Zondag 15 augustus, in België een hoogdag maar ook in Kopenhagen een belangrijke dag. kwart voor 4 ‘s morgens opstaan om na een sterk ontbijt naar de wisselzone te gaan om alles klaar te maken. We konden vol bewondering toekijken hoe Dominic zijn fiets uiterst bedaard en geconcentreerd wist klaar te zetten in de rekken. Met mondjesmaat kwamen ook steeds meer atleten Transition 1 binnen om de fietscovers van de fietsen te halen en te controleren of alle materiaal de stormachtige nacht overleefd had. ‘Last night we had the most rain, Denmark had ever seen in 50 years’, wist de Challenge speaker steeds om te roepen. ” No stress, but please check everything” was zijn boodschap. Ondertussen maakte de organisatie van Challenge zich ook klaar om van start te gaan met speakers, muziek, vrijwilligers … Steeds werd omgeroepen dat ook het rek met de rode wisselzakken het in de storm had begeven en dat ze de zakken in vakken per nummer hadden klaargelegd op de grond. Wat leek op een warboel, was blijkbaar toch een meevaller daar Dominic snel alles terugvond en mooi kon klaarleggen.

Rond kwart voor 7 de wetsuit aantrekken en naar de startbox gaan. Ondertussen stonden papa Dirk, mama, Jo, Bente en de mama van Jo aan de eerste brug en bleef ik even aan de start om de atleet in het water zien lopen bij het kanonschot.
Kwart over 7 was dit dan gebeurd en haastte ik me ook richting eerste brug waar ik net op tijd kon zien dat de atleet uit Eeklo een goed ritme te pakken had en vlot vooruit ging. Er werd in het algemeen snel gezwommen vond ik.

Na 1u en 2 minuten zagen we Dominic dan voorbijrazen op de fiets een halve km buiten de wissel waar hij me zijn bril toewierp omdat de druilregen, van de hele morgen al, het zicht teveel belemmerde.
Zo, hij was vertrokken voor een paar uur fietsen, nog steeds in de regen. Verbetering was echter op komst.
Hop, wij naar het metrostation om een plaats te gaan zoeken waar we nog eens een passage konden meemaken en ik en papa Dirk voor een bevoorrading konden zorgen. Door het noodweer van vorige nacht waren er echter heel wat problemen met het openbaar vervoer doordat heel wat tunnels waren ondergelopen. De Denen weten gelukkig wel hoe ze zo’n situatie moeten aanpakken, bussen werden ingelegd om alles op z’n plooi te trekken.
Eerst de metro op en dan de S-trein naar Klampenborg om aan het Aid – station een drinkbus aan te geven en een lege op te vangen. Eventjes wachten en dit verliep vlekkeloos, hij reed snel en alles zag er dik ok uit.
Na daar nog een drinkbus of drie van Challenge scheef te slaan terug naar Kopenhagen om de bevoorradingspost aan Transition 2 te zoeken en een duidelijke plaats in te nemen om Dominic te voorzien van alle Squeezy – gels en waterflesjes zoals we op voorhand hadden uitgerekend en afgesproken. Voor deze verplaatsing waren we verplicht gebruik te maken van bus, metro, S – trein en B – trein, alles wat hier voorhanden is aan openbaar vervoer dus. Maar… we kwamen er vrij snel aan. Ondertussen werden we vanop Lyngby, waar de andere supporters van onze clan naartoe trokken, op de hoogte gehouden wanneer Dominic daar passeerde.
Ook vanop het thuisfront werd de wedstrijd op de voet gevolgd en werden gegevens naar ons toegespeeld via SMS, Filip Lasoen en Severine wisten ons steeds te vertellen hoeveelste hij was in zijn age group. Op de bus berichtje ‘cat 7’, half uur later berichtje ‘vijfde in zijn age group na wissel’. Amaai, hij ging vooruit. Ondertussen het nieuws, aan de bevoorrading van het fietsen, “Heb verdomme geel gehad”. Lap, 4 minuten aan zijn broek.

Op de brug dan aan de wisselzone 2 konden we nog net de eerste prof zien wisselen en dan wachten op de passage van Dominic. Eerste passage: alles zag er ok uit. Tweede passage, paar gellekes en water, nog steeds volgens plan.
Derde passage, met ondertussen al heel wat andere atleten, begon het op de brug daar een beetje een knoeiboel te worden. Ook het publiek had zijn weg gevonden naar ginds en de Denen die van niets wisten reden of liepen maar over en ‘op en aan’ op het parcours. Moeilijk dus om Dominic van ver te zien komen maar nog steeds verliep alles volgens plan. Vierde passage, ik kon Dominic vertellen dat hij derde kon worden in zijn age group en ik kon me permitteren om zelfs even te overdrijven zoals hij eerder in mijn wedstrijd riep: ” Ge kunt da boelke hier winnen!”.
Vijfde passage, de laatste voorraad en dan richting finish, waar we ook de anderen troffen, die op een anderen plaats tijdens het lopen konden supporteren.
Blijkbaar had hij de laatste lus toch zijn derde stek in de age group terug moeten inleveren, waardoor hij dus knap vierde eindigde in zijn groep en 20ste in het eindklassement bij de mannen na 9u 03 minuten. Super onder de indruk konden we na de wedstrijd nog even met z’n allen op een terrasje nakaarten over onze dag en ons naar het huisje begeven om een lekkere pizza te halen bij een Italiaan hier in Fredensborg. Een gezellig glaasje rode wijn bij het eten, wat foto’s bekijken en dan ons bedje in voor de laatste avond.

Een drukke, stresserende (want ik had denk ik evenveel zenuwen als de atleet zelf) , spannende en, na de regen, een zonnige dag konden we toch afsluiten met een ongelooflijke prestatie waar we met z’n allen toch uiterst trots op zijn.
Bedankt Dominic hiervoor en bedankt aan papa Dirk om mij te helpen me te oriënteren door deze stad en voor het fijne gezelschap. Ook de anderen bedankt voor de compagnie tijdens deze fijne trip naar Denemarken.

Tot zover het verslag vanop de zijlijn van de Ironman – begeleider Aäron.