hawai_021…maar niet alvorens jullie een update te geven van ons (laatste) doen en laten op Big Island.
Zaterdag zijn we met open hemel vertrokken richting Hilo. Prachtig zicht op de vulkanen Mauna Hualalai, Mauna Loa en Mauna Kea en de omgeving. Daar kwam na een tijdje verandering in toen de weg ons door de wolken joeg. We kregen regen, en dat voor het volgende uurtje. Omdat Hilo aan de kust ligt, bleef het daar droog terwijl de wolken boven het binnenland bleven hangen. Ons Bente supercontent dat ze uit die verdomde autostoel kon (en wij ook!!). De wandeling door het stadje deed ons spontaan denken aan het Amerika van de jaren ’70-’80. Helemaal niet meer toeristisch en duidelijk minder bezocht door kapitaalkrachtige Amerikanen, maar daarom niet minder charmant. We lieten ons snel verleiden door een bezoekje aan de Farmer’s market : eenvoudige kraampjes met biologisch geteelde groeten, kokosnoten, jam, klaargemaakte maaltijden, bloemen en planten…Vergeleken met het toeristische Kona, is het back to basics. Wat verder was er een bijeenkomst rond “eliminating racism empowering women” waarbij mannen met vrouwenschoentjes een aandenken en applaus krijgen : zo typisch Amerikaans.

Van Hilo zetten we onze tocht verder langs de kust in noordelijke richting. We reden net de parking van de Akaka falls op toen ons missie in een diepe slaap viel. Omdat de watervallen mij niet zo aanspraken (lekker stoeferig :ik heb er al zoveel gezien), is Dominic gaan kijken terwijl ik bij Bente bleef (en ook mijn oogjes liet toevallen). De volgende mooie afslag was Waipio Valley: schitterend zicht over de baai, de moment voor een mandarijntje of twee voor ons meisje, gevolgd door een stop op een terrasje met fris water en een lekker bananenkoekje. Eens we in de buurt van Waimea kwamen, zaten we opnieuw aan de opgeklaarde kant van de Mauna Kea. Wat een zicht op de schildvulkaan, we konden zelf de telescopen zien staan. Rechts van ons lag de Mauna Kohala volledig in de wolken. Tijdens onze rit naar huis, zijn we regelmatig gestopt om het schouwspel van de wolken te aanschouwen. Frank Deboosere zou jaloers geweest zijn (en zou jullie ook eenvoudig kunnen uitleggen hoe die inversie wolken ontstaan).

We weten dat Bente die lange ritten niet echt ziet zitten maar mits de nodige aandacht voor een stop en entertainment in de wagen (lees:liedjes aanhoren zoals de mosselman, de boom staat op de bergen, Sofie de krokodil) heeft ook zij genoten van onze lange dag.
Zondag zijn we steeds in de buurt van Kona blijven hangen. Dominic is voor het laatste gaan zwemmen in het super openlucht zwembad (het zal nog even duren voor hij dat nog eens kan doen) terwijl ik ben met Bente naar het dorpje Captain Cook gereden, de plaats waar hij om het leven is gekomen (in een zelf uitgelokt gevecht). Even later zagen we elkaar dan weer in het centrum waar een plaatstelijke groep een Hula concert ten beste gaf. Altijd leuk om de lokale sfeer op te snuiven.

Deze morgen hadden we dan afspraak voor onze langverwachte snorkeltoer. We zaten niet op onze favoriete boot, de Fairwind, en dat hebben we geweten. We vaarden naar Pawai Bay waar spijtig genoeg niets te zien is behalve enkele kleine vissen die we hier ook al hadden gezien. Onderweg zaten we wel midden in een school dolfijnen die gretig uit het water sprongen, dat maakte wel wat goed. Zelf werd ik wat zeeziek en Bente hield er niet van in een (veel te hoog) bootje te drijven dus dit was geen groot succes. Spijtig want we keken er enorm naar uit. Nu ligt ons vedette te slapen en ik een verslagje te tikken terwijl onze papa in een oude krant bladert en zich wat ongemakkelijk voelt. Hopelijk komt dat snel in orde want onze laatste avond hier willen we graag op een terras met zeezicht eindigen met een lekker glaasje wijn en een lekker visje.

We hebben nog wat foto’s online gezet voor wie zin heeft in wat vakantiegevoel….
Aloha en tot in België…
Jo