comeback Gisteren was het dus zover…de eerste wedstrijd na een lange tocht vol obstakels en narigheden. Ik koos opzettelijk voor een relatief onbekende bestemming in het triatlonmilieu, ver van alle pottenkijkers en verwachtingen. In het onooglijke Terheijden, nabij Breda, vonden we een combinatie van Nederlandse gemoedelijkheid, een leuk parcours en dito sfeer…perfect om de draad terug op te pikken.
Uiteraard was het niet zomaar wat spielerei maar eerder een serieuze test voor lijf en leden en voor de conditie. Binnen 3 weken staat immers een iets intensere beproeving op het programma, Ironman Frankfurt.

Om 10u werd het startschot gelost in de haven van het dorp en werden we verwacht 2500m (officieus 2680m) te zwemmen. Een dikke 36′ later stond ik terug op het droge en kon ik, na een ongelooflijk stuntelige wissel waarbij ik een schoen verloor en mijn nummerbelt niet onder controle kreeg, op hort voor 86 km fietsplezier. De langste wissel uit mijn carrière werd gevolgd door een bizar eerste stuk van het fietsparcours…over drempels, een aantal haakse bochten, een smal brugje in bankirai over een stroompje.
Daarna kwamen we op vlotte wegen terecht en was het deels tegenwind beuken, deels zij/rugwind terug…en dat 9 keer, inclusief de kasseitjes, de bochten en het brugje.
Ronde na ronde werden afgeteld en tussendoor kwamen ook de deelnemers van de 1/8 (2 ronden) en de 1/4 (4 ronden) triatlon ons vergezellen.

2u14′ later parkeerde ik mijn Cervélo (met uitermate dank aan mijn sponsors!!!!) vrolijk in de wisselzone… Een iets vlottere wissel deze keer en benieuwd/bevreesd op pad voor een loopje van 20km. Ik had relatief snel het goede ritme te pakken en liep mooi constant mijn 8 ronden van 2,5 km. Mijn knieën gedroegen zich voorbeeldig en waar anderen het tempo moesten terugschroeven onder de ondertussen brandende zon kon ik mijn tred aanhouden. 1u18′ duurde mijn tocht om zo om 4u15′ af te klokken aan de finish, een 7e plaats was mijn deel na onder andere een ontketende Rob Musters en Kevin Maggen, 2 topatleten.

Tevens werd het een heel mooie vaderdag… Plots doken vrouw, kinderen en ouders op langs het parcours terwijl ik dacht me lekker weg te stoppen in Noord-Brabant. Bente oefende al eens haar eindspurt met papa over de meet, Hasse moest nog even wennen.

Het werd een aangename comeback die me vertrouwen geeft voor wat komt. Een jaar geleden moest ik me nog uitschrijven in Roth, nu geloof ik weer in een mooie prestatie.
De voorbereiding op de wedstrijd was allesbehalve ideaal met een open schooldag op zaterdag en weinig of geen rust tussen de trainingen… Ook daar is dus nog wat progressie mogelijk.

Een eervolle vermelding moet ook gaan naar mijn ‘compagnon de route’ Aäron Overmeire!! Ook hij staat aan de start in Frankfurt en voor hem was dit dus ook de ultieme test. Hij zal in zijn 2e volledige triatlon opnieuw een stukje sterker staan en zal zo zijn palmares alweer wat bijkleuren.
Hij bracht het er gisteren voortreffelijk vanaf met een 44e plaats in 4u44′! Ook als coach was ik dus tevreden gisteren.