Het is nu 3 dagen geleden dat ik mijn 8e volledige triatlon tot een goed einde gebracht heb en het feit dat jullie dit nu lezen, wil zeggen dat ik besloten heb om er toch een verslag van te schrijven.

Waarom zou ik het niet gedaan hebben?

Ik was een paar uur na de finish zo teleurgesteld en slecht gezind op mezelf dat ik het de moeite niet vond om van deze wedstrijd een verslag te schrijven. Ik heb al eens gezegd: “De marathon kan je wedstrijd maken of kraken en in mijn geval was dat dus het tweede..”

Om toch de chronologie van een wedstrijdverslag te bewaren neem ik jullie eerst mee op mijn reis naar mijn finish in IM Maastricht 2018.

Vorig jaar, eind juli 2017, contacteerde ik Dominic met de vraag of hij mij wou begeleiden naar IM Maastricht 2018. Twee jaar na mijn laatste finish in een IM had ik er terug goesting in. We stonden voor een serieuze uitdaging. Niet dat ik in die twee jaar geen klop had gedaan, maar het scheelde toch niet veel. Mijn broeken konden dat bevestigen. Oja, en binnen twee maanden wil ik ook een marathon lopen.

Mijn eerste lactaattesten bij Dominic toonden het gevolg van 2 jaar aan de kant staan. Niet dat die testen dramatisch slecht waren, maar toch bijna. Ergens was er nog wel een overblijfsel van een basis te ontwaren, dus we hadden wel iets waarvan we konden vertrekken. Iedereen die traint met Dominic, zal wel het belang herkennen dat hij hecht aan een brede basis en aan duurtrainingen in de zone LSD/Hoog LSD. En dus deed ik mijn eerste duurlopen aan een snelheid van 6’20”/km.. Wat zou dat 2 maanden later geven.. Maar zoals een van mijn yoga teachers er altijd inhamerde: “Thrust the process..” En dat deed ik dus.. Stilletjesaan begon ik vooruitgaan te maken..

In oktober liep ik de marathon van Melbourne met een gemiddeld tempo van 4’47”/km (eindtijd 3u24’). En of ik vooruitgang geboekt had!

Wat elke sporter ook weet is hoe belangrijk het is om fris in het hoofd te zitten. Enkele weken nadat ik terug kwam uit Australië namen Joni en ik de beslissing om een punt te zetten achter ons huwelijk. En plots had ik wel wat meer aan mijn hoofd dan alleen maar mijn gemiddelde hartslag op training. Plots leek Maastricht heel veraf en slechts een futiel detail. Plots ging ik niet meer trainen om te genieten van de inspanning, van de buitenlucht, om me voor te bereiden op dat grote doel een jaar verder, maar ik ging trainen om even niet te moeten stil staan bij mijn persoonlijk leven.

De trainingen van Dominic hadden hun waarde al bewezen in Melbourne, maar nu kwamen echt zijn kwaliteiten als coach naar boven: hij was altijd beschikbaar en wist keer op keer de juiste dingen te zeggen.

Naast de zwem-, loop-, en fietstrainingen die ik wekelijks van Dominic kreeg bleken ook de yoga lessen van Jurgen en Rafael bij Fitopia van grote therapeutische waarde te zijn. Stilletjesaan begon ik er terug echt plezier in te hebben om in het water te springen, mijn Sauconys aan te trekken en om mijn voeten vast te klikken in de pedalen.

Op stagen in Calpé met Innerme leerde ik veel supertoffe mensen kennen. Lange gesprekken met Dirk Baelus daar deden me beseffen dat ik, en alleen ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen geluk. Ook in Calpé durfde ik de fiets nog wel eens gebruiken als vlucht, zoals toen ik na 232km pas om kwart na 9 ’s avonds in het pikkedonker terug was J Als iemand tips wil hebben om zijn coach slecht gezind te maken: zo’n fietstrainingen helpen daar wel bij J

Na Calpé ging het via de zwemloop in Breda en de halve Challenge Geraardsbergen richting Duitsland en Oostenrijk waar ik op vakantie de laatste rechte lijn inzette naar Maastricht. De trainingen gingen goed, zeer goed. Ik had op een jaar tijd heel veel vooruitgang geboekt, dat werd ook bevestigd door de laatste lactaattesten in juni. Ik was er klaar voor!

Op vrijdag voor de wedstrijd vertrokken we naar Maastricht. We, dat waren mijn ouders en ikzelf. Cas was op dat moment op terugweg van vakantie met Joni en zijn pluspapa die hem ’s avonds naar Maastricht zouden brengen. Ik wilde hem er absoluut bij. Toen hij er ’s avonds was, voelde ik ook een soort kalmte over mij komen.

Zoals we allemaal gevoeld hebben was het in juli “super-snik-lava” heet (Cas zijn woorden) en dus ging ik toch maar eens op de website van de Rijkswaterstaat kijken.. Het zou toch niet waar zijn zeker.. Zondagochtend om 6uur galmde echter door de speakers in de wisselzone: “Watertemperatuur is 26°C. Het is een non wetsuit swim voor alle atleten”.. Darn.. Nu het was wel te verwachten en ik had er ook vrede mee.. Ik werd er niet zenuwachtiger van.

Om 7u31 dook ik het warme water van de Maas in. Ik ging deze keer eens proberen in de voeten te zwemmen, wat me wonderwel lukte. Na iets meer dan 1u27 en wat tegenstroom na het keerpunt, kwam ik terug aan land. Goed voor mijn doen, zeker zonder wetsuit.

Een lang gerekte wisselzone, mijn fiets niet direct gevonden, maar na iets meer dan 5 minuten kon ik toch vertrekken voor 180km door de Limburgse heuvels. Twee weken eerder hadden Yves en ik het parcours verkend, maar ik was precies toch vergeten hoe lastig het was. De eerste 40km constant op en af. Mijn benen voelden niet zo top aan, maar eenmaal de eerste lastige hellingen verteerd, kon ik toch het goede gevoel te pakken krijgen. Ongeveer de laatste 25km van de ronde waren vlak, langs het water, maar met veel wind.. Dat in combinatie met de warmte die kwam opzetten maakte het er niet gemakkelijker op. Na ong 2u53 kwam ik na een ronde over de kasseien van de markt gedokkerd. Dat zat wel goed. Ondertussen bleef ik nauwgezet mijn voedingsschema uitvoeren: op het begin van elke uur een Innerme prestatie gel en dan op 20’ en op 40’ een halve Innerme reep. Ik had ook nog 2 geconcentreerde drinkbussen, een per 3 uur, die ervoor zorgden dat ik aan ongeveer 65gKH/uur kwam. Daarnaast nam ik aan elke post vers water aan. Na 5u53 beeindigde ik het fietsen. Wel wat verval in de 2e ronde dus, maar toch dik onder de 6u. Hierdoor kon ik content aan mijn beste onderdeel beginnen.. Enfin, aan wat mijn beste onderdeel zou moeten zijn..

Ik vertrok voor mijn marathon en kon direct een vlot tempo lopen. De eerste ronde in ongeveer 53’, dat ging dus heel goed. Aan het begin van de 2e rond moest ik het tempo wel wat laten zakken, maar ongeveer 5km verder, in de loop van de 2e ronde, precies weet ik het niet meer, was het gedaan. Maar dan ook echt gedaan. Zelfs echt joggen zat er niet meer in. In de derde ronde ben ik dan beginnen wandelen en dan gaat het snel natuurlijk..

Ik was echt zwaar teleurgesteld tijdens de marathon en heb een paar keer gedacht dat het zo geen zin had.. Maar als ik gestopt zou zijn, hadden alle trainingen, alle opofferingen, alle dagen dat mijn ouders op Cas gepast hadden, echt geen zin gehad.. Stoppen was dus echt geen optie.. Dan maar voetje voor voetje naar de finish en proberen zoveel mogelijk te lopen.. Ok, nu mag je 250m wandelen en dan ga je weer 800m lopen.. Voor Cas maakte het niet uit hoe snel ik voorbij kwam J

Nu ik de teleurstelling een paar dagen heb kunnen laten bezinken, kan ik toch wel trots zijn.. Trots dat ik een jaar lang super consequent getraind heb, trots dat ik onder moeilijke omstandigheden verder gedaan heb, dat ik niet gepanikeerd heb en goed gezwommen heb zonder wetsuit, dat ik mijn 2e beste fietstijd in een volledige triathlon gerealiseerd heb, onder zware omstandigheden..

Om goed te presteren in een volledige triathlon moet alles 100% mee zitten. En dat was afgelopen zondag niet het geval, maar dat is niet erg.. Want zoals iemand, en als hij dit leest zal hij zich wel herkennen, me gezegd heeft in de loop van dit jaar: “Alles is goed…”

Oh, by the way.. de volgende IM is al geboekt.. afspraak volgend jaar op 30 juni in Nice J

 

Jeroen