Het triatlonseizoen draait op volle toeren. In België volgen de wedstrijden elkaar snel op en op veel plaatsen wordt er ronduit topspektakel geleverd.

Op internationaal niveau boeken de grote organisaties enorme winsten doordat tal van atleten zich geroepen voelen om grenzen te verleggen.

De triatlonhype mag dan misschien iets minder zijn dan enkele jaren terug maar toch trekken de diverse wedstrijden massa’s deelnemers en toeschouwers.

Komende zondag wordt in Zürich, traditiegetrouw, het startschot gegeven van de desbetreffende Ironman.

Vorig jaar had ik Wim Laloo aan de start, binnen enkele dagen staan Alastair Aubrey en Benjamin Vervust voor hun vuurdoop.

Opnieuw 2 debutanten, met nog niet eens zoveel kilometers op de teller in de triatlonsport. We hebben samen een lange weg afgelegd om hun huidige niveau te bereiken…een niveau waarvan beiden alleen maar konden van dromen in september 2014. Nu rest hen enkel nog rusten, eten, aftellen en de focus vasthouden!!

Als ze zondag dan alle stress kunnen kanaliseren, de geplande strategie (zonder obstakels) kunnen uitvoeren en blijven genieten van hun wonderlijke prestatie is de buit al half binnen. Het wordt een harde strijd maar…anything is possible!

In Zwitserland kunnen externe factoren wel eens wat roet in het eten gooien maar het heeft uiteraard geen zin om daar nu al energie aan te besteden…zoals wijlen Jean-Luc ooit zijn…problemen dienen opgelost te worden als ze zich stellen.

Voorlopig loopt alles gesmeerd…nieuwe, persoonlijke topprestaties liggen binnen bereik!!

Succes mannen, ik geloof in jullie!!