10km op een zaterdagnamiddag, dat moet lukken zeg ik tegen mezelf. Hoe vaak heb ik dat al gedaan, een uur lopen. Alleen zijn dit niet de eerste kilometers die ik vandaag ga lopen…

Even een kleine 16 uur terugspoelen. Het is bijna middernacht. Zo meteen klinkt eindelijk het verlossende startschot waar ik al sedert half januari naar uitkijk. De laatste minuten flitste er van alles door mijn hoofd: training, genoeg voorraad, niet te zot starten, ben ik nog niet te moe, ik ben al 12 uur wakker… haal ik het…
Ben ik genoeg getraind? Ik heb wat kwakkelweken gekend tijdens mijn voorbereiding: ziekte, een kleine botvliesontsteking van te trainen in de Ardennen zonder steunzolen, ik was ze vergeten. Gelukkig kon ik steeds terugvallen op Dominic, mijn coach, om waar nodig bij te sturen. Langs de andere kant heeft de tarilrun van 57km 2 weken terug me wel vertrouwen gegeven. Vorig jaar ben ik daar nog na 39km ontgoocheld gestopt. Dit jaar uitgelopen als voorbereiding op een veel zwaardere uitdaging. Wat een jaar met degelijke begeleiding kan doen!

Middernacht. Start! Op het programma: 108km, 4470 hoogtemeters!

De eerste 8km zijn meteen stevig, we klimmen van zeeniveau naar 1400 hoogtemeter. Veel lopen zal er dus niet bij zijn, wel stevig powerhiken. Het gaat goed, al zit er een stuk bij waar de voorganger zijn voeten op mijn oognieveau zitten, lekker steil dus. Na 1h50’ bereik de top, vanaf nu is elke klim minder zwaar dan deze, positief blijven. De euforie over de geslaagde klim krijgt vrij vlug een deuk als na enkele 100 meter struikel. Een smak op mijn linkerzijde is het gevolg, in een reflex draai ik me nog en rol door. Ik sta vrij vlug terug recht, maar de schrik zit er in. Ik wil deze strijd wel staken, maar dan wel na een fair gevecht en niet door een onozele val. De schade lijkt mee te vallen, maar de eerste paar uur zal ik met de nodige voorzichtigheid lopen. De eerste post op 12km bereik ik na 2h15’. Boterhammen met Nutella zijn mijn beloning! Na een 5-tal minuten vertrek ik terug.

Het volgende stuk is 13km met 1 lange uitgesponnen klim van 8km. De eerste gaat in hetzelfde tempo. Langzaam ebt de schrik om te vallen weg en ik leg het stuk zonder noemenswaardige problemen af. Even bijtanken op de 2de post en ik ben weer weg.

Wat volgt is een wat langer stuk van 18km met 2 stevige klimmen. Ik kan mooi mijn tempo houden. Na de eerste klim krijg mijn vertrouwen een klein deukje. Bij het afdalen komt een hongergevoel opsteken. Even een lichte paniek over mijn eet- en drinkstrategie. Klopt ze niet? Ik had alles nochtans uitgetest. Ik neem 2 gels/repen tegelijk en kort daarop nog één. Achteraf bleek dit de juiste keuze, oef! De duisternis begint nu ook op mijn gemoed te werken. Ik loop al 5 uur in het donker en heb het precies een beetje gehad. Ik bijt nog een uur door en wacht geduldig op de zonsopgang. En wordt mijn geduld beloond! Tijdens de 2de klim begint het langzaam klaar te worden en als ik de top bereik, krijg ik een 360° zicht over het prachtige bergachtig landschap van Istrië met een fabelachtige zonsopgang er gratis en voor niets bij. Toch even een paar minuten genoten van dit natuurspektakel. Mentaal krijg ik een boost van jewelste en op dit punt zeg ik tegen mezelf “Ik ga dat spel hier uitlopen!” En we zijn weer weg!

Na het bijtanken op de 3de post, vat ik de volgende 14km aan. Op weg naar de 4de post op 58km. In mijn hoofd het einde van het eerste deel van de race. Daar wacht mijn dropbag met lichtere loopkledij en kan ik mijn voorraden bijvullen. De zon begint de temperatuur aardig de hoogte in te duwen en ik wil dus van mijn ‘koud weer’-kledij verlost worden. Het stuk er naartoe is een klim en vrij technische afdalingen, zonder vallen. Ik bereik de post om 8h55, het plan was 9 uur, dus missie geslaagd.

Ik kleed me lichter, smeer zonnecréme, vul mijn voorraden aan, eet, drink, laat het thuisfront weten dat alles volgens paln gaat en vertrek terug na 25’. 58km en 3300HM zijn achter de rug, nog 50km en 1170HM te gaan. Ik ben voorzien op 18uur wedstrijd (tijd winnaar vorig jaar + de helft erbij), ik stel mijn doelstelling bij naar 17uur.

Ik zit nog fris, ondanks het feit dat ik nu al een kleine 22 uur wakker ben en nog een 8-tal uur te gaan heb. Van krampen is er ook nog geen spoor. Ik drink geregeld ORS van Sportscontrol en dit blijkt goed zijn werk te doen. Dit is me aangeraden door de coach en na de vorige weken getetst te hebben of ik er geen last van aan mijn maag kreeg, toegevoegd aan mijn uitrusting.
De volgende post is na 19km. Onderweg nog een klim van 4km overwonnen, die eindeloos leek te duren. Het gevoel dat ik heb tijdens het lopen is moeilijk te beschrijven. De vermoeidheid heb ik goed onder controle, mentaal ben ik nog sterk en ik ervaar een gevoel van vrijheid, geluk zelfs dat ik in staat ben om dit te doen. En ik geef toe, ik doe soms onozel ook, ik loop hier toch meestal alleen, bij afdaling durf ik wel eens fladderen als een vogel. The joy and freedom of trailrunning 😉

De volgende posten na respectievelijk 11 en 7km bereik zonder problemen. Nou, de gevolgen van de val in het begin, zijn aan het opkomen. Mijn linkerheup begint stijf te worden en de elleboog ook. Er is maar een remedie en dat is in beweging blijven. Bij de posten blijf ik rondstappen en het al etend vervolg ik de weg. Het laatste stuk van 13km zal me naar de finish brengen! De eerste 3 km is nog wat licht klimwerk, dan kijk ik op de klok en het is bijna 15h30 zatermiddag. Als ik nu nog een uur doorloop kan ik rond de 16h30’ finishen. 10km op een uur dat moet lukken! Ik schakel alle denkwerk uit en begin aan mijn laatste stuk. Het is doorpushen! Wandelen is geen optie, blijven lopen. Ik ga diep, krijg aanmoedigen van lopers van de “kortere” 69km, ik hoor iemand zeggen “you still look strong”, vleugels zijn mijn deel. Ik hoor de muziek in de verte, drink nog eens en bijt door. Ik kom in de laatste bocht, zie de finish, haal eens diep adem en klok af in een voor mij geweldige 16h24’! Ik ben stikkapot, maar o zo content!!

Ik eet wat, douch, regel een taxi naar het hotel en val bij aankomst vrij vlug in slaap, dromend van de volgende uitdaging eind augustus. Coach, je weet wat te doen!