hawai_05Met een kindje van 1,5 jaar naar de andere kant van de wereld reizen is geen sinecure. Dat hadden we verwacht maar toch verbaast het ons dat het haar zwaar valt om zich aan te passen. De reis zelf ging heel vlot. Ze vroeg wel veel aandacht en mama moest haar trukendoos bovenhalen maar ze had geen last aan haar oortjes. Op de vlucht naar Newark bracht een extra zetel soelaas zodat ze wat meer speelruimte had en als een grote in de vliegtuigstoel kon zitten. Natuurlijk kreeg ze ook de nodige aandacht van de stewardessen en andere passagiers.

We moesten ons haasten om de aansluiting te halen en alsof ze het wist dat het niet de moment was om lastig te zijn, was ze dan de rust zelve. Omdat het al 7u30 ’s avonds was (Belgische tijd)toen we opstegen naar Honolulu, werd de trukendoos echt wel volledig opgebruikt tot ze uiteindelijk begon toe te geven aan de vaak. Het moment om het beloofde bedje te laten installeren aan de wand. Ze woog al iets teveel maar het leek mij toch de kans om ook een beetje te kunnen slapen. Toen ik er haar inlegde, begon ze zowaar te wiebelen met haar hoofdje, een onderdeel van haar slaapritueel. Veel plaats had ze niet over maar daar maakte ze helemaal geen probleem van. Uiteindelijk moest ik ze wakker maken om te landen.

De laatste vlucht was er wel teveel aan ofwel was ze het gezang (lees gejank) van haar mama beu. Het was maar ½ uurtje vliegen dus ook dat ging snel voorbij. Een klein uurtje later zat ze al in haar Hawaiiaanse babytroon haar melkje te drinken. hawai_68We probeerden haar nog wat wakker te houden maar ze had zin in een dutje, kon zij veel weten dat alweer de nacht begon (6u nadat ik ze had wakker gemaakt in het vliegtuig). Al snel hoorden we haar vertellen en wisten we dus dat ze wakker lag. Om 4u30 lokale tijd begon ze te wenen, een teken dat ze het wel gezien had in haar bedje. Dus mama er ook uit om wat te spelen.
In de voormiddag reden we naar de King Kamehameha’s Kona Beach hotel om Dominic te gaan registreren. Dat vond ons Bente geen goed gedacht. Buggy, hitte en een beetje koorts : duidelijk geen goede combinatie voor ons meisje. Eens we in de supermarkt “Safeway” waren, waande ons meisje zich in het paradijs : lekker fris en veel te zien. Terwijl de oma’s en ik alles bij mekaar zochten, werd ons meisje rondgereden door opa.
Sindsdien is ze nog steeds op zoek naar wat ritme. ’s Nachts wordt ze veel wakker, af en toe klaarwakker zelfs zodat we met haar gaan spelen en overdag slaapt ze dan natuurlijk (te) veel. Dus heb ik wat rust ingelast en voorlopig gaan wij niet mee op uitstap en is rust en slaap het belangrijkste voor ons meisje.

Groetjes,
Mama Jo