download17 Na een vlotte rit van 12u installeerden we ons gisteren in ons verblijf op een 15-tal kilometer van Vitoria (Gasteiz in het Baskisch). Gisterenavond was het heel snel (heel) laat na de gebruikelijk beslommeringen (supermarkt zoeken, kamers verdelen, ratelend Spaans van de huisbazin vertalen,…) om dan af te sluiten in een typisch Spaans “café – bar – restaurant – en ook nog bakkerij” waar we van de eerste tapas genoten hebben.
Een eerste update volgt dus iets later dan gewoonlijk…mea culpa.

Vandaag hebben Sofie (vriendin van Steven), Steven en ik ons dan gewaagd aan de verkenning van het fietsparcours…3 ronden van 60km. Zoals elke keer kunnen we besluiten dat het een heel mooi fietsparcours is, dat het allesbehalve vlak is en dat hier veel energie zal verloren gaan. De strategie wordt de komende dagen bepaald…
Iets later op de dag doken we ook al eens in het Ullibarri-Gamboameer waar we zondag onze dag mogen beginnen…ik lieg niet als ik zeg dat het water helderder is dan het zwembad in Eeklo…

Lees zeker ook eens verder…een heel leuk verslag van Johan Cobbaert zijn zus die ons in Roth vergezelde en er ook haar supportersdebuut maakte in een 1/1 triatlon…

Ik beken dat ik geen flauw idee had wat ik kon verwachten toen ik mijn broer Johan beloofde mee te gaan naar zijn triatlon op 14 juli. Gelukkig kwam ik er via google snel achter wat een volledige triatlon inhoudt en waar Roth ligt. Mijn conclusie was snel gemaakt : gekkenwerk ! Mijn gekheid beperkte zich tot het investeren in loopschoenen die ik tot begin juli slechts enkele keren aantrok. En toen de datum van de fête nationale française echt naderde overkwam me dit : ik werd niet enkel door Johan opgepikt om naar Roth te vertrekken maar door 4 athleten! Dit was tegelijk het begin van een lange reeks records : meest ongebruikelijke weg naar Roth via Mol, grootste aantal wegenwerken per 100km, duurste fietsen op het bagagerek, eerste vroeg-naar-bed-vakantie, laagste vakantie-aperitief verbruik, gezondste ontbijt sinds maanden, mooiste vakantiefoto van Brombachsee, eerste crawl training voor mezelf, langste loopsessies met mijn loopschoenen, meeste lectuur over duursporten, oudste linde (1000 jaar), gezelligste ladies-only-at-greek-resto sinds lang, vroegste wektijd deze zomer, langste file tot parking aan start, langste terugrit naar huis door verkeersinfarct op 15 juli. …
Deze records verbleken echter bij deze van de uitzonderlijke prestaties van Wim, Aäron en Johan tijdens hun eerste volledige triatlon. Aan de start hesen ze zich schijnbaar rustig in hun wetsuit om aan hun uitdaging te beginnen. Het crawl spektakel dat daarop volgde werd aangevuld met een supporterende mensenzee, feestmuziek en een prachtige zonsopgang. Daarna volgde de bliksemsnelle wissel om fietsend het glooiende landschap te bekampen. Ik zag nog nooit zoveel gespierde kuiten op één dag. Uren heb ik verbluft staan kijken naar voorbijfietsende triatleten. Toen Wim, Aäron en Johan voorbijvlamden zorgde Dominic voor bevoorrading en bemoediging en Nathan voor de fotoreportage. Ik zorgde enkel voor wat applaus en was verder sprakeloos. Daarna zochten we (letterlijk : adhv een plan, zonder gps en via bospaden) een andere locatie om hen opnieuw aan te moedigen bij het lopen. Zelfde scenario bij het lopen : Dominic als coach, Nathan als fotograaf en ik sprakeloos. Het voordeel was dat we hen “sneller” zagen komen. Bovendien kon Dominic perfect uitrekenen wanneer onze athleten zouden passeren. Daarna was het tijd om post te vatten aan de finish. Door een gelukkig toeval konden we Johan nog spotten aan km 39 en opnieuw net voor de finish. I’m so proud of my little brother ! Het feestgebeuren aan de finish was onbeschrijfelijk (letterlijk, dus hierover geen verslag). Het is mij inmiddels duidelijk geworden dat ik mijn vooroordeel moet laten varen en dat (bijna) iedereen (dik, dun, oud, jong, man, vrouw, …) kan deelnemen mits een degelijke coaching (door Dominic) en voldoende wilskracht en tijd voor training. De zon, het gezelschap en de perfecte organisatie van de triatlon zorgen voor de juiste setting en alle triatleten voor een herinnering waar ik nog steeds stil van word. Ik overweeg volgend jaar deel te nemen aan een kwart-triatlon J. Niet als supporter …

Miriam Cobbaert