Op de afsluitende zaterdag van de krokusvakantie had ik 2 atleten die een wel heel bijzondere en mooie uitdaging hadden uitgekozen om hun seizoen af te sluiten…De Valtellina Wine Trail…een lieflijk stukje Italië aan het Comomeer waar we vooraf weinig informatie over konden verzamelen…en dat hebben ze geweten.
Hieronder een verslagje van hun avontuur…
Vanop een terras werd ik uitgenodigd om aan deze trailloop deel te nemen. Ik had al een paar jaar zin om te proeven van deze sport; het duwtje in de rug kwam uit onverwachte hoek: een volmondige ‘ja’ was dan ook het gevolg. De Valtellina vallei is een van de meest gekende valleien die het Como meer met Verbindt met laat ons zeggen de Stelvio.
De voorbereiding verliep voor beiden niet 100%: voor de één een pijntje her en der, de andere een snotneus en wat hoofdpijn. Allebei op het scherp van de snee. O ja, na de uitnodiging gingen we enkele keren samen trainen en een wedstrijd lopen, en van…; een goede verstaander:)!
Eva en ik kwamen terecht in een authentieke B&B, Contrada Beltramelli, waar Carmen onze gastvrouw was. De deelnemers van de 42 km, liepen over de binnenkoer van de B&B.
Een half dagje Bormio met heel veel zon, terrasjes, en cappuccino, brachten ons terug in Sondrio om het racenummer op te halen (incl. ferm pakket aan natura prijzen). De avond voor de race kookten we het perfecte pre-race-diner volgens de raad van Dominic. De nacht bracht ons bij de race dag en de andere zijde van het bed werd duidelijk al wat zenuwachtiger. Best begrijpelijk, want hadden geen benul waar we voor stonden; Italianen zijn karig met nuttige info en zeker in een andere taal. Na een uitgekiend ontbijt, prepareren voeding intapen van mijn enkels, begeven ons naar de start; een gezellige drukte heerst over de Centro Sportivo, een opwarming, een gelleke en tijdig in de eerste gelederen (ik). We starten simultaan met de marathon in Tirano…
Ik had een tegen de verwachting in lekkere tred en ‘ jij Eva?’, voor mij hetzelfde. Enkele minuten later volgde de eerste muur, niet normaal… Al snel was wandelen de boodschap, ik pikte snel de techniek op hoe ik sneller kon wandelen bergop. Eva sprak de woorden: “als dat hier zo heel de wedstrijd zal zijn dan zullen we toch langer bezig zijn dan verwacht…”. Ik kwam zelf ook snel met dezelfde berekening op de proppen; ervaring leerde om steeds wat meer energie mee te nemen om te anticiperen op veranderlijke wedstrijdomstandigheden. Tot op heden weinig woorden over de natuur, parcours, panorama’s, tja is niet evident:’ onbeschrijflijk’ (zie foto’s).
In opperste concentratie stijgen en dalen we doorheen wijngaarden, wijnkelders, ruïnes, smalle single tracks… We kwamen allebei zeker wat ervaring, durf in de afdalingen, sport specifieke kracht tekort.
Met tijd van 2u10,2u28, met 131/308 op 700 deelnemers en 50ste in cat. en 24ste dame, met 0,0 ervaring en meer dan 920 hoogtemeters ( gemiddeld 40m stijgen en dalen per km/), is dit een sterke prestatie!
The day after… wat losfietsen kon niet baten; stijf stijf, stijf, pijn, pijn, pijn…
Een prachtige mini-roadtrip via passo dello Mortoroli zorgde voor de gewenste afleiding… Op naar België, op weg naar nog meer stijfheid in de benen?