Enkele weken geleden liep Olivier in Nederland het BK ultraloop. Echte ambities in dat kampioenschap hadden wel niet, ons hoger doel was gericht op de Spartathlon volgend jaar.
Hieronder kunt u het via zijn lijvig verslag bijna per minuut mee beleven!!

WK 100km Winschoten
Op zaterdag 12/09 was het eindelijk zo ver: het WK 100km in Winschoten (NL). Na ongeveer een jaar hard trainen onder begeleiding van coach Dominic was dit het eerste moment om mijn droom waar te maken. Als ik de 100km kon afleggen in een tijd van minder dan 10u dan kwam ik in aanmerking voor deelname aan de Spartathlon in 2016. Het WK was dan ook geen doel op zich, maar het zou wel een indicatie geven over hoe ver ik sta in mijn voorbereiding en een moment om te toetsen of we (de coach en ik) op de goede weg zijn.

Op vrijdag samen met David Claeys vertrokken richting Winschoten. De start was immers reeds om 10u op zaterdag dus in de vroege ochtend vertrekken was geen optie. Na een 4-tal uur in de wagen, inchecken in hotel, nummer ophalen en nog even een kijkje gaan nemen naar de landenparade. Maar liefst 37 landen waren aanwezig, met Japan, Duitsland, Zweden en de US als meest indrukwekkende landen. Het was genieten. Op geen enkel moment was er sprake van stress of spanning. Ik had in mijn voorbereiding de trainingen goed afgewerkt, de voorbereidingswedstrijden verliepen volgen plan en volgens de coach mocht ik vertrouwen hebben.

Eenmaal terug op de hotelkamer, samen met David nog eens ons strijdplan doorgenomen. Wat eet ik wanneer, in welke HR-zone moet ik lopen en wat zijn de tussentijden. Op het einde van het schema kwamen we na 100km uit op een tijd van 8h59. Op die manier mocht er nog iets ‘misgaan’ om onder die 10h te blijven. Op een ultra-loop weet je nooit en ik wou echt niets aan het toeval overlaten.
DAG VAN DE WEDSTRIJD. Na een goede nachtrust (zelfs niet gedroomd over de wedstrijd) samen ontbijten met David. Voor mij geroosterd brood met confituur/honing en ORS. Geen andere zaken dan thuis. Het stapelen van de koolhydraten is op vrijdag gebeurd. Als ik nu nog even naar het toilet kan gaan komt het helemaal goed vandaag. De benen voelen zeer goed aan. Uitgerust. We zijn er klaar voor. En belangrijk: ik heb er zin in.
Om 9u waren we aanwezig op het parcours. Een goed plekje gezocht voor ons tafeltje, net na de ‘kraampjes’ voor de verschillende landen. Nummer opspelden, Garmin aan en nog even vertrouwen getankt bij David. Op de weg naar de start wel onder de indruk gekomen van sommige atleten. Die mannen hebben benen van staal en wegen geen gram te veel. Maar het had geen invloed op mijn ‘moral’. Ik had mijn eigen strijdplan en mijn eigen grote doel. Niemand zou mijn vertrouwen doen wankelen. Ik loop mijn eigen wedstrijd…richting Griekenland !
START. Onmiddellijk na de start zat ik in het goede ritme. Het ging lekker. Soepel. De HR mooi onder de 140 en de snelheid gaf 12km/h. Iets te snel, maar de HR is mijn leidraad. Dit tempo kon ik makkelijk volhouden tot de halve Marathon. Mooi doorgekomen in 1h45. Zo gaan we nog even door. David was vandaag van goudwaarde: de bevoorrading verliep perfect en ik kreeg telkens te horen dat ik voor lag op het snelste schema. Nog geen euforie, het is nog heel lang. Maar dit geeft vertrouwen. Tot aan de Marathon niks noemenswaardig te vermelden. Enkel op het einde van rondje 4 (de wedstrijd bestaat uit 10 rondjes van 10km) even een momentje dat ik blij was dat ik aan de bevoorrading was. Maar goed, 3h32 was de tussentijd met een HR van 142. Vanaf nu wat meer tijd nemen om te eten en drinken en iets trager lopen zodat ik het kon volhouden.
Na 6h stond er 69,6km op de teller. De HR ging iets hoger. David benadrukte dat het tempo echt naar beneden mocht om die HR toch zeker onder de 150 te houden. Gelet op het warmere weer en de vermoeidheid die uiteraard in de benen sloop was dit niet evident. Vertragen was de enige optie. En nog meer drinken en eten, want die 63gr koolhydraten per uur waren niet meer voldoende. Dit is en blijft voor mij, maar ook voor vele anderen, een belangrijk aandachtspunt. Door het mindere eten/drinken en de langdurige inspanning begon ik me wat ongemakkelijk te voelen. Niet dramatisch, maar rondkijken en genieten was nu niet meer aan de orde. Het zou nog 30km doorbijten worden en niet te veel nadenken. Hoofd naar beneden, blik op de baan en je doel voor ogen blijven houden. Dit geven we niet meer uit handen. Blijven lopen !!
Het tempo lag nog steeds rond de 5’18″/km, maar het gevoel was veel minder. Na ronde 8 zag ik op de tijdsklok 7:00:44 staan. Ik had dus nog 1h59min voor 20km wil ik onder de 9u blijven en zelfs nog 2h59min wil ik in aanmerking komen voor de loting in Griekenland. Dit is alvast binnen ! Mocht het nu nog lukken dan zou het mooi zijn om onder die 9h te blijven. Maar David zag ook dat het licht aan het uitgaan was. Tijd genomen om wat cola te drinken en een boterham met honing maar echt lang stilstaan was niet mogelijk. De marge is ruim maar de minuten tikken genadeloos verder. Het plan was om nog 1 rondje te geven wat ik had en dan een ‘ererondje’.
VOORLAATSTE RONDE. Nadenken en rekenen verliep uiterst moeilijk als je vermoeid bent. Je bevindt je echt in een andere wereld waarin alles rondom jou anders lijkt te worden. Het gaat allemaal trager aan je voorbij. Als je zo lang loopt en diep gaat dan let je op zaken waar je anders geen oog voor hebt. Ik begin dan ook filosofisch te worden. Hier doe ik het wel ergens voor. Hoe slecht dit ook aanvoelt, ik kan er van genieten. Die totale uitputting. Die bewustwording van je lichaam. Moeilijk uit te leggen. Na een rondje lopen op een andere planeet kwam ik na 90km door in 7h57min. Toch nog mooi tempo kunnen houden gelet op de langere bevoorrading. Maar ik voelde me nu echt wel heel ongemakkelijk. Het zal geen ereronde worden maar eentje op karakter !
LAATSTE RONDE. En die laatste ronde was zoals verwacht: heel zwaar. Die tijd kon me nu eigenlijk gestolen worden. Zo slecht voelde ik me. Na een langere plaspauze nog 9 km waar ik echt geen zin in heb. Ik moet wel blijven lopen, niet wandelen. Mij blijven opsluiten in mijn eigen wereld. De pijnlijke benen, zeurende rechterknie en het ongemakkelijke gevoel gaan nu niet meer verdwijnen. Aan km 97 een laatste bevoorrading van David. Ik nipte van de cola en alles kwam er uit. Tot 4x toe moeten stoppen om over te geven. Man man, dit had ik nog nooit meegemaakt. Nog dieper geweest dan ik dacht. Maar alles was er uit. Dit had ik vroeger moeten doen. Ik voelde me beter. Niet in mijn benen, wel in mijn hoofd. En het ongemakkelijke gevoel was weg. Wel gaf David aan dat ik niet mocht treuzelen wil ik onder die 9h blijven. Ik ga nog 3km aan 11km/h moeten lopen wil ik dat halen. En plots komt de 1ste Nederlandse dame voorbij gelopen. Bij haar moet ik aansluiten. Niet nadenken en volgen !
AANKOMST.De laatste 500m kon ik de tijd zien: het kon niet meer misgaan. Nog snel een Belgische vlag van David aannemen en met kippenvel over die eindmeet lopen: 8h58min17s. Wat een geweldig gevoel. Niet te beschrijven. Die laatste meters gaan alle zware trainingen nog eens door je hoofd. Alle inspanningen van het voorbije jaar. De vele avonden thuis en mensen ontgoochelen. Als het dan lukt is het gevoel onbetaalbaar. Euforie…die snel werd gevolgd door volledige vermoeidheid. Maar dit pakken ze me nooit meer af ! Trots !!
BEDANKT. Opnieuw een stapje dichter bij mijn Griekse droom. Met veel dank aan mijn steun & rust David in Winschoten, de steun/begrip van het thuisfront vanwege Fien en mijn moeder en uiteraard ook aan coach Dominic. We trainen nu een jaar samen richting Sparta en het zit perfect in elkaar. Ik ben en voel me sterker dan ooit. Op mijn eentje zou ik nooit zo ver kunnen staan. Zo’n project start je niet zonder een goede coach die er voor zorgt dat je verstandig traint, geduldig opbouwt en juist piekt. Nu werken we samen richting de 24h-loop in Santpoort-Noord op 19/12 waar ik ga voor een rechtstreekse kwalificatie voor de Spartathlon. Dromen mag !

Olivier Verhaeghe