drank Volgende week zaterdag zou het toch min of meer de bedoeling moeten zijn om al aan de marathon bezig te zijn…de dagen gaan hier al even snel voorbij als in ons lieflijk België en dus wordt de focus langzamerhand gericht op de (organisatie voor de) wedstrijd.
Zo een (lange afstands)triatlon is niet juist maar een zwembroek aantrekken, fiets klaarzetten en hup met de beentjes. Er komt heel wat kijken bij de algemene voorbereiding van zo een wedstrijd…

Eerst en vooral is de materiaalkeuze een doorslaggevend element. Het zwemonderdeel vindt plaats in het warme water van de Stille Oceaan waardoor wetsuits (die worden gebruikt in onze koude wateren en zorgen voor beter drijfvermogen) verboden zijn…als surrogaat zwemmen we hier met een speedsuit zonder mouwen die geen enkel drijfvermogen biedt. De pakken zouden er moeten voor zorgen dat het lichaam beter door het water glijdt. Het juiste pak vinden op zich is al een opgave…

Rijden met wielen die een te hoge velg hebben kan (heel) gevaarlijk zijn om onderuit te gaan bij een hevige windstoot. En zoals ik reeds eerder schreef is de kans groter dat er veel wind zit dan omgekeerd. De juiste wielen kiezen kan dus cruciaal zijn…
De fiets moet ook perfect afgesteld zijn om onaangename verrassingen te vermijden…versnellingen, remmen, ketting verdienen extra aandacht. Enkele dagen vooraf worden 2 nieuwe buitenbanden gelegd om de kans op lek rijden zoveel mogelijk te beperken en wordt er een fiets-‘EHBO’-setje gemonteerd onder het zadel (nieuwe binnenband, pitstop om een leeglopende band snel te stoppen, CO-‘bommekes’ om een bandje te vullen met lucht,…).
Ook verdienen helm, zonnebril, fiets- en loopschoeisel en compressiekousen een zekere attentie! Voldoende comfort is het minste wat je kan nastreven en dat is één van de weinige dingen dat je zelf nog in de hand hebt na het startsignaal.

Daarnaast wordt vooraf ook een volledig voedingsschema opgesteld. Eten en drinken zijn hier zowat het allerbelangrijkste tijdens de race. Zonder brandstof valt iedereen stil, daarvoor hoef je zelfs geen langdurende inspanning te doen. Een lichaam kan maar een bepaalde hoeveelheid koolhydraten (energie) per uur opnemen dus een correcte berekening is noodzakelijk. Te weinig zorgt voor snelle uitputting, te veel zorgt voor overlast. De ene atleet verdraagt gemakkelijk vaste voeding zoals energiebars terwijl de andere atleet meer gebaat is bij vloeibare voeding (energiegels). Ikzelf kies voor een combinatie van de 2. Gedurende de eerste 90km fietsen combineer ik vast met vloeibaar, na het keerpunt enkel nog vloeibaar tot het einde. Niets is zo ongemakkelijk als een marathon lopen met een opgeblazen gevoel in de maag of te goed meewerkende darmen.

Drinken is zowat de meest noodzakelijke levensbehoefte dus ook tijdens het sporten. Het klimaat hier zorgt voor extra vochtverlies waardoor veel zouten verloren gaan en uitdroging om de hoek loert (hoeken hier?? lange rechte stukken ja)…tijdens het fiets- en looponderdeel komt het er dus op neer om zowel voldoende vocht als natrium (belangrijk om vocht op te houden) binnen te krijgen en dit ook op regelmatig tijdstippen (en niet zomaar willekeurig). Sportdranken combineren meerdere functies, dorstlesser + aanvulling van mineralen en energie.

zo, genoeg gepalaverd…we hebben er zelf voor gekozen! Als jullie nog wakker zijn na dit stukje…proficiat!

Groeten
Dominic