De voorlaatste zaterdag van 2015 heeft een bijzonder unieke en emotionele gebeurtenis met zich mee gebracht. Olivier Verhaeghe, mijn ultraloper, stond voor een opgave om u tegen te zeggen…In Santpoort werd hij geacht om 100 miles (161km) af te leggen in sub 18 uren…onvoorstelbaar, onwezenlijk en onmenselijk…zo leek het.
Het heeft ons veel denkwerk, ettelijke kilometers en meerdere paar loopschoenen gekost maar…het orgelpunt was dan ook echt onbeschrijfelijk mooi. Hij liep ruim binnen zijn limiet de nodige kilometers waardoor hij eind september 2016 zijn ultieme droom kan waarmaken…de Spartathlon!!

Ik ben een bijzonder trotse coach. Dit soort uitspattingen zijn niet zo alledaags en vragen veel wikken en wegen, trial and error, mentaal oplapwerk maar bovenal geloven in mijn manier van werken. Hij trainde atypisch voor een ultraloper omdat ik niet geloof in veel, lang en ver zonder meer…het heeft geloond.

Hieronder leest u zijn ervaringen van vorige zaterdag…
Afgelopen zaterdag was het zo ver: mijn debuut op een 24h loop. En meteen de laatste kans op een rechtstreekse kwalificatie voor de Spartathlon in 2016. Hiervoor hoefde ik geen 24h te lopen want er was een mogelijkheid om er direct bij te zijn in Griekenland in het geval ik 100 Miles binnen de 18h kon lopen. Als dit zou lukken dan geen onzekerheid meer voor die loting in maart 2016. Wat mentaal een grote opsteker zou zijn.

Op vrijdag vertrokken met een vriendin richting Santpoort-Noord. Na een goede nacht en ontbijt (alles zelf meegenomen, no risks) om 10u30 het hotel verlaten en richting de atletiekpiste (jawel) van de lokale atletiekvereniging waar de wedstrijd doorging. Borstnummer ophalen, tafeltje en tent opzetten en het wedstrijdplan nog eens doorgenomen. Om 12h klonk het startschot.

Onmiddellijk de juiste hartslagzone gezocht. Ik had een strak plan en ik zou daar niet van afwijken. Leuk was dat David & Patricia (ultraloopster Eeklo) speciaal voor mij naar NL zijn afgezakt om mij te steunen. Zij hadden wat twijfels bij mijn snelle start maar ik wist waar ik mee bezig was. Ik liep 11km/h maar HR was dik ok (131 bpm).

Tot ongeveer km 60 aan de kop gelopen van de wedstrijd met een Duitser. In tegenstelling tot mezelf nam die man heel weinig bevoorrading. Hij had bakken ervaring en toch zo weinig eten/drinken. Hoogst bizar. Maar goed, ieder zijn wedstrijd. Hij had ongetwijfeld ook zijn planning. Maar aan km 75 zag ik hem plots wandelen. Hij gaf aan dat het niet goed ging. Een paar ronden later was zijn licht volledig uit. Hij was volledig uitgeteld, uitgedroogd. De sympathieke Duitser werd meteen met ambulance naar ziekenhuis gebracht (zonder erg uiteindelijk, maar toont grote belang van goede bevoorrading).

Ik liep nu alleen op kop maar je beseft dat niet met die rondjes en het heeft eigenlijk ook geen belang. Ik was naar NL afgezakt met een ander doel. Ik lag mooi op schema en alles liep vlot: het weer was ideaal, de bevoorrading perfect, tussentijden zaten goed en ook knie hield stand. Wel 1 mentale tik: mijn GPS gaf na ongeveer 10h aan dat ik 104km had gelopen. Maar na check door vriendin van de wedstrijdinfo (TV scherm aanwezig in lokaal met alle data) bleek dat ik 101.2 km had gelopen. Even slikken, want betekent dat ik 7 rondjes minder had gelopen dan mijn GPS aangaf. Damn. De reden ligt in het feit dat alle lopers in baan 4 lopen, dus bij het inhalen verlies je telkens meters. En dat loopt aardig op als je vaak moet uitwijken naar baan 5. Maar ik lag perfect op schema en belangrijk om alles los te laten en te focussen op je lopen. Geen energie steken in zaken die je niet kan veranderen. Focus on the positve: ik had reeds 101km op de teller en het lopen ging nog vlot.

Na 12h had ik 118km (op GPS ondertussen 121.6) en de eerste grote ‘tik’ was er. Ik diende nog een Marathon te lopen. Dat betekent nog 105 ronden. En dat terwijl alles zo wat pijn deed, ik moeilijk nog kon eten en de zin om rondjes te draaien even volledig weg was. Dan loop je een rondje, wat op dat moment eindeloos lang duurt, en besef je dat het er nog 104 zijn. De rondeteller tikte traag. Als je na een dikke 13h dan nog eens aan de kant staat om over te geven dan weet je dat het nog moeilijk wordt in die laatste 5h. Ondertussen werd ik voorbij gelopen door een Hongaar. De winnaar van 2014 en finisher van de Spartathlon. Die kerel zag er verdorie nog goed uit en ging vlot vooruit. Geen aandacht aan besteden.

De dip ging niet echt snel voorbij. Het was even wandelen, afgewisseld met zeer traag lopen. Wat ik absoluut niet mocht doen was die piste verlaten. Zelfs niet ‘efkes’. Niet gedacht aan opgeven maar snelheid ging nu zo sterk achteruit dat ik begon te vrezen voor mijn doel. Dus constant rekenen en mezelf voornemen dat ik dit niet mocht laten liggen. Ik was nu al zo ver. Dit ging zo door tot ongeveer km 130. Ik kon wel bleiten. Zo leeg en moe. Die piste leek plots eindeloos lang. En de wind begon ook nog wat tegen te werken, hoewel die niet in kracht toenam voelde het wel zo.

Maar na die 130km had ik een beter moment. Na wat rekenwerk leek het nog altijd perfect mogelijk. Nog ‘slechts’ 30km voor ticketje naar Griekenland. Na ongeveer 5.000km te hebben gelopen in 2015 stond ik op 30km van die rechtstreekse kwalifcatie. Wel gevraagd aan vriendin om niet te gaan slapen maar mij te blijven helpen door er gewoon te zijn. Dit mocht ik nu niet meer laten liggen omdat alles pijn deed bij het lopen. Doorbijten nu. Niet nadenken en tevreden zijn met iedere meter die je nog kan lopen. Je kan zeggen: het zijn er nog 30. Of je zegt: ik heb er al 130 gelopen. Ik ga voor optie 2.

Maar na 10km kwam er opnieuw een zware dip. De laatste 2h niks meer gegeten. Gelukkig had ik een zeer goede sportdrank met veel koolhydraten en ORS. Tijdens het drinken even wandelen maar ik kwam zeer moeilijk opnieuw op gang. Pijn en ongemakkelijk. En nog 50 rondjes. Als ik ging wandelen dan miste ik mijn doel. Ik moest blijven lopen, ook al is het traag. Ik kon me optrekken aan de lovende woorden van andere lopers, zeker de Belgen (Ludo, Steven & Els), die wisten van mijn plan.

Wilma Dierckx, NL ultralooplegende, zag dat ik het moeilijk had en trok me mee met haar ‘treintje’. Niet nadenken, gewoon aansluiten en blijven lopen was haar advies. Mijn GPS gaf de snelheid aan: 7.9 km/h. Het leek verdorie een pak sneller. Dit volhouden en het is binnen. Rekenen lukte niet meer. Alle energie ging naar mijn looppas en naar het feit dat ik in het treintje niemand mocht hinderen of omver lopen. Aan wat denkt iemand die al meer dan 16h op een piste rondjes draait ? Niet veel en vaak hetzelfde (tussentijden, HR, eten/drinken, hoe ver nog naar mijn doel, hoe ga ik om met pijn, wat heb ik al gedaan, verveelt de vriendin haar niet, wat ga ik doen als ik het haal, wat ga ik morgen eten, wat doe ik op oudejaar,…). De focus was zo groot dat ik mijn mp3 zelfs niet heb bovengehaald.

En toen nog een domper, mijn eigen fout. Ik dacht dat 100 Miles 160km was, maar de exacte afstand is 161.1km. Dus dat betekent nog 3 extra ronden. Dit kan je op zo’n momenten wel missen. Het treintje nog wat langer trachten te volgen. Maar zelfs dat werd moeilijk. Ik haalde nog maar een loopsnelheid van 7.4 km/h. Ondertussen gaf de GPS reeds 160km aan maar ik diende er nog 5 bij te doen om 161.1km te hebben (op GPS 166.3). Dit wordt nog even doorbijten maar ik heb nog 60′ voor 5km. Dit kan niet meer misgaan !!!

En jawel. Na 17h39 kwam de verlossing: op het scherm stond: Olivier Verhaege – 17h39min – 161.3km. Ticketje Griekenland is gewoon binnen !!

Het gevoel bij de aankomst: ongeloof, wenen, emotioneel, gelukkig, nederig en vol ontzag voor de andere lopers die me hebben gesteund maar zelf nog 6h verder gingen lopen. Dat laatste uur op de piste vergeet ik nooit meer. Het gevoel van zekerheid over die kwalificatie na zo veel eenzame, lange en zware trainingen. Onmiddellijk knuffels van David en Patricia en de vriendin, die er 17h39 voor mij is geweest. Ontzettend dankbaar daarvoor. Wat een dag/nacht. Zo lang rondjes draaien (403 !!) op een piste, het doet wat met een mens.

Dit komt niet op bestelling, maar is het resultaat van hard werken. Er moet veel aan de kant worden geschoven en je vergt het uiterste van jezelf. Lopen is een eerlijke sport: enkel door hard te trainen, door te zetten, kopke niet te laten hangen en in jezelf te blijven geloven kan je mooie zaken verwezenlijken. En dit lukt niet alleen. Daarom ben ik volgende mensen uiterst dankbaar: de aanwezige vriendin voor onvoorwaardelijke steun, de coach Dominic voor de wekelijkse schema’s en constante feedback, dokter Joeri die er altijd is en kort op de bal speelt, mijn mama voor haar begrip en de vele vrienden (onbetaalbaar zijn die gasten).

Ik wist dat ik een superdag nodig had, boven mezelf moest uitstijgen om dit te halen. Zo’n dag zoals op het WK in Winschoten (100km in 8h58min). Blij dat dit opnieuw is gelukt. En mooi meegenomen is die 2e plaats, na die Hongaar die 24 is blijven doorlopen.

Nu nemen we 3 weken looprust om het lichaam te laten herstellen en opnieuw zin te krijgen om te lopen. En ondertussen met coach Dominic kijken hoe we 2016 gaan aanpakken. Want nu gaan we in de euforie ons niet sterker voelen dan we zijn. Ik loop liever dan dat ik zweef. Het is nog een lange weg, maar deze rechtstreekse kwalificatie zorgt voor mentale rust en geeft vertrouwen. Mijn Olympische Spelen vallen op 30 september 2016…in Griekenland.

groetjes,
olivier