geduld Geduld is en blijft een mooie deugd…ik word de laatste tijd nogal op de proef gesteld wat betreft mijn gehalte aan deze mooie eigenschap. De operatie ligt nu iets meer dan 3 weken achter mij en er rest me nog minstens 3 weken, als alles goed blijft verlopen, vooraleer ik een looptenue mag aantrekken voor…een loopje van 2km. Maar goed, het zal het begin zijn van de weg terug.
Vanaf maandag mag ik terug het bad induiken en het stalen ros gaan bestijgen…weliswaar nog maar in eerste versnelling maar het zal me toch al iets meer in actiemodus laten gedijen.
Alles voelt ondertussen vrij goed aan, hoewel er in de zone rond de wonde nog wat onderhuids vocht zit wat erop wijst dat inwendig nog niet alles hersteld is. Ik werk hard aan het herstel door specifieke stabilisatie en versterkende oefenstof.

In tussentijd houd ik me nog steeds ledig met mijn atleten. Sommigen staan aan de vooravond van de kwarttriatlon te Eeklo, anderen op een weekje voor Ironman Frankfurt of een maand voor IM Zürich. Een wielrenner plaatste zich vorige week voor een WK in Slovenïe in augustus terwijl een andere wielrenner andere oorden opzocht…’het leven zoals het is – coaching’ is er een van veel intens schitterende momenten maar soms ook wel van onbegrip en vraagtekens.
Morgen in Eeklo en volgende week in Frankfurt hoop ik in alle geval, als architect van dienst, getuige te kunnen zijn van nieuwe persoonlijke successen…

Post Proelia Praemia