Een plaats die op zo’n 24 uren reizen van het lieflijke Meetjesland ligt, een idyllische nederzetting die alle wetten van ‘milieuvriendelijk op bestemming geraken’ tart. Hoewel een vlotte reis ons deel was kwamen we logischerwijs toch redelijk uitgeperst aan op dit stipje op de wereldkaart. Voor wie zich afvraagt wat hier dan te beleven valt om dit allemaal te rechtvaardigen…het antwoord is zo eenvoudig als het gek is, een triatlon.
Binnen een kleine 2 weken staan hier om en bij de 3000 gelijkgezinde masochisten aan de start van het wereldkampioenschap lange afstandstriatlon…de befaamde Ironman op het zogenaamde Big Island van eilandenstaat Hawaï.

7441 miles of 11 975 kilometers betekent ook een tijdsverschil van 12u en meteen ook de reden waarom de meeste Europese atleten hier minstens 12 dagen vooraf arriveren. 1 uur acclimatisatie per dag is zowat het theoretische minimum.
We, Mario Coryn en ikzelf, hebben ondertussen aan de lijve ondervonden dat dit geen overbodige luxe zal zijn. Zowel het tijdsverschil als de hitte en vochtigheid hebben al serieus gelachen met ons…we halen nog net het avondeten maar daarna dooft het kaarsje onherroepelijk.
Dit betekent dan ook dat we ‘s morgens voor zonsopgang opnieuw de dag kunnen aanvatten. Om 6u wordt het hier langzaam klaar en komt alles in beweging…net als wij. Deze ochtend (maandag) zwommen we zo een uurtje in de Pacific Ocean en spotten we een schooltje dolfijnen.

We zijn volop in onze aanpassingsfase en het is wachten tot het lichaam volledig doorheeft dat we ergens anders op de aardbol ‘gewoon’ hetzelfde proberen bekomen dan wat we thuis doen…sterker worden door training. Momenteel verloopt alles nog wat moeizaam en denk ik wel eens ‘als dat maar goed komt’.

In elk geval, het is bijzonder fijn om dit samen met Mario te kunnen beleven. Hij doet een schat aan ervaringen op op vele vlakken en bezorgt me comfort waar het mogelijk is.

En om, zoals het clichématig hoort, af te sluiten in plaatselijke bewoordingen…Aloha (evengoed hallo als tot ziens)