images32 Na een week met computerproblemen net op tijd gedepanneerd voor een verslagje over de heroïsche daden van de SMO-bende in Bütgenbach…
Gisteren stond een 1/2 triatlon in Duitstalig België op het programma. Zaterdag zakten Jo, Bente en ik af naar de Oostkantons waar Thimothy Saey een mooi huis had gehuurd voor alle SMO-ers en partners (waarvoor dank!!). Een gezellige boel was het daar …iedereen had een mooie ruime kamer, voldoende badkamers en vooral een grote keuken die heel intens gebruikt werd door atleten in aanloop naar een wedstrijd. Naast wat losfietsen en alles in orde brengen voor de race werd er veel ‘gezeverd’ en in alle rust naar zondag toegeleefd. Het enige minpunt op zaterdag was de stevige wind en de regenbuien die sommigen onder ons de moed wat ontnam. Het weerbericht ‘s avonds voorspelde ook al niet veel goeds voor de volgende dagen…afwachten en hopen was het enige wat konden doen.

Zondagmorgen werden we inderdaad wakker onder een donkergrijze hemel met de hemelsluizen volledig open. Het was nog maar 6u30 dus het kon nog alle kanten op maakten we onszelf wijs…
Rond 8u15 was iedereen klaar om, nog steeds in de regen, de wedstrijdlocatie te gaan opzoeken. Eenmaal ter plaatse wachtten we nog even in de auto tot de regenbui van dat moment zijn beste pijlen verschoten had en daarna trokken we met pak en zak naar de wisselzone. In iets drogere omstandigheden konden we alles installeren en hoopten we opnieuw op beterschap. Helaas tevergeefs…

Om 10u startten Roos en Melanie 5’ later gevolgd door de heren…2x 950m zwemmen met tussenin een kort loopje over het strandje van het stuwmeer kregen we voorgeschoteld. De watertemperatuur was warmer dan de buitentemperatuur dus de eerste meevaller was een feit…ik zwom niet super, had nooit een echt goed gevoel en kwam na 30’27 aan wal. Ik had vooraf beslist om geen extra kledij aan te trekken tijdens de eerste wissel…wat ik me later zou beklagen.
De eerste fietsronde van 42km werd een echt huzarenstukje…regenvlagen, rukwinden, hagel, gevaarlijk gladde wegen. Mijn lichte tijdritfiets en dito carbonwielen waren een speelbal voor de wind en de regen. Mijn stuurmansvaardigheden zijn niet echt om over naar huis te schrijven dus besloot ik wijselijk om geen risico’s te nemen. Bibberend van de kou en met blauwe lippen en knieën besloot ik om na de eerste ronde bij mijn vrouwtje te stoppen om een thermovest aan te trekken…dat tijdsverlies nam ik er op dat moment graag bij.
De tweede ronde leek het aanvankelijk wat op te klaren en had de wind gezorgd voor iets drogere wegen. Lang duurde dit echter niet en algauw trakteerde men ons op Duits grondgebied opnieuw op wat lichte regen. Op de koop toe liep mijn ketting 3x van de voorste tandwielen waardoor het een echte mentale training werd.

Samen met Thimothy kwam ik opgelucht de wisselzone binnen na 2u34’…geen ongevallen en met mijn favoriete onderdeel voor de boeg. De thermovest ging terug uit en gezwind zet ik de eerste klimmende kilometer in. 3 ronden van 7km met wat stijgen en dalen en een aantal fikse plensbuien verder liep ik als 12e onder de finishboog in een tijd van 4u31’36”.

Melanie Matthijs haalde heel knap de overwinning binnen in een tijd van 4u51’04…ze haalde het voor 2 kleppers als May Kesters en Inge Van Cauwenberghe. Dat belooft voor haar eerste 1/1 triatlon in Wales op 11 september!! Watch her…
Roos De Raedt eindigde als 10e vrouw(5u23’46), Timothy Saey als 24e (4u40’45), Bart De Vrieze als 33e (4u44’06), Steven Haeck als 96e (5u10’25) en Koen De Ridder als 135 (5u18’46), Frederik Dormaels moest jammer genoeg opgeven na de eerste fietsronde…Aan allen een dikke proficiat! Evident was dit zeker niet…

Ik heb me niet kunnen onderwerpen aan een echte test gezien de omstandigheden maar we gaan vol goede moed de laatste weken in richting Roth en hopen ginder vooral op mooi(er) weer…please Frank!