Leuven dus…bizarre weersomstandigheden vandaag. Tom Vanderhoogerstraeten bevestigt me voor de start dat dit zijn ding is, ‘hoe meer regen hoe beter’…rond 15u: Tom VDH haalt brons op het Belgisch kampioenschap. Hij had duidelijk zijn zinnen gezet op zijn debuut en verbaast vriend en vijand (hoewel, verbazen??).
De top 10 is nog 2 SMO’ers rijk: Michael op 4 en Joury op 7. Coach Tim strandt op 11 (net na Rutger Beke). Proficiat mannen!!

Ik was zelf met een klein hartje naar Leuven afgereisd. In tegenstelling tot Tom heb ik het helemaal niet voor regen en temperaturen onder 15° en mijn lijf voelde stijf en moe aan na een dagje gazon (proberen, want niet alles verliep volgens plan) aanleggen. Ik besloot er het beste van te maken en me deze maal niet te veel te fixeren op een tijd of een plaats.
Het zwemmen liep behoorlijk vlot en ergens rond de 50e plaats kwam ik uit het water na een goede 35′ (2500m). Eenmaal op de fiets zocht ik het juiste ritme maar besefte ik al snel dat ik met mijn beperkte stuurmanskunst best niet te veel risico’s nam op de gladde en natte wegen. Ik verspeelde veel energie door mijn behoedzame bochtenwerk. Het telkens opnieuw moeten optrekken na die bochten deed de beentjes pijn. Op een fietstraject als dit in Leuven met veel draaien en keren en niet al te goede wegen is een grondige parcoursverkenning geen overbodige luxe. Een aantal valpartijen in mijn gezichtsveld deden me besluiten dat ik maar best goed bleef opletten…
In de 2e ronde fietste ik achteraan in een groep van 8 man op een smal pad langsheen het water…een scheidsrechter op de motor interpreteerde (van achter ons) dat sommigen onder ons te dicht bij elkaar reden en smeerde ons een gele kaart aan…strafbox dus. De rest van rit hield ik de afstand met de fietser voor me nauwlettend in het oog om me geen 2e keer te laten vangen.
Na 2u15 kwam ik de wisselzone binnen. Kousen en schoenen aan en de strafbox in…’hoelang mevrouw, 5 minuten mijnheer’…5’ zijn anders zo voorbij, u kan het al raden, nu bleven ze duren. In de regen, met een nat pak en niet al te warme temperaturen betekent dit dus afkoelen. Wie me een beetje kent weet ondertussen wel al dat ik een echte koukleum ben en dat ik zelfs bij 15° mijn muts op mijn hoofd zet…nu stond ik daar mooi te schilderen in mijn strak triatlonpakje met thermische waarde 0,0…

Ik zette het uiteindelijk toch op een lopen en werkte de 21km af in 1u18…een 47e plaats is niet om over naar huis te schrijven. Ik troost me met de gedachte dat ik zonder straftijd ergens rond de 30e plaats zou geëindigd zijn. Voor mij is het al een overwinning op zich om in deze omstandigheden terug te beseffen dat ik deze sport echt wel leuk vindt…

Er deden nog een aantal ander SMO-atleten mee…chapeau iedereen voor hun heroïsche strijd!