Mijn verhaal over de Altriman XXL.
Vorig jaar besloot ik van nog eens een stapje verder te gaan in het sporten, ik heb ondertussen IM Zurich en IM Bolton gedaan en meerder halve en kwart (cross)triatlons dus het werd eens tijd voor iets anders, een ultra-triatlon of maw een triatlon in de Pyreneeën.
Vanaf dat moment stelt een mens samen met zijn coach Dominic de nodige schema’s op en gaat hij op zoek naar zijn beste vorm. Het voorjaar gooide echter wat roet in het eten omdat ik teveel hooi op de vork nam met alles waar ik mee bezig was en te weinig tijd nam om te rusten van de vele intensieve trainingen en wedstrijden of vergaderingen en events die ik op het programma staan had. Dus midden april even naar de sportdokter Ellen om medisch advies en dan samen met de coach schema’s aanpassen, gevolg was 2 weken niet en 2 weken minimaal sporten, geen prikkels en maximaal rust inbouwen en die rust tot de Altriman. Dit viel midden in mijn voorbereiding dus niet echt optimaal. Gelukkig kon ik nog net mijn andere wedstrijden, Trinatura, LCMT en IM Lux meepikken waar ik ook reeds voor ingeschreven was. Maar eerder als doorgedreven trainingen dan als wedstrijd te beschouwen, voor mij ok want meedoen is …  En alles kan nog werd me gemeld, dus ik bleef erin geloven, wat wil je met zo’n topteam naast me. Ook mijn vrouw is het vermelden waard, de uren dat ik van thuis weg ben geweest en er lekker gezond gekookt werd voor mij en het gezin zijn ontelbaar, merci daarvoor.
We vertrekken woe 3 juli richting Lille om van daaruit met TGV naar Perpignan te reizen en dan met een huurauto de bergen in. Met 2 koersfietsen, Kasper en Kaat doen ook een sprinttriatlon op zo 7/07, en wel wat bagage is dat toch een hele onderneming, temeer daar de TGV en treinen nog steeds niet echt voorzien zijn voor mensen met bagage. Soit, we geraken er en komen woensdagavond na een dagje reizen in ons huisje te Les Angles aan. Met zicht op de bergen en het meer waar we zullen in zwemmen kan dit niet veel beter zijn.
Ze voorspellen zomerse temperaturen voor de dag van de wedstrijd. Ik ben erop voorzien, denk ik toch. Op vrijdag 5/07 breng ik mijn fiets naar de wisselzone, daarna gaan we nog naar de briefing en genieten van de Pasta Party. Rond 21u30 ga ik slapen want om 2u ’s ochtends staat de wekker om te ontbijten, 3u voor de wedstrijd. Daarna nog een klein uurtje rusten en alles klaar maken. Mijn sportdrank had ik de avond voordien in de vriezer gedaan om gedurende de dag toch op 2 bevoorradingsposten van eigen frisse sportdrank te kunnen rekenen, wat ook gelukt is, zeker aan te bevelen! Alles klaar en wij op weg naar de start. Ik voel me heel goed en heb er enorm veel zin in.
De start is alvast zeer uniek, om 5u30 is het nog donker en met bengaals vuurwerk duiken we het meer in. Aan de overkant van het meer staat een wagen met zwaailicht, dat is de de richting die we uit moeten zwemmen, zo’n km verder dus, terwijl we zwemmen wordt het stilaan klaarder en nog voor we aan onze 2de ronde beginnen is er voldoende licht om de australian exit van zo’n 100m over een ponton tot een goed einde te brengen. De eerste ronde doe ik nog rustig aan, na een eerste 500m gewoel en oriëntatie zoekende bij alle zwemmers zwem ik in het zog van een andere zwemmer maar na 1km besluit ik mee te gaan met een snellere zwemmer want het ging toch net iets te traag. Ronde 2 was beter en aldus zwom ik mijn beste tijd ooit in triatlon 1:18:44 en er zit nog meer in voor de toekomst, dat gevoel had ik althans tijdens het zwemmen. Na het zwemmen komt het fietsen zoals gewoonlijk in een triatlon. Ik heb een heel goede wissel en ga snel de eerste ‘gemakkelijke’ collekes tegemoet. 4de, 3de en 2de categorie en al heel wat plaatsen naar voor geschoven. Het wordt een lastige dag, dat is dan al duidelijk want de temperaturen stijgen snel en gaan in de zon snel boven de 30grC. Er is ook weinig schaduw want tegen de middag, wanneer het zwaarste stuk komt, staat de zon loodrecht op ons. We gaan door, ik probeer tijdig te eten en te drinken maar merk snel dat ik onvoldoende snel eten kan binnenkrijgen en dat zal me later wreken. Je hebt geen tijd om te recupereren, de afdalingen zijn technisch gevaarlijk op kleine bochtige wegen met vaak ook grind op de weg, dus enorme focus vereist om niet van de weg af te geraken. Ik blijf verder doen en mijn gezin supportert langs de weg, eens op Port de Pailhères, dan eens Col de Pradel, dan aan een bevoorrading en ga zo maar door, top hen telkens opnieuw te zien. Na km 157 krijg ik het echter moelijk, te weinig gegeten zorgt ervoor dat ik te weinig energie heb om aan datzelfde tempo verder te doen, jammer want de flow zat er echt goed in. Ik moet het tempo wat laten zakken en twijfel zelf of ik aan de marathon ga starten. Ik kom moe gestreden in de wisselzone toe en besluit even wat tijd te nemen om wat te eten en dan de eerste 5km vlak van het loopparcours te doen. Dus na 17min pauze, extreem lange wissel, start ik aan de marathon, na 5km trailrun besluit ik van verder te doen en wel te zien waar we uitkomen. Het zijn 2 rondes dus ik kan nog steeds na 21km stoppen denk ik op dat moment. Ik volhard en eenmaal op de top tijdens ronde 1, na 13km lopen en zo’n 450hm overbrugd te hebben, besluit ik van door te doen tot het einde als het me lukt. Eenmaal weer beneden loopt zoon Tor de eerste 5km van de 2de ronde mee, dat heeft wel weer wat energie, vooral mentaal dan, want ik krijg niks van de voorziene gellekes binnen, bij elke bevoorrading neem ik een halve beker water en een halve beker cola met een klein stukje banaan, dit zo elke 2,5 km van begin tot einde, zo’n 5u lang dus. Ik ga voor de 2de en laatste keer de berg op en ben blij eenmaal ik daar ben, nu nog enkel naar beneden en wat vlak. Ik kom aan laatste bevoorrading in de afdaling zoon Kasper tegen die me zal vergezellen voor de laatste 3km. Na 16u52m18s loop ik als 34ste over de finish. 188 deelnemers zijn er gestart en door de heel zware editie zijn er slechts 95 gefinisht. Ik ben enorm tevreden met deze prestatie. We genieten met het gezin nog heel even na, maar niet lang want de volgende morgen staan Kaat en Kasper voor hun sprinttriatlon. Ook dan staan we weer paraat maar dan als supporter! Beiden deden het heel goed en dit onder opnieuw heel warme omstandigheden, proficiat kids!

Dank aan alle supporters, coach Dominic De Caluwé – CrescenDo, sportdokter Ellen Van Puyvelde, Endurance Team Adapp haar sponsors voor deze mogelijkheden en haar atleten voor de vele momenten samen, familie, vrienden en vooral kids Tor, Kasper en Kaat en vrouw Veronique!