francorchamps Vorige zondag ging diep in de Ardennen het Belgisch kampioenschap lange afstandstriatlon door. In Robertville stonden om 7u30 een kleine 150 atleten aan de start van wat voor de meesten van hen het doel van hun seizoen was. Helaas besliste het lot dat het net die dag herfstweer pur sang moest zijn…striemende regen, koude temperaturen, een behoorlijk harde wind…van niets bleven de atleten gespaard.
Het werd dus voor ieder van hen een helse beproeving en al snel werd duidelijk dat enkel de mentaal sterksten het zouden overleven.
Verder moet het me toch even van het hart dat de organisatie een BK onwaardig was. Niets was geregeld zoals men zou verwachten, seingevers ontbraken, bevoorradingen stonden te laat opgesteld, auto’s reden tegenstroom op het parcours, fietsers en lopers kruisten elkaar bij de start van het loopparcours op een plaats waar de fietsers nog een U-turn voorgeschoteld kregen,…en zo kan ik nog wel even doorgaan.

In naam van de atleten was ik verontwaardigd over de levensgevaarlijke toestanden als gevolg van het pover organisatieniveau. Zo moesten 2 ronden gereden worden op het befaamde circuit van Francorchamps terwijl daar tegelijkertijd een wedstrijd in teams werd gereden.
De triatleten moesten het parcours verlaten via een nooduitgang die zich onderaan een lange afdaling bevond in de vorm van een chicane, absoluut niet geschikt dus voor wielrenners op volle snelheid op een spekgladde ondergrond.

Dit gezegd zijnde wil ik jullie Filip Lasoen, ‘mijn’ atleet, zijn relaas niet onthouden…hij was dus één van die mentaal sterke heren die de finish bereikten zonder kleerscheuren…een prestatie om U tegen te zeggen!

31 augustus 2014
Belman, BK Long Distance

‘Het was geen weer om een hond door te jagen.’ Dat was mijn reactie vorig jaar na Almere. Blijkbaar kon het nóg erger… Gelukkig was ik op een worst case scenario voorzien.

Even wat voorgeschiedenis. De voorbereiding verliep niet 100%. Door een val bezeerde ik mijn voet. De wonde genas heel langzaam omdat ik bleef werken en trainen. Daardoor kreeg ik tijdens de voorbereiding heel laat een beter gevoel tijdens het fietsen. Samen met de weinige ervaring in echt selectieve wedstrijden/parcours, het wegvallen van de laatste waardemeter, het BK in Eupen was het lang gissen naar het fietsniveau. Enkel de coach maakte zich geen zorgen. Hij had het weer maar eens bij het rechte eind. Deze Belman editie is er eentje om in te kaderen.

Bij een watertemperatuur van 16 graden °C weet ik dat ik naar het einde koud krijg en amper mijn vingers bij elkaar kan houden. Ik merkte het ook aan mijn tragere zwemtijd: 1u07. Iedereen zijn tweede helft was beduidend trager. Ik verliet het water als 22ste. Mooi!

Bij de fietswissel deed ik de ‘essentials ’ aan om de eenzame fietstocht aan te vatten.
Voor de goede lezer, dikke voorvoetneopreen op de schoenen/dikkere kousen/winterbeenstukken, north face handschoenen (kreeg ze amper aan),/gemolontoneerde vest smo-specialized team/extra tube/licht regenvestje/ tijdrithelm/bandana (stijve nek).
Ik kreeg op geen enkel moment koud in de extremiteiten en had dus een goede balans tussen kledij en inspanning verkregen.

Bij de eerste afdaling verloor ik reeds ¾ drinkbus door in een put te rijden. Het voedingsplan op lekkere speltmelk (geen darmproblematiek) liep in het honderd.
Bij de bevoorrading in Gillepe gooide ik volgens de voorschriften de bidon weg en ik kreeg een plastieken fles van 33cc in de plaats, ik maakte een teken(@#£**) en riep: “qu’est-ce-que je fais avec ça?” Een motorrijder bracht me tijdens de beklimming mijn bidon met water terug. Oef!

Ondanks het anti-drink weer, bleven water en gels goed binnengaan.
Bij het naderen van Francorchamps reed ik bijna verkeerd. De route die ik via Garmin downloadde, stuurde me steevast een andere kant uit bij de verkenning. Ik liet me inhalen door een naderende atleet (tijdverlies) en ging daarna weer op weg naar 2 plaatselijke ronden over het F1-circuit van Francorchamps. Tijdens het fietsen nam ik op het natte wegdek geen risico’s in de afdalingen.Dat is echt niet mijn gewoonte .Andere deelnemers deden dat wel.

Na het fietsen vertelden mijn ouders dat ik nog steeds 22ste was. Ik was goed bezig. Na 3u15 (ik had 2u55 vooropgesteld, maar de omstandigheden lieten dit niet toe) startte ik de tweede ronde en kreeg ik honger en werkte ik meer voeding naar binnen en dronk ik sportdrank van de organisatie (Etixx). Aangezien ik op verval anticipeerde, vroeg ik de coach nog extra gellekes. Bij de laatste lange beklimming kreeg ik nog een ‘stop and go’ omdat er een leeg gelleke op de grond viel (£*1#@). Tijdens de laatste keer afdalen naar Robertville (baan Edelweiss) ontwikkelde ik tot mijn grote vreugde nog steeds snelheid en voelde ik nog steeds power in de benen. Op dat moment wist ik dat het lopen ging meevallen! 6u46 fietstijd (2800 hoogtemeters).

En de 8 te lopen rondes vielen dan ook mee! Ik had een heel goed gevoel en doseerde vanaf de eerste meter. Ik kende enkel een moeilijke 6de & 7de ronde. Puur op adrenaline (you know the feeling?) perste ik er nog een snelle laatste ronde uit. Een sterke marathon van 3u30 op een parcours met bijna 500 hoogtemeters! Ik wist dat een top 10 erin zat en miste nipt het podium 40+. Een dijk van een 9de plaats op het BK!

Na Almere steeg mijn triatlonniveau nog een trap hoger onder begeleiding van Dominic De Caluwe. Ik ben dan ook bijzonder trots dat ik op deze manier de kroon kon zijn op zijn eindwerk Trainer A Triatlon. Ik ben ook blij dat de meeste hechte supporters en mijn vriendin Ilse getuige waren van mijn sterkste wedstrijd in mijn ‘carrière’. Bedankt aan allen alsook de medische en technische omkadering, dokters, kinés, masseuse, fietsenmaker.
What if ? Deze vorm in goede omstandigheden… en where’s the limit?


Filip Lasoen