We hebben er lang aan gesleuteld, we zijn meermaals van lay-out veranderd, moesten ons geregeld de vraag stellen of alles wel duidelijk genoeg zou zijn, of mijn idealisme en overtuiging voldoende naar voor zouden komen…maar we zijn er in geslaagd. Met uitermate dank aan de schitterende webmaster van dienst!!

Op de valreep van de Ironman in Frankfurt presenteer ik jullie met veel trots mijn nieuwe website waarin ik mijn passie op een overzichtelijke manier met jullie wil delen. Neem gerust een kijkje, ik hoop ten zeerste dat het jullie zal bevallen!!

Samen met dit leuke nieuws is er ook veel minder positief nieuws te melden. Op woensdag 17 juni sloeg het noodlot toe en ben ik zwaar gevallen met mijn tijdritfiets na een botsing met een wel heel onvoorzichtige fietser. Krak…zei het linker sleutelbeen…het stuur van de tijdritfiets.

Voor wie dit al heeft meegemaakt is het geen geheim dat het gewoon heel erg pijnlijk is. Zowat elke beweging is er een teveel en doet het gebroken bot verplaatsen wat bijgevolg zorgt voor intense pijnscheuten. In één klap zag ik alle plannen in rook opgaan…op twee en een halve week voor de wedstrijd was ik plots niet meer in staat om simpelweg uit mijn bord te eten.

Algauw ben ik naar oplossingen beginnen zoeken en zo kon ik op maandag reeds terecht bij dokter Roosen, een vermaarde chirurg/orthopedist wat betreft de bovenste ledematen. Zo geschiedde op dinsdag een dagopname om het gebroken sleutelbeen te fixeren met een titanium spilletje. ‘Met een beetje geluk zit een deelname er nog in mijnheer De Caluwé’…maar laat het dat geluk nu net zijn dat zich al een tijdje heel goed verstopt.

Eind goed, al goed…wishfull thinking natuurlijk…mijnheer clavicula hield zich sterk maar nu kwamen de andere geraakte onderdelen van het lichaam aan de oppervlakte. De rug speelt op en de schouderspieren aan de linkerkant staan enorm gespannen. Op de koop toe werd ik op woensdagmiddag ziek. Als gevolg van de narcose? Een bacterie die is binnengeslopen? Wie zal het zeggen…op de weg tussen de zetel en de toiletpot lagen gelukkig geen gevaarlijke obstakels.

We zijn nu terug enkele dagen verder en alles gaat steeds beter…aan de rug is nog heel wat werk en de schouder heeft nog niet voldoende mobiliteit om ook maar mijn zwempak aan te trekken. Tijd zal raad moeten geven. Ik zak in alle geval af naar de plaats van het gebeuren om mijn atleten bij te staan met raad en daad. Kan ik alsnog starten, hoe utopisch ook, dan zal ik het niet laten. Lukt het niet, dan is dat alweer een serieuze tegenslag die ik een plaats zal moeten geven.

Wordt vervolgd…