ezel1Eerder deze week heb ik al eens een korte indruk gegeven over de fietsproef hier. Na vandaag kan ik deze indruk alleen maar bevestigen.
Er stond een doorgedreven training op het fietsparcours op het programma en dus vertrokken we deze morgen rond 8u door the city of Kona om zo helemaal tot Hawi te rijden, het uiterste punt. Het parcours bestaat uit 1 lange, heel langzaam kronkelende, glooiende (rolling hills in het vakjargon) brede weg. De inzetfoto zegt veel over hoe de locals hier over die ‘ijzeren mannen’ denken…

Welgeteld 1 echte richtingverandering zorgt voor de nodige afwisseling na ongeveer 40 mijl. Voor het overige zie je voortdurend lavagesteente langs de ene zijde, lavagesteente langs de andere zijde, de oceaan langs je linkerkant (tijdens de heenrit, terugrit dus rechts) en voor je dus die gitzwarte weg waaruit je de verzengende hitte ziet opstijgen. Na de turn left wordt de weg iets smaller, de natuur groener, het verkeer minder druk maar…de wind steeds krachtiger. Er resten ons nog 19 mijl tot in Hawi town van hieruit en na een leuke afdaling vlak na die splitsing gaat het vooral bergop…geen kuitenbijters zoals in onze Vlaamse Ardennen maar langzaam hellende stukken schijnbaar zonder einde. De wind blaast er ongenadig hard tegen (vandaag toch) en met mijn beperkte fietscapaciteiten leek het wel of ik stilstond op sommige momenten. Het voordeel is natuurlijk dat je na het turning point toch een behoorlijk stuk ‘bergaf’ en met de wind in de poep kan terugkeren (lees: recupereren al moet je wel blijven trappen).
Kortom, het worden 180 interessante kilometers waar concentratie heel belangrijk zal zijn. Voortdurend denken aan je hartslag, drinken en eten…vooral de cowboy niet uithangen door te hard van stapel te lopen en zo (te) veel energie kwijtspelen…we moeten nadien nog wat lopen ook hé!

Om af te sluiten verdient Sander toch wel enkele woorden. De voorbije verslagjes konden jullie al lezen dat hij ons op zijn fietske gezelschap houdt tijdens het lopen. Vandaag zat hij dan weer 5u achter het stuur van de wagen om mij tijdig te voorzien van eten en drinken, ondertussen fotootjes te nemen voor het thuisfront, mij te waarschuwen voor het toenemend tsunamigevaar in de Stille Oceaan (zie het nieuws vandaag, 30 doden in Samoa!!), me moed in te spreken op de moeilijke momenten…In de namiddag is hij dan opnieuw Joury gaan begeleiden bij het lopen. Hij is ook de fietsmecanicien van dienst en zorgt er dus voor dat ik me ook op dat vlak geen zorgen hoef te maken. Hij geniet met volle teugen, is langzaam terug aan het trainen gegaan na zijn verdiende rustperiode en droomt stiekem van een deelname binnen enkele jaren!
Tot daar mijn ode aan Sander…ik ben aan het koken terwijl hij een plonske neemt in het zwembadje op ons domein.