dsc_14431 De voorbije kerst- en nieuwjaarsdagen had ik het genoegen om een heel mooie trekking te begeleiden in Nepal. Samen met een toffe bende gelijkgezinden vertrokken we op zaterdag 19/12 voor een onvervalst avontuur…want in Nepal is niet alles zoals het lijkt, hebben we ondervonden.

Na een vlotte heenreis kwamen we op zondag aan in een stakend en betogend Kathmandu…geen geregeld vervoer naar het hotelletje dus dan maar met het openbaar vervoer door de onrustige stad. Alle winkeltjes, restaurantjes en andere instanties waren gesloten, overal hingen mensen rond op straat en de militaire politie was nadrukkelijk aanwezig.
De eerste minister van het land zou die dag terugkomen uit Kopenhagen en de maoïsten wilden van die gelegenheid gebruik maken om hun eisen kracht bij te zetten…en dat tot tenminste dinsdag 22/12.
Een eerste maal puzzelen geblazen want op maandag zouden wij direct vertrekken uit de hoofdstad naar de vertrekplaats van onze trekking. Niet dus…dan maar een gids geregeld om op maandag het ‘doodse’ Kathmandu te ontdekken. Al bij al toch een interessante dag gehad met ‘s avonds dan nog het positieve nieuws dat de staking op dinsdagmiddag 12u zou worden afgeblazen.

Dinsdagmorgen brachten we alles in gereedheid om te vertrekken en zochten we nog snel het postkantoor op (sommigen wouden eens na hun kaartjes thuiskomen, benieuwd of het gelukt is??).
De busrit van 8u zou ons van Kathmandu over Pokhara naar Naya pul brengen. Van daar zouden we nog een 40’ de stapschoenen aantrekken tot onze eerste lodge in Birethanti. Een erg geaccidenteerde rit met wat vertraging door stakersposten op de weg zorgde ervoor dat het wel heel erg laat werd. De plannen werden opnieuw aangepast en we bleven slapen in Pokhara om de dag nadien de rit verder te zetten en de 2 eerste stapdagen samen te voegen.

Woensdag dus vol goede moed vertrokken voor de laatste 2 uurtjes op de bus. We keken allen uit naar de trekking! En blijkbaar wist onze buschauffeur dat we op hete kolen zaten want op een halfuurtje rijden van het eindpunt begaf de bus het…dus we mochten al vroeger onze kuiten insmeren. Geen probleem…langzaam de weg afgedaald en even later de ruige maar prachtige natuur in. Na een mooie stapdag en een lekkere lunch tussendoor kwamen we in de late namiddag voldaan toe in de lodge van Tirkhedunga.
We konden ons vanaf nu concentreren op de rest van onze tocht die ons door de vallei waarin de Kali Gandaki stroomt zal leiden naar het bedevaartsplaatsje Muktinath. We overwonnen heel wat hoogtemeters, stapten die terug naar beneden om dan langzaam terug te stijgen naar ons einddoel.
De tochten waren prachtig, de natuur overweldigend en de mastodonten van bergen tussen 7000m en 8000m indrukwekkend…we waren allemaal heel tevreden dat we onze kerst hier mochten beleven!!

In België was (is) het koud…maar is er verwarming aanwezig waar je ze nodig hebt (hoewel, op school durft dit wel eens tegenvallen). In Nepal was het zalig toeven overdag maar eenmaal de zon verdween aan de horizon nam de temperatuur een onverbiddelijke duik en werden onze trukendoos en de inhoud van onze rugzak aangesproken om het ietwat leefbaar te houden. De dagen dat we ‘s avonds soep kregen voorgeschoteld waren uitschieters van formaat (Ik kreeg niet altijd geregeld dat er warme soep was deju) en ook de lodges die een ingenieus verwarmingssysteem hadden (brandende kolen onder een tafel die rondom wordt afgedekt met een dik deken) verdienden een 5-sterrenlabel. ‘s Morgens, voor zonsopgang en zonder brandende kolen, hadden we dus hetzelfde probleem en verwarmden we ons met liters thee en het aftellen naar de zonneschijn.

Nico, die deze schitterende reis cadeau had gekregen van zijn lief vrouwtje Marie-Jeanne, kreeg het na enkele dagen heel hard te verduren. Een keelontsteking maakte zich meester van hem en het werd steeds zwaarder om de dagen door te komen. De laatste wandeling naar het uiterste punt heeft hij dan ook in een Jeep doorgebracht…maar wij waren allemaal tevreden dat hij er bij was in het heilige Muktinath! En wie bij de hond slaapt krijgt zijn vlooien dus ook M-J kreeg het nog hard te verduren de laatste dagen van de reis. Verder zorgden wat buikproblemen en de hoogte voor wat nare situaties maar als dapperste der Galliërs slaagde iedereen glansrijk in de opzet…zich tussen de Annapurna en de Dhaulagiri een weg banen in dit onherbergzame gebied ver weg van alle feestdrukte. Oudejaarsavond was de vooravond van onze terugkeer naar de hoofdstad en een deel van de groep haalde…21u (toen lag ik zelf, geveld door wat buikbroebels, al een tijdje in mijn slaapzak).

Eenmaal terug in Kathmandu was de situatie nog altijd niet genormaliseerd en werd weer een staking aangekondigd…veel last hadden we er deze keer niet van en onze laatste dagen werden zinvol ingevuld met een bezoek aan verschillende interessante plaatsen in de Kathmanduvallei (Bouddanath, Pashupatinath en Bakthapur).

En nog was het avontuur niet voorbij…onze terugvlucht via Delhi en London was nogal incidentrijk. Door een lange vertraging in KTM misten we onze connectie in Delhi naar London en was een terugkeer op zondag niet meer mogelijk. Hadden we ons niet serieus gemoeid met de feiten zaten we daar nu nog. De mannen van Jet airways zijn meesters in het ontvluchten van probleemsituaties, het vertellen van fabeltjes en vooral het laten aanmodderen van problemen… maar ook dit was buiten de dapperste aller Galliërs gerekend. Met wat vertraging zijn we toch in Brussel aangekomen…al mochten we het wel gaan uitleggen bij onze bazen want op de eerste werkdag van het jaar beginnen na de middag is nu niet direct voorbeeldig…

Om het met de woorden van Marie-Jeanne te zeggen…’we hebben het ontzettend koud gehad maar we zijn met een warm hart naar huis gegaan’…en een tevreden groep is nu net wat de reisbegeleider het meest plezier doet!
Ik wil hierbij nog eens uitdrukkelijk vermelden dat ik mijn vrouwtje heel erg dankbaar ben om me dit te gunnen…ik heb hen echt gemist. Ons Bente haar woordenschat groeit tegenwoordig al even snel als het aantal werklozen in ons landje.

Namaste
Dominic