Na de halve triatlon van Gerardmer vorig jaar in september rees de vraag ‘what’s next?’, gaan voor die volledige ironman of niet.

Uiteindelijk werd besloten dat het moment daar was om ons te smijten.

Vrouwlief gaf groen licht en al snel kwamen we uit bij Dominic die ons de komende maanden op weg zou helpen richting die befaamde ironmanmedaille (en finisher t-shirt).

Zürich met zijn mooie decor en uitdagende parcours werd de plaats van afspraak.

Er werd getraind, getraind en getraind, desnoods door weer en wind. Enkele wedstrijden als voorbereiding wezen uit dat we op de goede weg zaten en dat de trainingsarbeid zijn vruchten afwierp.

Ook het lijf sputterde niet tegen en reageerde goed op de trainingsbelasting.

Op donderdag 16 juli reisden we af richting Zürich. Via mijn 2 ‘partners in crime’ Pascal en Alastair die reeds ter plaatse waren werd al snel duidelijk dat het er behoorlijk warm was. Gevolg: no wetsuits allowed on raceday!

Zaterdag het fietsparcours nog even verkend met de auto. Voor elk wat wils, zo bleek: de laagvliegers konden zich uitleven op het eerste en het laatste deel van de lus, de klimmers konden hun ding doen ertussenin.

Zondagochtend stampten we onszelf in alle vroegte vol met boterhammekes met confituur. Aangekomen in de wisselzone aan het meer hing er een speciale maar leuke sfeer, iedereen leek ‘zen’ (uiterlijk althans) en bezig met wat er hem/haar die dag te wachten stond.

Om 6u45 was het zo ver. Het nieuwe concept van de ‘rolling swim start’ waarbij je in kleinere groepjes stelselmatig in het water gaat zorgde voor een aangename aanvang van de wedstrijd, zonder de gebruikelijke schoppen en stampen. De ‘autostrade’ aan zwemmers in het meer bij een opkomende zon, allen op weg voor een lange dag strijden (begeleid door Metallica die uit de boxen klonk) blijft voor mij het mooiste beeld van de wedstrijd.

Het zwemmen zelf in het heldere water verliep goed en heb ik zowaar van genoten.

Op de fiets was er een aanlooproute van 30km waarop je tempo kon ontwikkelen alvorens de beklimmingen aan te vatten. Intussen werd het warmer en warmer. Voldoende blijven drinken was een must. Na 90km stond vrouwlief me op te wachten op Heartbreak Hill (ambiance!) met bidon 2 om ronde 2 aan te vatten. De eerste tekenen van vermoeidheid werden merkbaar op het parcours en dus vonden sommigen het nodig om te gaan stayeren. Goed voor hen…

Ik hield mjn tempo min of meer aan en bleef onder de 6 uren. Dit gaf me een boost om het loopgedeelte aan te vatten na het leggen van een dikke laag zonnecreme. Al snel werd het me echter duidelijk dat er van tempo ontwikkelen geen sprake meer zou zijn, niet in het begin en ook niet in het vervolg van de marathon. Mijn lijf was hard aan het werken om voor afkoeling te zorgen. Gezien de omstandigheden heb ik hier echter vrede mee. Ik maakte er een punt van om te blijven lopen en om enkel aan de bevoorradingen mijn tijd te nemen. Er werd al duchtig gewandeld op het parcours dus het was duidelijk voor iedereen warm. De zoutcapsules die Dominic had aangeraden bleken van goudwaarde te zijn want de benen zijn niet 1 keer in kramp gegaan gedurende de hele wedstrijd. De supporters die verspreid stonden langs het parcours deden meer dan hun werk en zorgden voor de nodige mentale opkikkers. Gaandeweg werd ook duidelijk dat de maten nog allen in de wedstrijd zaten en dat we dus op weg waren naar het scenario waar we van droomden.

11u37 na het startschot liep ik de rode loper op en klonk uit de micro hetgeen waar we maanden naartoe gewerkt hadden: you are an Ironman! Een zak ijs onder de trui en dan…genieten genieten genieten met de familie en vrienden ter plaatse aanwezig. Hun bijdrage in het welslagen van deze onderneming valt niet te overschatten.

Dikke merci aan onze titaniumcoach Dominic die ons vakkundig begeleidde met wel doordachte trainingsschema’s en die er een erezaak van maakte om steeds bereikbaar te zijn, bleef motiveren en met een kritisch oog bijstuurde waar nodig. Thanks man!