im3 Zoals enkele weken geleden aangekondigd stond Wim Laloo vorige zondag aan de start in Zürich, zijn voornaamste doel van dit seizoen.
Hij presteerde, zoals het een echte ironman betaamt, ijzersterk en toonde, naast zijn uitstekende conditie, een knap staaltje van mentale weerbaarheid. Halfweg de marathon kreeg hij immers, zoals zovelen, af te rekenen met lichamelijke ongemakken die dergelijke intensieve prestaties met zich meebrengen.

Ik wil jullie zijn verhaal niet onthouden.

Na een geslaagde eerste volledige triathlon vorig jaar in Roth, had ik me ingeschreven voor de Ironman in Zürich.

Door de vele lange afstandsreizen voor het werk in de winter verliep de voorbereiding anders dan vorig jaar: minder zwem- en fietstrainingen én een marathon met de W.A.L.R. lopers van Zomergem. Vanaf mei kon trainer Dominic terug het verwachte trainingsregime inplannen.

De voorbereidende halve triathlons in Nederland waren zeker geslaagd: TerHeijden 5e (3e H20) en vooral het NK in Didam was een goede waardemeter 14e (10e H24) dat de conditie goed zat.

Op 27 juli werd om 6h50 het startschot gegeven voor meer dan 2600 triatleten aan het prachtige meer van Zürich. Hoewel de organisatie een poging had ondernomen om in 2 waves te starten was het toch drummen bij de start. Het was lang geleden dat ik nog eens de befaamde ‘wasmachine’ had meegemaakt. Halfweg de eerste ronde kon ik terug op adem komen en in de 2e zwemronde kon ik mijn gewenste tempo zwemmen.

Terwijl het terug droog weer was in de wisselzone, was het ondertussen aan de andere kant van het meer (waar het grootste deel van het fietsparcours zich situeerde) aan het regenen. Het fietsen ging vlot en ik kon een mooi tempo ontwikkelen op het eerste vlakke stuk. De beklimmingen waren niet te onderschatten en doseren was de boodschap. Op het eind van de ronde was er nog de ‘Heartbreak Hill’ waar de atleten naar boven werden geschreeuwd. In de afdalingen was het opletten, in de 2e ronde slipte mijn achterwiel weg en kon ik me gelukkig nog net recht houden. Na de 2e beklimming van de ‘The Beast’ kwam ik Peter Croes tegen. Voor Peter was het zijn eerste full distance race. Peter was eerder in de week gevallen met de fiets en vertelde me voor de zwemstart dat hij last had van de tussenribspieren. Peter zou me uiteindelijk terug bijbenen tijdens de laatste loopronde en mooi finishen in 9h31. Bij het ingaan van de wisselzone was ik toch wel verrast van mijn fietstijd net onder de 5 uren.

Het lopen had ik bewust niet te snel aangevat en kon ik het gewenste tempo lopen tot halfweg. Patrick De Smet was de derde deelnemende SMO-Specialized atleet en kwam ik tegen tijdens het lopen. Hij finishte uiteindelijk in 13h14. Even voorbij de 2e ronde raakte mijn middenrif geblokkeerd en dat zette zich verder door op mijn maag en darmen. Ik werd misselijk en ik kon geen drank of gels meer opnemen. Het tempo zakte serieus en ik wist dat ik zou moeten “overleven”. Verschillende gedachten gaan dan door je hoofd maar ‘verder lopen’ overheerste gelukkig mijn gedachtengang. Ik was dan ook opgelucht toen ik terug de evenement zone naderde en het publiek hoorde om even later te finishen in 9h38.

Zeer tevreden met het behaalde resultaat in een sterk deelnemersveld! Een mooie 14e plaats in de age group (413 atleten) en 86e overall op 2652 deelnemers.

In mei had ik niet gedacht nog dit niveau te halen, maar de planning van coach Dominic en de opgebouwde basisconditie van vorig jaar hebben gerendeerd.

Om het bij het Ironman credo te houden: “Anything is possible!” J

Groeten,
Wim