im1Vorig weekend stond de eerste volledige triatlon voor sommige van mijn lange afstandsatleten op het programma. Voor het eerst onder mijn begeleiding ging Steven Haeck van start in zijn 2e ironman na Zürich 2012, Davy Boelens debuteerde en deed zo een droom in vervulling gaan.
Zaterdag zocht ik dan zelf mijn poulains op voor de laatste richtlijnen en bemoedigende woorden. We zagen er samen onze Rode Duivels strijdend ten onder gaan tegen de Argentijnen maar er werd vooral met veel vertrouwen uitgekeken naar de volgende dag.

s’ Morgens was er, zoals het een triatlon over de volledige afstand betaamt, al heel vroeg activiteit in ons huisje. Maaltijden werden verorberd (door de atleten), ogen werden (veel te vroeg) uitgewreven door de niet-atleten en de hond van Sander Dobbelaere kwispelde alsof ze zelf mocht starten om 7u.
De verplaatsing naar de zwemplas verliep niet volledig zoals gepland maar Steven en Boeli bleven er kalm onder…hun moment zou straks wel komen. Om 7u15 gingen zij dan van start in de Langener Waldsee terwijl wij achterbleven met kippenvel…het beloofde een lange, hete dag te worden.
Allebei zwommen ze sterk en konden ze een dik uur later beginnen aan hun urenlange fietsproef (180km). Alles verliep naar wens en beide passeerden ons na iets meer dan 90km met een grijns op het gezicht…de vele trainingsuren hadden tot hiertoe geloond!!
Davy ronde zijn fietsonderdeel af na 5u07, Steven begon 13′ (fietstijd: 5u21) later aan zijn 42,2km lopen. Bij aanvang van de marathon zagen we 2 ‘frisse’ atleten met een heldere blik…de coach zag dat het goed was.

Het looponderdeel bestond uit 4 keer 10,5km en even voor het ingaan van de 2e ronde kreeg Davy het moeilijk met opnemen van de noodzakelijke energie. Een euvel dat hem al vaker te beurt viel en dat zich nu jammer genoeg terug manifesteerde. In bijzonder zware omstandigheden (een brandende zon warmde het boeltje op tot 28°) leverde hij vanaf dat moment vooral een strijd met zichzelf maar weigerde hij te plooien.
Steven liep een ijzersterke, vlakke marathon en gaf geen krimp…we zagen elke ronde opnieuw een mooie glimlach op zijn gelaat.
Dat resulteerde voor hem uiteindelijk in een heel mooie eindtijd van 10u26, exact 1 uur sneller dan zijn vorige wedstrijd in Zürich. Dolgelukkig sprong hij over de finish en vond hij daarna nog de energie om de tribune op te klauteren om zijn vrouwtje en één van zijn dochters te omhelzen.
Davy zette dapper door en kon zijn wedstrijd afronden in 10u48, uiteraard ook een heel mooie tijd voor een debutant en dit zeker gezien de vervelende omstandigheden. In eerste instantie was hij blij, even later heerste toch een beetje ontgoocheling omdat ook voor hem een tijd onder 10u30 binnen bereik lag. Hij heeft in alle geval een sterk staaltje van zijn karakter laten zien!!

Zo, voor mij is het nu uitkijken naar ironman Zürich op 27/07. Wim Laloo zal daar zijn uitstekende conditie omzetten in een klinkend resultaat!!