dsc013291Het schrijven van verslagjes lukt iets minder vlot de laatste dagen…Onze huisgenoten (mijn ouders, schoonmama en nonkel Sander) vliegen donderdag terug naar de realiteit in ons koude, regenachtige België dus benutten we onze dagen ten volle om het eiland hier op een andere manier te verkennen.
Zondag bezochten we na de middag een historisch nationaal park waar overblijfselen van de oude (eerste) beschaving hier te bezichtigen zijn in combinatie met de beschrijving van hun verafgoding in die tijd. s’ Avonds zijn we dan met z’n allen naar het awards-banquet afgezakt…Na een (matig) buffet werden van elke age group de top 5 op het podium geroepen, werden bijzonderheden over de wedstrijd verteld en beelden getoond. De beide winnaars (Chrissie Wellington en Graig Alexander) speechten voor een geïnteresseerd publiek bestaande uit atleten en hun entourage.
Net op tijd verlieten we het ‘feest’ want voor het eerst begon het hier te druppelen, te regenen, te stortregenen…nog even geprobeerd in verschillende bars maar nergens geraakten we vlot binnen dus sloten we de avond maar af op ons terras met een glaasje wijn…

Maandag trokken we dan een dagje uit voor een bezoek aan het National Volcano Park op een 2-tal uren rijden van Kona. Een dagje Belgisch weer met motregen en lagere temperaturen leerde ons wel het één en ander over het ontstaan van het eiland en de huidige vulkanische activiteit.

Vandaag (nu is het dinsdagavond 10u30) stond dan een bezoek aan Pearl Harbor op het programma…deze morgen dus vroeg uit de veren om over te vliegen naar Honolulu (eiland Oahu), de huurauto ophalen en weg waren we. Een heel leerrijke ervaring!!!
In de namiddag hebben we lekker getafeld op een terras met zicht op Waikiki-beach en s’avonds kwamen we met enige vertraging terug naar ons verblijf.
Ons Bente steelt hier constant de show en charmeert iedereen, van Hawaiiaan tot Japanner. Ze is echt in heel goede doen en geniet met volle teugen van de aandacht die ze krijgt van mama en papa, opa en oma’s en nonkel Sander.

De wedstrijd zelf is hier al volledig uit het straatbeeld verdwenen…geen trainende atleten en sponsorspandoeken meer en een heel rustig stadscentrum zonder ook maar enige verwijzing naar vorige zaterdag.
Ik kan trots meedelen dat ik een plaatsje opgeschoven ben in de rangschikking, 136e dus en daarmee finishte ik als 11e Belg (op 41).
Zondag voelde ik me verbazend fit (net als de voorbije dagen) en alleen wat vervelende blazen op mijn rug (mijn teer velleke is niet gewoon aan zoveel zonlicht op één dag) herinneren nog aan het fysieke deel van de wedstrijd. In gedachten hebben zich natuurlijk al meerdere malen de 3 onderdelen, de fantastische steun, de overweldigende finish en andere randelementen afgespeeld…de conclusie blijft dezelfde: ik ben tevreden!
Het begint zelfs al terug te kriebelen om het lichaam te prikkelen en stilletjes worden plannen gemaakt voor volgend seizoen…werkpunten genoeg om aan te pakken en stilstaan is achteruit gaan hé.
Maar eerst verdient mijn gezinnetje nog wat aandacht!!!

Aloha
Dominic