hoek In de bakermat van het Stellabier stond dus gisteren de eerste halve triatlon in Vlaanderen van dit seizoen op het programma. De weersvoorspellingen waren allesbehalve rooskleurig maar in Leuven zat Frank er goed naast en deze keer in positieve zin. Het begon wat twijfelachtig met wat spatjes regen en een grijze hemel maar tijdens het zwemonderdeel trok de hemel open en konden we verder genieten van stralende zon (en verbrande schouders nadien).

Om 11u trok het festijn zich op gang in een zwemplas in Rotselaar…de officiële 2500m bleken er deze keer 2700 te zijn en verliepen voor mij maar matig. Het is me al langer een ‘zorg’…in het zwembad zwem ik meestal heel behoorlijke tijden (voor mijn capaciteiten) maar éénmaal in open water en met wetsuit wil het precies niet zo goed vorderen. Goed, op echt lange afstanden worden de wedstrijden niet beslist in het zwemonderdeel maar toch moet ik hier nog een beetje aan werken.

37′ na de start stond ik aan mijn…koersfiets (zie vorige post). Een niet al te snelle wissel en weg voor 84km. Het gebrek aan trainingen in tijdrithouding zorgde voor een pijnlijk gevoel in de onderrug maar al bij al mag ik niet klagen hoor…onze koersfietsen zijn van meer dan behoorlijke kwaliteit en het is mijn eigen fout dat ik er niet sneller een aangepast stuur heb opgezet. Het parcours bestond uit een inloopstrook van 11km en daarna 4 plaatselijke ronden in en rond het centrum van Leuven. Met 350 atleten op zo een kleine bochtige lus met veel haakse bochten en een pittige klimmetje is het op bepaalde plaatsen moeilijk om je op reglementaire afstand te houden (10m). En ja hoor…al in de 2e ronde had ik het vlaggen…ik kwam al snel na het zwemmen in een vrij grote groep terecht en na een bocht van 90° kwamen we op een jaagpad van 2m breed langs het water. Ik bevond me in 4e positie en fiets niet sterk genoeg om zo maar naar voor te rijden om de koppositie in te nemen. Alles kwam samen en iedereen reed (ongewild) te dicht op dat moment. De scheidsrechter pikte er 2 mannen uit om in de hoek te staan…rara ook De Caluwé dus. De atleet achter mij maakte nog enorm van zijn oren maar uiteraard hebben de scheidsrechters daar geen boodschap aan.
Ik werd bijgehaald door een beresterke Wim Laloo en even later door Filip Lasoen en we bleven in elkaars buurt tot het einde.
Omdat het niet de eerste keer is dat ik Leuven tegen de lamp liep wist ik dat er me 5’ rust ‘gegund’ werden in de strafbox. Aangezien ik de wedstrijd al niet echt ideaal aanvatte door een beetje gebrek aan rust, de fiets en een wedstrijdvoorbereiding die bestond uit 2 heel leuke verjaardagsfeestjes voor ons Bente maakte ik me helemaal niet druk en ging ik rustig het gesprek aan met de scheidsrechters van dienst. Ze waren precies gediend met mijn eerlijkheid over het te dicht rijden en zouden zeker mijn argument dat het op dat punt zo goed als onmogelijk was om reglementair te rijden meenemen naar de evaluatie…er werd zowaar een heel klein beetje toegegeven dat het inderdaad zo was.

300″ later vatte ik de 3 looprondes van 7km aan en liep ik op wolkjes…ik heb alleen maar een beetje goed weer nodig om te genieten en dat deed ik ook…de ene na de andere liep ik weer in en na 1u17’50 kwam ik aan. 4u16 inclusief straftijd leverde me een 30e plaats op. Niets om over naar huis te schrijven natuurlijk maar al bij al toch tevreden. Ik heb nog 7 weken om mijn fietshouding te trainen, het materiaal aan te passen en de nodige rust in te lassen. Als ik de 5′ strafbank eraf trek eindig ik rond de 4u10 als 21e en dat was zowat mijn verwachting…

Een speciale vermelding verdient één van mijn atleten Timothy Saey die ongelooflijk veel pech kende met een paar lekke banden maar die er toch het karakter had om er nog een goede looptraining aan te knopen nadat hij uit de wedstrijd moest stappen. Hij zit prima op schema voor zijn eerste volledige triatlon in Zurich.