tot ze er zeker van waren dat ik in goede gezondheid verkeerde…elke atleet wordt op die manier bijgestaan en direct wordt ingegrepen als iemand de indruk geeft niet in orde te zijn. Een professioneel medisch team staat klaar om de finishers die hun hulp het meest kunnen gebruiken bij te staan met raad en daad. De atleten worden naar een zone gebracht waar ze met hun familieleden rustig kunnen bekomen met een stukje pizza, vers fruit, vanille-en chocolade-ijs, drank en massage…

Uiteindelijk moesten we toch eens zien thuis te geraken…met de fiets, kwestie van een beetje los te rijden. Nadien werd er rustig nagekaart met de familie…Jo, Sander en Moetie zijn later op de avond nog teruggekeerd om de allerlaatste atleten naar de eindmeet te schreeuwen.

Kort en bondig:
– Als debutant in deze wedstrijd weet je niet echt waar je aan begint.
– De weersomstandigheden bepalen echt het wedstrijdverloop. De hitte en de wind vormen samen 1 blok tegen de atleten.
– De man met de hamer kwam me gisteren een paar keer gedag zeggen…maar hij vond me maar een saaie knul die niet wou plooien.
– Karakter is hier geen loos begrip.
– Bergop en tegenwind fietsen zullen nooit mijn ding worden…maar zijn beiden trainbaar!!
– Ik ben een gelukkig man dat ik dit in mijn nog prille carrière al heb mogen meemaken…
– Als ik hier ooit terug mag komen denk (hoop) ik nog iets sneller te kunnen met de ervaring die ik gisteren heb opgedaan.
– Dat de steun en interesse vanuit ons Belgenland zo groot zou zijn, heb ik nooit durven hopen!

De eerste selectie foto’s is ook gemaakt…