In een poging om het chronologisch beschrijvend cliché van zwemmen-fietsen-lopen te doorbreken na de eerste, snelle update vorige zondag kort na de wedstrijd, en op vraag van de liefhebbers, dan toch nog een beetje meer woorden.

Momenteel zitten we in de eindfase van onze terugvlucht naar Amsterdam…een dag later dan gepland. U leest het goed, 24u later 🙁 Gisteren (maandag) liep het compleet fout in de verkeerstoren te Philadelphia en hadden ze daar te kampen met waar wij Belgen al een tijdje mee rond de oren worden geslagen…een stroompanne.
Een vlucht van 2u30 van Orlando naar Philly werd er eentje van 5u over Pittsburgh (om kerosine te tanken na het cirkelen in de lucht) om finaal toch te landen in de staat waar de Amerikaanse onafhankelijkheid werd uitgeroepen.
Helaas voor de bewoners van de lage landen op die vlucht arriveerden we meer dan een uur te laat om onze connectievlucht naar Schiphol te halen.
Middernacht zijn we na een uurtje zoeken, bellen en wachten met 2 meisjes al een tijdje aan het einde van hun latijn voor die dag in een groezelig motel terecht gekomen om de nacht door te brengen. Er werden ons dus plaatsen toegekend op dezelfde vliegreis van één dag later.
Een dagje de stad intrekken bleek al snel geen optie wegens aanhoudende stortregen en een garderobe daar niet direct op voorzien omdat de bagage in transit bleef.
Ook de beentjes van ondergetekende vonden een dagje luieren in de luchthaven een waardig alternatief.
Na een typisch Amerikaans ontbijtcafé te hebben bezocht shuttelden we daar dus heen…voor de volle 10u tijd rekken met als toetje 7u vliegen.
Gelukkig zullen dit weldra enkel wat nare herinneringen zijn die de hoofdzaak niet zullen tenietdoen.

Zondag was er dus de apotheose van een weekje vakantie in de streek die Walt Disney volledig naar zijn hand heeft gezet. Jo en de kinderen konden uiteraard niet verzaken aan de obligate avonturen in Disney World Epcot en Magic Kingdom terwijl ook de white sand beaches van Clearwater de revue passeerden.
Voor mezelf werd het een week batterijen opladen in meer dan aangename temperaturen na een heel druk jaar van coaching en begeleiding. De keuze om in november nog eens zelf aan de start te staan was niet lukraak nu de meesten hun wedstrijdseizoen hebben afgesloten. De druk kon een beetje van de ketel en de gezondheidssporters konden ook van daaruit blijven rekenen op de nodige aandacht.

Zoals reeds aangegeven werd er in extremis van wedstrijdlocatie geswitcht uit noodzaak. We kwamen in een ‘dood gat’ terecht in centraal Florida met een mooi park als uitvalsbasis.
Ons huurhuis bevond zich in een gigantisch golfdomein op fietsafstand van de start en bood ruimschoots alles wat we nodig hadden.
Het fietsparcours werd 3 keer verkend, de ene keer al wat langer dan de andere keer en het loopparcours werd aan prospectie onderworpen. Alleen de zwemplas (lake Eva) mocht hoe dan ook niet betreden worden voor 4 november. Het plaatselijke openluchtzwembad werd gratis opengesteld voor de atleten buiten het seizoen…maar waarom dus??
Wel…niet enkel welgestelde Amerikanen met dikke buiken en dito Dodges sieren er het straatbeeld…de talrijke meren in Florida zijn tevens de natuurlijke habitat van alligators.
Ook lake Eva dus. ‘Op wedstrijddag verjagen jullie 2000 deelnemers die beesten vanzelf’ werd ons aan het zwembad verteld door de redster van dienst bij wie we voorzichtig polsten. Hadden we dit niet gedaan was het ons nog steeds niet duidelijk waarom we niet mochten zwemmen in open water want in eender welke schriftelijke of mondelinge briefing werd hierover niets gerept.

Maar goed, ik zag uiteindelijk geen imposante beesten in het bruine sopje waarin we dus 2 toertjes moesten draaien. Ook zij zullen het aantal boeien wellicht wat overdreven gevonden hebben.
Het zwemmen ging dus vrij goed ondanks een enerverende 2e ronde waarin we met 2000 in het water lagen.
De te betreden wisselzone was nogal uitgesponnen maar wel heel structureel, ordelijk en logisch opgebouwd. Het leverde lange wisseltijden op maar ook niet meer dan dat.

Het fietsparcours schotelde ons in 2 keer 56 Miles (90km) voor de wielen doorheen alle communities rond de meren. Steeds op en neergaande wegen die hier en daar wel al wat te lijden hebben onder het letterlijk zware (vracht)verkeer. We fietsen tussen sinaasappelboomgaarden, stukken braakliggend land, grote woonresorts (soort villaparken afgesloten met hefbomen en bewakersposten), meren en ook wel armzalig opgetrokken woonaangelegenheden.
De wind blies hard zoals tijdens de eerste verkenningsrit al duidelijk was maar dat zou eerder een voordeel dan een nadeel blijken voor mij.
Er werd heel fair gereden en de afstand van 6 fietslengtes werd gerespecteerd. Sommigen kregen terecht een blauwe kaart, anderen werden dan weer onterecht bestraft (vond ik tenminste).
Het doel om onder de 5u te blijven was scherp maar motiveerde me om er mooi onder te gaan. Er mocht niet bevoorraad worden en er werd heel wat vocht verloren door de vochtige en zwoele temperaturen maar alles verliep zoals uitgeschreven.

En last but not least…hij moet steeds gelopen worden…de marathon. Eigenlijk mijn favoriete onderdeel dus steeds iets om naar uit te kijken. Ook deze keer, zelfs in kennis van het loodzware parcours, zag ik dit volledig zitten. Ik had bij mijn inschrijving (op het originele, vlakke parcours langs de kust in Panama City) het plan om nog eens alles op een scherpe marathontijd te zetten, weliswaar rekening houdend met mijn lichamelijke euvels van chronische aard. Dit plan werd na de verkenning uiteraard aangepast en dat bleek geen misvatting. Het was een ware calvarietocht…zoals ik het wel graag heb. Aanvankelijk en gedurende 3/4 van de wedstrijd kon ik het verval beperken en volgens ‘strategie’ lopen maar limieten zijn er om bereikt te worden en ik kwam de mijne een paar kilometer te vroeg tegen om van een sublieme prestatie te spreken.
Het verhaal speelde al een aantal keer af in mijn hoofd (ook dankzij het urenlange gedwongen oponthoud en de lange te overbruggen afstand huiswaarts)…’had ik dit, was er dat’…finaal wou de voetzool niet meer mee aan een hoger tempo en daar kon ik me niet overzetten. Ik dacht in veilige stelling te lopen op die eerste plaats en berustte daarin. Kon ik sneller moest ik de Kazach en de Deen, die ik eerder voorbij liep, hun hete adem echt gevoeld hebben (ik wist hun leeftijdscategorie immers niet)…ik betwijfel het alvast.
Het doet me enkel maar besluiten dat ik tevreden moet zijn met wat het is en niet ontgoocheld met wat het kon zijn…de wetten van de sport (of die van Murphy) vallen niet te tarten.

In elk geval…10 jaar na mijn eerste deelname en enkele bewust niet gevalideerde kwalificaties gaan we volgend jaar op 12 oktober toch nog eens naar Kona op The Big Island voor het wereldkampioenschap volledige triatlon. Ik beschreef het in 2009 meermaals als het walhalla van de triatlonsport.

Bedankt voor de vele leuke reacties, bedankt aan mijn atleten voor het vertrouwen die ze in mij stellen.
Ook Tom Du Prez, Remke Bravenboer, dokter Dirk Van De Velde, Bart en Veerle, Carla Franco, Sven en Aäron van Fixovelo, Ridley, Dirk Baelus, Nadia De Meyer, Andy De Spiegelaere van sportspeciaalzaak Fiesiek verdienen hun strepen…mijn multidisciplinair team van goudwaarde!!
Ook het aandeel van Endurance Team AdApp, mijn figuurlijk 3e kindje met maatschappelijke waarde, en onze mooie sponsors valt niet te ontkennen!! Om de enkele privé-sponsors niet te vergeten uiteraard…David Boelens van Argenta Eeklo, Tom Antonis en Eva Adams.

Slechts 1 wedstrijdverslag dit jaar, hopelijk haalden jullie het einde 🙂

Dominic