De voorbije weken had ik een 5-tal atleten die zichzelf tot het uiterste dreven in één van de talrijke voorjaarsmarathons. We haalden stuk voor stuk goede tot zeer goede resultaten en slechts één atleet had op 70 seconden beter gehoopt (what’s in a name als je 3u01 loopt??).
Hieronder wil ik jullie het verslag van Roald Leijnen niet onthouden…we werken samen sinds september 2015 en na een voortreffelijke prestatie in de hel van Kasterlee (na een periode van blessure en eigenlijk te korte samenwerking) heeft hij ondertussen dus ook zijn debuut op de marathon achter de rug.
En of zijn verwachtingen zijn vervuld…de potentie om sub 3u te lopen klinkt als muziek in zijn oren.

MARATHON ZEEUWS VLAANDEREN

Seizoen 2016 is al eventjes bezig en in alle stilte zijn de STC’s bezig met van alles en nog wat. Van badkamers renoveren, veranderen van werk, herstellen van blessures naar het voorbereiden op het sportieve seizoen 2016 en of beslissen of er hoegenaamd een seizoen komt. Nu we bijna mei zijn is het toch tijd om eens de stilte te doorbreken.

Na mijn passage in Kasterlee en het goede gevoel in het lopen die ik daar had, had ik vrij snel besloten om in 2016 eens deel te nemen aan een marathon. Dat was iets dat al lang op mijn wishlist stond en ik vond dat ik er maar eens werk moest van maken. Samen met Dominic De Caluwé (die me begeleid in mijn trainingswerk) besloten dat een marathon altijd een goeie basis vormt om later op seizoen terug duatlons of wie weet een eerste triatlons aan te pakken. En het moet niet altijd fietsen zijn natuurlijk. Zo gezegd zo gedaan, na wat zoeken was mijn oog gevallen op de marathon van Zeeuws Vlaanderen die tussen Hulst en Terneuzen gelopen wordt. Vooral omdat daar ook 25% off road bij is. De training is begonnen midden januari en het was uiteraard de bedoeling om op 16 April top te zijn (allee mijn top he!!).

16 April, om 11u was de start voorzien. Om 10 uur toegekomen in Hulst en de regen viel met bakken uit de lucht. Gelukkig was het bij de start was het uitgeklaard. De regen was weg maar de wind was des te meer present. Zoals gewoonlijk was mijn daddy mijn begeleider voor de bevoorrading onder weg. Mijn vrouwke, Emmy en meme hielpen onderweg met de vocale ondersteuning (beperkt tot 1 locatie want ze vonden het parcours niet :).

Direct na de start voelde ik dat de beentje ok waren, ik kon direct opschuiven in het pak en tot mijn verbazing kwam ik toch vrij snel van voor te zitten. Naar mij eigen schatting bij de eerste 100 van de 600+ gestarte deelnemers.

Wat me direct op viel was dat off road echt off road was. Na de start, na een km of 2 direct een weiland in met modder en al. Dus ik wist dat dit geen standaard marathon ging worden. De eerste 20km was denk ik 15km door bos, weiland, modder, wat plassen enz. maar ik had alles onder controle en kom mijn tempo mooi houden. Ik had ondertussen een tactische plas pauze gedaan en me in een grotere groep van een man of 20 laten afzakken. De reden, vrij simpel, het waaide verdomme hard en door mijn fietservaring in de polders had ik al lang door dat we de bijna volledig tegenwind naar Terneuzen gingen lopen. Dat is natuurlijk het nadeel van een marathon die in 1 richting gaat.

Voor de fietsers onder ons en mensen die regelmatig naar de koers kijken zullen het begrip waaiers wel kennen. Wel waaiers bestaan dus ook in het lopen. En zelfs het uitwaaien in die waaiers bestaat. Na 30 km, regelmatig kop doen en dan zien dat we dat eigenlijk maar met een man of 6 kop deden besloot ik om er eens een snok aan te geven. Lopen in groep is echt niet zo simpel en zeker in die omstandigheden dus plaatste ik een versnelling. Ik voelde me goed en dus nam ik risico maar. We beleven uiteindelijk met 4 over en zo zijn we richting finish gelopen.

Het begrip de laatste loodjes wegen het zwaarste en dat was hier niet anders. Op km 35 dwars door een soort weiland en op 2km van de finish draaiden we op de dijk naast de Westerschelde en daar kregen we gedurende 1,5 km vol tegenwind te verwerken. Jammer genoeg kreeg ik daar de rekening gepresenteerd en kon ik m’n 3 collega’s niet meer volgen. Ik moest ze laten aan en een tempo zoeken die ik aan kon.

De laatste 500m waren echt afzien, ik had te weinig gedronken onderweg en mijn nier ging letterlijk in alarm fase. De finish lijn is maar 5 cm breed maar er was een wezenlijk verschil voor en na de lijn. Of beter gezegd, ben er over gevallen:), gelukkige waren er twee lieve dames van de organisatie die me kasseibrand hebben helpen vermijden.

Ik ben diep gegaan. Mijn tijd 3u07 en 27s. Gezien de zware omstandigheden (volgens organisatie de zwaarste editie ooit) was ik sowieso al zeer tevreden. Toen ik hoorde dat ik op plaats 28 geëindigd was nog meer. Voor 1 keer fier op mezelf.
Voila weer een to do’tje van de lijst. Voor de cijfer freaks, hartslag gemiddeld 168, tijd per km 4m26s.
Wat heb ik geleerd: awel dat je genoeg moet drinken!! en dat een marathon echt wel zwaar is maar met een goede voorbereiding (thanks Dominic) is het ook genieten!!! Voor de liefhebbers van het alternatieve werk is deze marathon echt aan te raden (hou er wel rekening mee dat het off road stuk toch wel richting 50% gaat).

Next op de to do list. Peakbreak 2016 samen met Tartufi Christophe Demits. 800km, 16000+ hoogtemeters, 8 dagen te pleuris rijden. We kijken er al naar uit.