Een zaterdag, enkele minuten voor middernacht. Ik sta klaar voor een onbekend avontuur van 80km door de mistige koude nacht, al lopend!

Het is nu een kleine 7 maand geleden dat ik bij Dominic ben binnen gestapt voor een eerste kennismaking. Die verliep als volgt: een enthousiaste handdruk, “kom binnen” en na een paar minuten uitleg waren al meer dan de helft van mijn vragen beantwoord zonder ook maar iets te moeten zeggen. Manier van testen, van communiceren, trainingsdagboek, trainingsschema’s, persoonlijke achtergrond en doelen, … het kwam allemaal aan bod. Startdatum afgesproken en bij het thuiskomen zat er al een voedingsschema in de bus om eens uit te proberen bij mijn eerstvolgende wedstrijd die eigenlijk nog voor onze startdatum viel.

Ondertussen is startsein gegeven en ben ik vertrokken met een 65-tal medeavonturiers. De rugzak gevuld met water en de nodige gels, voldoende om de eerste 2 controleposten te halen op km 19 en km 36. Door, op vraag van Dominic, steeds een verslag op gebied van eten en wedstrijdverloop te maken na een voorgaande ultratrail leer ik stelselmatig bij. Kleine details die voor ongemak of bijkomende stress zorgen worden aangescherpt en op goede ervaringen wordt verder gebouwd. De eerste CP wordt vlot gehaald. “Bijna een kwart ver” zeg ik tegen een Nederlander met wie ik gelijke tred hou. Na een 32-tal km los ik hem en begin ik aan wat later een solotocht van 48km zal blijken te zijn. Schrikt me dat af? Neen, ik was hierop voorbereid. De vele duurlopen met 2 uitschieters van 4uur en 5uur de afgelopen maanden hebben me mentaal gesterkt. Goed gezien coach!
Ultratrails zijn niet alleen fysiek een uitdaging, mentale sterkte is even belangrijk. Ik heb trails gehad waar ik meer dan 10km tegen mezelf moest vechten om door te gaan. En nu in het midden van de nacht in een veld ergens in Vlaams-Brabant krijg ik de bevestiging dat ik niet alleen fysiek, maar ook mentaal stappen ben vooruitgegaan.

Op CP2 op 36 km neem ik kort de tijd om drogere kleren aan te trekken en de gels bij te vullen, handig zo een dropbag. Het thuisfront wordt vlug op de hoogte gebracht dat alles goed gaat en ik vertrek opnieuw de nacht in. Het langste stuk komt eraan, 24km tot de 3de CP op 60km. Altijd leuk om over de helft te gaan, al verwacht ik binnenkort een signaal van de spieren. Dat komt er ook en verschillende keren zelf. Vooral op de stukken vals plat en lichte hellingen. Verspreid over de 80km zijn er een 600 hoogtemeters te overwinnen. Blijken die stabilisatie-oefeningen waar Dominic zo op aandrong en blijft op aandringen hun vruchten af te werpen. Alweer goed gezien Coach! De pijn is draaglijk en niet constant. Ik neem me voor op een rustig tempo te blijven lopen.
Heb de tijd om eens terug te denken aan de voorbije trainingsmaanden en de progressie. Ik ben binnengestapt bij Dominic met 9 marathons en 2 ultratrails (langste 57km) op mijn ‘palmares’. Ik zat toen op een punt waar ik besefte dat ik nog grenzen wou verleggen, maar ik het zonder begeleiding niet meer kon, of alleszins niet meer op een verantwoorde manier. De voorbije maanden heb ik de mogelijkheid gekregen om progressie te maken en niet alleen op het vlak van lopen. De leidraad blijft mijn wekelijks schema, maar ik kan steunen op de raad en ervaring van Dominic. Vraagje? Rap even mailen of bellen en binnen het uur heb ik feedback. Pijntje? Neem eens contact op met Tom met mijn groeten, hij neemt je ertussen. Heb ik al meermaals ervaren: schema aanpassen aan onvoorziene omstandigheden, last bij een wedstrijd: probeer de volgende keer je voeding aan te passen, last aan de knie: preventieve oefeningen van Tom gekregen, vergeet je stabilisatie niet. Allemaal factoren die helpen dat ik hetgeen ik het liefst doe met volle goesting en op volle kracht kan blijven doen: lopen!
Lopen is wat ik nog steeds aan het doen. Ik werk km per km af naar de CP op 60km. Af en toe kom ik een loper tegen van de 160km, ongelooflijke kerels die al 20 uur langer bezig zijn. Ik wens hen succes en betuig mijn respect. Als dank krijg ik ook succes toegewenst. Het kameraadschappelijke van de lange afstand.

Ik bereik levend CP3. Even bijtanken en klaar voor het laatste stuk. In mijn hoofd is het 4x5km. Fysiek begint het zwaarder te worden, maar ik hou me voor om te blijven lopen. Immers lopend ben je er vlugger dan te stappen toch. Af en toe moet ik daarvoor eens luid tegen mezelf vloeken, maar bon, ik loop hier toch alleen. Heel langzaam begint de nacht te verdwijnen. Ik weet al dat ik het zonder ongelukken ga halen en dat geeft me vleugels. Het vooruitzicht om straks de vriendin terug te zien helpt ook om door te zetten. Ze was zo vriendelijk om me af te zetten en zal me straks ophalen ook, ultralopen doe je niet alleen. De laatste km’s tel ik af en voor ik het weet bereik ik de zaal waar de start was. Ik open de deur en krijg applaus van de aanwezigen. Ik bedank met een handgebaar en loop het podium op waar ik afklok op 8h24’ en een 8ste plaats! Wow dat voelt goed, zeer goed!

Na de trail van 65km met meer dan 2000 hoogtemeters in augustus, een verbetering van mijn eindtijd met 24’ tijdens een trail van 57km in oktober is het scherper zetten van mijn afstandsrecord naar 80km een derde mooie bekroning van onze samenwerking. Dat belooft voor de toekomst. De doelen zijn gesteld, de schema’s mogen opgesteld worden, de loopschoenen staan klaar en ik ben er ook klaar voor!

Benjamin Geldof