be-strong-enough-to-let-go-patient-enough-to-wait-for-what-you-deserve1 Aan de vooravond van de paasvakantie is een update alweer niets te vroeg.
De voorbije weken hebben zich gevuld met allerhande zaken die eindelijk eens op punt moesten gezet worden…allesbehalve sporten, laat staan intensief trainen voor de traditionele lange afstandstriatlon in de zomervakantie.
Op 13 maart heb ik mijn lot uiteindelijk toch overgeleverd aan een orthopedist om in eerste instantie mijn rechtse knie van een groot onderhoud te voorzien…de ravage binnenin moest eens ‘opgekuist’ worden volgens zijn zeggen.
Een bijzondere ervaring waarbij vooral wachten, hopen, gokken, vermoeden en ijs leggen een betekenisvolle rol spelen tijdens het genezingsproces. Ik mocht al vrij snel de revalidatie (7 dagen na de ingreep) aanvangen al fietsend zonder weerstand en later, na volledige genezing van de wonden, door wat te zwemmen.
Op zo een momenten is een meer dan gemiddeld actief iemand zoals ik al blij met enkele minuten beweging…
We zijn nu 3 weken verder en elke dag opnieuw vraag ik me af wat ik nu eigenlijk voel, zal er vocht in de knie komen (belangrijk gegeven) en wat zal de toekomst brengen. De linkerknie is ook nog aan onderhoud toe omdat deze in dezelfde staat verkeert maar ook hiervoor leg ik mijn lot in handen van de specialist. Dit wordt dus een overgangsjaar. Ik heb me, met pijn in het hart, al uitgeschreven in Roth en kijk de toekomst positief tegemoet. Ik leg me niet zo snel neer bij de feiten en hoop nog dit jaar een comeback te maken.

Mijn atleten varen er wel bij en worden van heel dichtbij opgevolgd. Zondag staan er al een paar marathonlopers aan de start in Parijs. Er zullen mooie tijden worden gelopen…daar is de coach van overtuigd.
En wie de ronde van Vlaanderen zal winnen is voer voor discussie…wait and see.