bernard-shaw Mijn eerste post van het 2015…niets om fier op te zijn maar nog maar eens een bewijs dat de uitspraak ‘times flies by when you’re having fun’ niet uit de lucht is gegrepen.
Ik ben zelf stilaan uit een diep blessuredal aan het kruipen…een verhaal waarbij een wispelturige achillespees de broze knieën afloste in de hoofdrol.
Maar goed, de aanhouder wint. Ik heb nog niet gewonnen maar een aantal veldslagen zijn toch al binnen…ik voel me stilaan terug triatleet.

Verder is trainingsbegeleiding in grote mate ‘seizoensarbeid’: In de voorjaarsmaanden moet een trainer en sportadviseur paraat staan. Dan moet het gebeuren. En met alle plezier. Mijn ‘werk’ is overigens nog altijd mijn ‘hobby’. Ik ben een vakidioot, maar ik heb daar heel bewust voor gekozen. Het was m.i. de enige – of toch de beste – weg om anderen te helpen bij het realiseren van hun doelstellingen. De papa-atleet-trainer-coach heeft dus niet stilgezeten.
In elk geval: het leven is ooit saaier geweest. Het is boeiend en dus ook vermoeiend. Het vraagt energie, maar die krijg je er dan ook van terug !

Er zijn de vele soorten complimenten die een coach kan krijgen: de atleet die na een jaar met een andere coach terugkeert o.w.v. je menselijke aanpak, intelligente en kritische mensen die in je blijven geloven en natuurlijk gewoonweg de gewenste resultaten in overeenstemming met je advies.
Hoe meer je onderneemt, hoe meer je op tenen kan trappen en hoe meer je ook op zere tenen zal trappen; hoe meer je beseft dat je niet voor iedereen de beste coach kan zijn en goed kan doen; hoe meer je beseft dat je moet kiezen; en kiezen is altijd een beetje verliezen.

Coaches-trainers, halen hun voldoening niet uit prestaties, hoogstens uit de verbetering van prestaties. Het genieten van het helpen van anderen bij het realiseren van hun sportieve doelstellingen en bij het ontplooien van hun talenten. Me bezig houden met sport dat verder gaat dan fysieke finetuning. Een trainingsschema is dubbel zo effectief mits bezieling en betrokkenheid van een trainer. Een trainer hoort niet alleen ‘inhoud’ maar ook ‘sfeer’ te beheersen. En misschien is hij of zij dan pas ook ‘coach’ te noemen. We willen de grenzen van anderen verleggen. Grenzen laten overstijgen. Grenzen die grenzeloos zijn. Grenzen die meestal en voornamelijk in het hoofd zitten. Het lichaam is onvoorstelbaar trainbaar en kneedbaar.
Om het met de woorden van George Bernard Shaw te zeggen: “progress is impossible without change, and those who cannot change their minds cannot change anything.”

Nogmaals…de aanhouder wint.