Van noord naar zuid, van twijfel naar bevestiging.


Het is een drukke bedoening, het lijkt op een drukke zomeravond aan de kust, iedereen nog nagenietend van een ontspannen dag. De situatie is voor mij iets anders.

Het is 22h30 en ik tel af naar de start om 23h. Het is in mijn ogen het vreselijkste uur van gans de voorbereiding, het uur voor de start. Het gevoel van verlangen naar avontuur en opwinding heeft plaast gemaakt voor twijfel en onzekerheid. Ik heb naast de 125km en 7500HM+ nog 2 grote obstakels. Hoe ga ik omgaan met het eten, wat me nekte in de Alpen en hoe ga ik om met de mentale dip, iets wat me bijna nekte in de Ultrawarmathon.

Dan kijk ik naast me, Cedric die me heeft bijgestaan op de Ultrawarmathon is er vandaag en de volgende uren terug bij en ik heb voor mezelf briefjes met quotes en peptalk gemaakt voor elke CP, middeltjes tegen het mentale gevecht. Fysiek voel ik me in orde, coach Dominic heeft me op vrij korte tijd terug klaargestoomd voor deze uitdaging. Kinesist Tom zorgde dan weer dat de kleine pijntjes geen kans krijgen vandaag.
Na nog even met het thuisfront gebeld te hebben begeef ik me naar het strand voor het verlossende startschot. Met vuurwerk wordt de boel op gang geschoten en kan ik eindelijk beginnen lopen.

Ik zit vrij vlug in mijn ritme en op een goede plaats in het deelnemersveld. De eerste km’s krijgen we al een voorproefje van wat komen gaat, klimmen, verschillende ondergronden en ondanks de duisternis toch al enkele vergezichten. Na 10km kom ik Cedric tegen en geef hem mijn hartslagmeter, de band is al aan het schuren. Ervaringsgewijs heb ik al een goed zicht op mijn hartslagen en voel ik aan wanneer ik in het rood ga. Van zodra ik dat voel, stop ik en adem 5 maal diep in. Heb dit maar een 4-tal keer moeten doen gedurende gans de wedstrijd, dus slim gelopen.
De eerste 50km kom ik vrij behouden door, drink regelmatig, let op mijn eten, dosseer mijn krachten tijdens de lange klimmen en doe een praatje met Cedric als ik hem tegenkom op de CP’s.

Na een 9 uur in de race begint het klaar te worden, altijd een boostje. Ik zit dan op de meest technische afdaling, lees 2 km afdalen via haarspeldbochtjes van niet langer dan 5 à 10m. Het levert wel een verbluffend zicht op als ik even achterom kijk. Beneden is het toch een goeie 20m plat en begint haarspeldbochtgewijs de klim. Op naar halfweg.

Bij de CP halverwege ervaar ik mijn eerste zwakke moment. Ik zonder me even af, drink wat, eet wat en kom langzaam weer in mijn iets socialere zelve. Cedric gunt me de tijd en heeft in de vorm van een korte videoboodschap van mijn vriendin een leuke opsteker. Mijn humeur verbetert per seconde. Met verse krachten begin ik aan het volgende stuk. Op naar Roque Nublo, het hoogste punt (1800m) en iconisch beeld van Gran Canaria, gestitueerd op 80km in de race. Net voor de start van de koninginnenklim is er nog een CP, daar eet en drink ik genoeg en neem mijn tijd. De les die ik geleerd heb van in de Alpen waar ik veel te vlug aan de klim begonnen ben zonder voldoende eten en drinken. Het zonnetje is ook van de partij, dus zonnecreme smeren is geen overbodige luxe. Op mijn eigen tempo begin ik aan de klim. Traag maar zeker vorder ik. De benen zijn me echt goedgezind vandaag en ondervinden voorlopig weinig last van de vele uren die ik al bezig ben. Op mijn voeten voel ik de blaren wel al meer en meer. Normaal ging ik op de grote CP op 84km mijn kousen wisselen, maar ik wil de aanblik van mijn voeten vermijden en besluit nu al om dit niet te doen. Na wat soms een eindeloze klim leek, bereik ik dan toch het majustueuze rotsblok, boostje! Al vrij vlug is de realiteit er terug, de 4km naar de grote CP is in tegenstelling tot wat ik dacht geen simpele afdaling, er zitten nog wat venijnige klimmen in. Daar toegekomen strompel ik lijnrecht naar de pasta, plof me op een stoel en eet ik al starend in de verte het bakje leeg. Zwak moment nr 2 van de dag! Daarna nog een stukje brood met gezouten hesp en ik herleef. Als ik Cedric zie is hij blij met mijn transformatie die ik op enkele minuten heb ondergaan en ik kan weer lachen.

Ik verwissel van bovenkledij en besluit om even mijn hoofd op tafel te leggen, ik vraag wel om me binnen 10’ terug wakker te maken. Na 30 uur wakker zijn en 16 uur race kan dat deugd doen. Na een microslaapje ben ik klaar om de laatste marathon aan te vatten, de hoogtemeters heb ik ook al voor 75% achter de rug.

Op papier lijkt het goed te doen, alleen zie je op papier niet welke ondergrond je voorgeschoteld krijgt. Een groot deel bestaat uit rotsachtige ondergrond en het laatste stuk uit keien, keien, … echt een plezier om op te lopen met voeten vol blaren.

Iets voor het 100km-punt is er nog een CP. Ik kom daar vloekend toe en maak mijn beklag over de ondergrond tegen mijn compagnon, bij deze nogmaals sorry. Een filmpje van de vrienden doet mijn humeur terug omslaan van grumpy naar smile. En wat ook mag vermeld worden zijn de supervrijwilligers op de CP’s, altijd vriendelijk, altijd enthousiast en altijd bereidwillig om je te helpen of zelfs een schouderklopje om je verse moed te geven! En genoeg variatie in eten en drinken.
Klaar voor de finale 30km en klaar voor de opnieuw intredende duisternis ben ik terug op weg. Ik lever nu een mentale strijd, soms lijk ik niet vooruit te komen door die vervloekte ondergrond en lijkt het een eindeloos avontuur te worden, dan weer lijkt het alsof ik over de paden zweef. Ik blijf wel alert want heb toch schrik om met deze vermoeidheid een verkeerde stap te zetten, het zijn geen beekjes en grachtjes waar ik naast loop. De prachtige uitzichten en schitterende decors waar ik doorheen loop en die tijdens de dag zo mooi tot hun recht komen zijn terug vervangen door mysterieuze donkere dieptes en iets minder-ver-gezichten.
De CP op 17km van het einde is de laatste stop die ik zal doen. Ik kom toe met mijn “weet-niet-meer-van-welk-land-hij-is”-blik en denk alleen maar aan drinken, eten en finishen. Na even rondgestaard te hebben, besluit ik nog wat paëlla te eten. Ik krijg als aanmoediging nog 2 filmpjes te zien van mijn nichtje van bijna 3 jaar en mijn neefje van 1 jaar. Met een lach op mijn gezicht zeg ik tegen Cedric: “ik ga gaan finishen! Tot straks”. En ik ben weg!

De laatste klim doe ik probleemloos, het was echt mijn klimrace, geen enkele keer gekraakt tijdens het klimmen. Wat daarna volgt is te beschrijven als een eenzame donkere vloekende tocht over losliggende keien van alle formaten, dit duurt tot zo een 5km voor de finish. Daarna is het terug loopbaar, maar dan voel ik voor het eerst benen die foert zeggen. Ik kan ze geen ongelijk geven. Ik besluit toch delen te lopen, 400m lopen, 100m stappen. Dit lukt gedeeltelijk. Net voor de CP op 3km van de finish gaan we terug een gedroogde rivierbedding in, bloody hell. Dat wordt nog even stappen. Langzaam kom ik in finishmodus. Op 2 km van het einde komen we op normale baan en ik begin te rekenen. Halfweg had ik zicht op 24h om te finishen, maar het 2de deel viel me veel zwaarder. Ik kan nog steeds onder de 25h binnen zijn, maar dan moet ik beginnen doorlopen. En dus doe ik dat! Altijd leuk om toch nog dat restje te vinden om een eindsprint, nou ja sprint, in te zetten. Ik hou gelijke tred met nog 2 lopers, maar dan komt de ijdelheid in me boven. Ik wil alleen finishen. Zit hier nog ergens een turbootje in mij? Ja dus. Net voor de finish zoek ik Cedric, omhels hem en zeg hem dat dit ook dankzij hem is, geen woord van gelogen. Ik kom doodmoe in lichte euforie over de finish in 24h55’! En ga daarna in 30” naar uitputting en nog 2’ later naar de EHBO om mijn blaren te laten verzorgen. Een kwartier later lach ik al terug, maar ik wil nu doodgraag naar mijn bed!
Na de Ultrawarmathon had ik gezegd dat dit mijn lange laatste loop ging worden. Denk ik dat nog steeds? Allezins voor dit jaar…

Het is ook de loop geweest waar veel elementen mekaar aanvulden en imaakten dat ik deze tot een goed einde bracht. Een loop die als blauwdruk kan dienen om op voort te werken.

Ik ben fysiek klaargestoomd door Dominic, ondanks de korte periode die er maar was na de Ultrawarmathon. Tom heeft de kleine wederkerende ongemakken goed aangepakt en de preventieve oefeningen hebben geloond. Ik heb geleerd uit mijn fouten tijdens vorige soms mindere ervaringen. Ik kreeg niet alleen steun van het thuisfront, maar ben ter plaatste ook bijgestaan op een fantastische manier. Naast de blaren en de achillespezen heb ik in de dagen erna geen spierpijn gehad.

Misschien moet ik toch nog maar eens kijken voor die grote finale in de Alpen…

Benjamin Geldof