Het inschrijven voor deze wedstrijd was al een wedstrijd op zich, waar ik zelf niet snel genoeg voor was, maar mijn vrouw Nathalie wel (uitverkocht in 42 seconden). Het doel was voor ogen…

Enkele maanden nadien waren we daar dan ter plaatse in Roth, de weergoden waren ons gunstig gezind, mooi weer en weinig wind, op die dag dan toch. De trainingen waren achter de kiezen en we waren er klaar voor, Roald en ik om ondergedompeld te worden in een fantastische sfeer!Ik had me ingeschreven voor een startwave vooraan, maar had ook in mijn gedachten dat het daar vlot ging gaan… Om 6u45 zondagmorgen was het aan mijn beurt om te beginnen aan een dag gevuld met sport. Zoals ik reeds gedacht had zaten de snellere atleten ook in die wave, het was een gevecht in het water tot 2.3km, dan kon ik eindelijk een gat slaan en mijn ruimte vinden om verder te zwemmen zonder te moeten incasseren! Ik kwam na 57 minuten uit het water en het voelde aan alsof ik dit nog eens kon overdoen… Ik had ervan genoten om langsheen het gehele kanaal aangemoedigd te worden door de duizenden toeschouwers, zalig gewoon!

Al lachend zette ik mijn weg verder richting mijn fiets. De eerste kilometers daarvan had ik een glimlach tot achter mijn oren en zwaaide ik meermaals terug naar de toeschouwers. Maar dit bleef niet duren, na 60 kilometer fietsen begon ik al wat signalen te krijgen dat de tank aan het leeglopen was, dit door de hevige wind, die meer in het nadeel was dan in het voordeel! Gelukkig was er meer dan voldoende afleiding door de duizenden toeschouwers, zeker op Solar berg, onvoorstelbaar, je had bijna geen ruimte om door de mensenmassa te fietsen! Ik werd snel terug met de neus op feiten gedrukt en eraan herinnerd dat er wind zat, ik zag ook aan mijn fietstijd dat dit niet verliep zoals verwacht. Na 5u11minuten kon ik al goed getekend van de inspanningen zowel mentaal als fysiek van de fiets springen en aan het loopnummer beginnen.

De fiets werd door de vrijwilligers geparkeerd en mijn loopgerief werd me aangereikt, even snel wisselen en we waren vertrokken voor het laatste onderdeel, waar ik eerlijk gezegd nog weinig mentale energie voor had! Maar opgeven staat niet in mijn woordenboek… De benen voelden niet echt soepel meer aan, maat het tempo verliep wel vlot. Ik had vernomen dat de aanloopstrook richting kanaal opwaarts ging en dit hakte behoorlijk in op mijn lichaam, dit in combinatie met de zon die ook van de partij was! Weeral een mentale deuk! Eens het kanaal bereikt, was het zo goed als vlak, maar 20 kilometer rechtdoor in de zon lopen werkt ook niet echt bevorderend, maar wel ideaal om de knop om te draaien en eenzelfde tempo aan te houden! Ik kruiste daar ook onze voorzitter Roald Leijnen, die ook aan het afzien was. De laatste 14 kilometer van de marathon was er niks vlak meer, man wat had ik zin om te wandelen bergop!!!! Ik dacht bij mezelf hou nog een groot uur vol en rust dan een beetje. Elke kilometer was ik aan het aftellen en verlangend naar het keerpunt om dan in een rechte lijn naar de finish te lopen, want een marathon lopen in één ronde is niet evident om in te schatten wat er nog komt, maar wel goed dat er ruimte is voor te lopen. Op ongeveer 4 kilometer voor het einde begon ik relatief te genieten en gaf ik terug high fives aan de toeschouwers. Na een grote 15 minuten begaf ik me in het festivalpark waar de finish zich begaf, ik vernam van mijn schoonmoeder dat mijn zoontje Nelles op mij stond te wachten om samen over de finish te lopen. Eens ik Nelles in mijn beeld zag, nam ik zijn hand en renden we samen de meet over, zalig gewoon!!! Het was genieten vanaf dan, vooral van het feit om met mijn zoontje over de finish te lopen, want ik had tijdens de marathon van 3u14minuten enorm afgezien!

Ik had een eindtijd van 9u27 in geen ideale weersomstandigheden, maar was er wel tevreden mee.Waardoor ik 99e ben geworden van de 4000 starters!

Nog een dankwoordje aan de coach Dominic De Caluwé en zeker aan mijn vrouwtje Nathalie!!!