We zijn ondertussen een eerste, toch wel drukke, maand ver op school. Ik geniet van het onderwijzen en van het werken naar bepaalde doelen toe! Volgende vrijdag worden de eerste rapporten uitgereikt en zit mijn eerste periode erop.
Wat triatlon betreft worden ondertussen plannen gesmeed, data’s afgewacht en verblijven gezocht. Het lopen wordt langzaam maar zeker terug opgebouwd en ik geniet met volle teugen van mijn geliefkoosde onderdeel! Hoewel mijn niveau nog bedroevend is doet het toch smaken naar meer…de pijn is helemaal nog niet verdwenen maar is draaglijk. Volgens de artsen moet ik rekenen op een jaar vooraleer alles zal hersteld zijn.

Had ik in juli een andere beslissing genomen dan had hier nu wellicht een helemaal andere, meer exotische tekst gestaan over dolfijnen, hitte en wind…volgende week zaterdag 13/10 vindt opnieuw de hoogmis van de triatlon over lange afstand plaats, Ironman Hawaï.
Ik besliste toen om dit jaar niet af te zakken om verschillende redenen en ik heb me dit tot hier toe nog niet beklaagd. Ik geniet immers van mijn dochters en van mijn nieuwe werksituatie. Hoe dichter het komt en hoe meer tweets en andere berichten me bereiken hoe groter de nostalgie wel wordt…maar goed, uitstel is geen afstel!
Volgende week volgen we Marino, Melanie en de andere Belgen van op de eerste rij (in de Pokmoere) en doen we extra motivatie op om er nog eens aan de start te staan.