Filip Lasoen, één van mijn langeafstandsatleten en ervaren rot in het vak, heeft vorige zaterdag voor het eerst een volledige triatlon afgewerkt onder mijn begeleiding. We werkten een jaar toe naar deze wedstrijd en Filip hoopte om zijn goed gevoel op de lange afstand terug te vinden.
De voorbereiding liep gesmeerd tot een dikke maand voor de wedstrijd…een ongelukkige botsing met een uitstekend stukje metaal zorgde voor een gebroken kleine teen.
Het gevolg liet zich al raden, enkele weken loopongeschikt en heel wat (ongewenste) twijfel.
Een week voor de wedstrijd lukte het dan alsnog om een middellange duurloop af te werken waardoor we toch met een zelfzeker gevoel afzakten naar de hoge Veluwe in Nederland.
Het zwem-, fiets- en loopniveau was in jaren nog niet zo sterk geweest naar eigen zeggen (en ook zichtbaar) dus we mochten het beste verhopen…
Hoe de wedstrijd verliep kan je hieronder lezen in Filip zijn weergave van de wedstrijd.

Hij leverde in mijn ogen een heel knap staaltje mentale weerbaarheid in bijzonder apocalyptische omstandigheden.
De goed ingeduffelde supporters waren nat tot op het bot dus er moet geen tekeningetje bij gemaakt worden van hoe de atleten het, naast de gekke afstanden, ook nog eens tegen de onwillige weergoden moesten opnemen.
Echt scherpe tijden zijn er niet neergezet wat op zich al wijst op een zware dobber…in min of meer normale omstandigheden zat er misschien wel een persoonlijk record in…maar dat zullen we helaas nooit weten.
Bart Colpaert won de wedstrijd op een heel knappe manier…hij zwom, fietste en liep van start tot finish aan de leiding. het was een genot om, naast Filip, deze klasbak bezig te zien.

Na twee volledige en één EK stond dit jaar opnieuw een deelname in Almere
“Challengecircuit ” op het schema. Het beloofde pittig te worden, regen en wind staan daar steevast op het
programma. Tenzij… donderdag, vrijdag en zondag goed weer; maar op zaterdag enkel regen en wind! Jammer maar geen ontkomen aan.
De dagen voor de wedstrijd volgde ik het voedingsschema van Dominic De Caluwe (trainer A in spé) tot in de puntjes. Het was even aanpassen, maar de coach trok aan het langste eind. De benen voelden lekker aan bij het losrijden, de snelheden echter waarschuwden me reeds voor een zware raceday!
Dominic kon zich vrij maken op de wedstrijddag en dat is altijd een voordeel voor de atleet . We controleerden alles tot in de details. En kwamen tot de beste oplossing voor kledij op de fiets en een backup plan indien ik onderkoeld zou geraken. We beslisten ook om zonder hartslag en snelheidreferenties te rijden; enkel de eindtijd. Dus op ‘t gevoel!

De wedstrijddag:
Ik voelde me rustig, had 4u na elkaar geslapen! Ontbijt was geregeld door (tip) het hotel Van Der Valk. Dominic en ik namen samen het ontbijt met nog een laatste briefing erbovenop.
Het time management zat ok, ik zette de laatste spullen op de fiets,controle banden, remmen,… Alles was in orde.
Na wat rekker oefeningen/stretching begaf ik me naar de start.

Zwemmen:
Vrij chaotisch gingen we van start, een beetje te snel, maar ik kwam vlug in een rustiger ademhalingsritme. Plóts, uit het niets, kreeg ik een stevige kramp; ik vermoed van de koude. Geen probleem geen optie, verder doen. Samen met een ferme slok water zwom ik naar de volgende boei. In het tweede deel maakte ik een gaatje dicht naar de groep net voor mij, want het ging te traag in de voeten.
Na 1u 01 kwam ik verrast en glunderend uit het water.

Wissel/fietsen :
Bij het lopen naar de wissel had ik geen hinder van de kramp in de kuit,oef!
Zonder kousen, maar met regenvest, mutsje en lange koershandschoenen bond ik de strijd aan tegen de felle regen en fikse wind. Na 5 km ging de maag even te keer en gooide ik het extra ingenomen water van tijdens de zwemproef
er willens nillens uit. Liever zo dan in de darmen.
Ik wist dat ik niet zo snel ging, enkel de beresterke fietsers staken me voorbij en de deelnemers van de halve. In deze omstandigheden was reserve houden belangrijk. Ik had een goed gevoel. Het stopte op 70 km met regenen en ik gooide mijn handschoenen overboord bij de coachingspost. Ik was blij de supporters te zien. Ook zij hadden het overleefd, dit met verschillende warme drankjes en een noodzakelijke kledijwissel in het hotel.
Op 140 km beslis ik om mijn regenvest weg te gooien. Ik kreeg het te warm en zonder reed ik veel comfortabeler! Helaas… het zag verdacht donker bij de terugkeer naar Almere en op 15 km gingen de regensluizen weer open. Ik probeerde snelheid te houden maar kreeg het snel koud en klappertandde bijna( zie foto) van de fiets. Desondanks bleef ik een goed gevoel houden in de benen en leek de kracht niet uit de benen te verdwijnen.
Fietstijd; 5u40 op 180 km; ja inderdaad het was pompen of verzuipen.

Wissel/lopen :
Ik wisselde op automatische piloot en hield nog één ronde mijn muts op mijn hoofd.
Warm proberen krijgen galmde het in mijn oren. Wonderwel vond ik snel mijn ritme en versnelde ik mijn tempo én dit met een kleine teen die vorige maand nog in 2 stukken was! Blijven eten en drinken was de boodschap van de coach en ook van Olivier Cardoen.
Op km 20 stak er wat lage rugpijn op, maar op de coachingspost was al een pijnstiller voorzien. De derde ronde begon ik tintelingen te krijgen in de lippen en was ik even duizelig, ik zat ook op de grens van krampen in de hamstrings. Vertragen,wandelen en stretchen. Enkel het wandelen had ik beter niet gedaan zo blijkt achteraf.
Maar ja achteraf weet je alles , geen excuus dus! Bij de start van ronde vier, kon Dominic, dankzij de hulp van het thuisfront, vertellen dat, ondanks mijn mindere ronde, ik nog steeds 81e liep en 7e in mijn categorie. Het gaf me een enorme boost. Elke bevoorrading ging er cola in de maag en ik zag mijn tempo steeds verbeteren tot onder de 5 min/km. Derde, derde, derde, derde was de cadans in mijn hoofd.
Aan de finish speaker die… Neen net niet, ik werd vierde op 1 min 30 van de derde! 58ste overall. 80 opgevers!
We piekten naar Almere en ik stond er!

Bedankt aan allen die ter plekke waren en regen en wind trotseerden.
Coach Dominic, Bart, Ellen, Annick, Françoise, Alain, Gino, Aäron en de supporters vormen elk hun belangrijke schakel in de keten tot succes.
Een triatlon zonder pech doet eens deugd. In betere omstandigheden zat er zeker een knappe tijd in.
Of er nog mentale honger is? 😉

Filip