moederdag Zoals vorige week aangekondigd stond er gisteren een wedstrijd op het programma in het broeierige Geel…In vergelijking met vorige jaar toch een goede 15° verschil. Toen, opwarmen met dikke vest, muts en handschoenen. Nu, lekker genieten bij een mooi zonnetje en super temperaturen. Voor de één al wat minder leuk als voor de ander. In mijn geval, houden zo dit weer. Hoe warmer hoe beter (al heeft mijn tuin dringend water nodig).
Mama en dochterlief bleven thuis deze keer omwille van het late aanvangsuur van de wedstrijd…jammer om op moedertjesdag je vrouwke in de steek te moeten laten, ik had ze er liever bij gehad.

Ook nu stond het kruim van de Belgische triatlonwereld aan de start en werd de wedstrijd gekleurd door sterke zwem-, fiets en loopprestaties. Ik stond zelf met het startnummer 8 en mooie roze badmuts tussen al dat geweld en dus eigenlijk niet echt op mijn plaats gezien mijn bescheiden zwemniveau. Eenmaal uit het water vond ik mijn fiets dus moederziel alleen in het eerste fietsrek van 10 fietsen in de wisselzone. De andere vogels waren al lang gaan vliegen zoals verwacht. Mijn tijd van 20’20” (1500m) was nochtans niet echt ondermaats.

Beetje moeizame wissel waarbij het riempje van mijn helm niet gehoorzaamde en de schoenen niet vlot aan de voeten wilden. Een stevige wind zorgde voor een selectief fietsparcours van om en bij de 41km. Er werd heel snel gefietst en sommigen gingen hier echt wel heel diep…Ik had een goed gevoel maar weet dat ik me niet kan meten met de echte krachtpatsers. De eerste ronde fietste ik nog vlot een aantal sterkere zwemmers voorbij en daarna reed ik langzaam van atleet naar atleet. Net voor de wissel had ik onze superzwemmer Frederik Dormaels te pakken die uitermate sterk gereden heeft gisteren! Ik voelde me nog sterk en begon gezwind aan mijn favoriete onderdeel…10km hollen.
Al snel zag ik Nick Debusschere terugwandelen richting wisselzone, krampen in de hamstrings zo bleek later. Tijdens de 2e ronde stond ook Willem Brems, onze speerpunt, langs de kant waardoor er dit jaar geen topplaats inzat voor SMO-Specialized.

Zelf strandde ik op een 25e plaats in een tijd van 1u58 en wat seconden. Vooraf had ik willen tekenen voor een top 30 notering gezien de sterke bezetting. Behoorlijk tevreden maar alles kan beter natuurlijk…de werkpunten staan ondertussen genoteerd. In alle geval hou ik er deze keer een beter gevoel en dito zelfvertrouwen aan over…vorig jaar was Geel het begin van een roemloze calvarietocht richting Kopenhagen, nu is het hopelijk de start van een geslaagd seizoen dat me binnen 2 maanden al Roth voor de voeten gooit.