Het ontstaan van triatlon keert veel verder terug dan 1978 maar sinds dan kreeg het een bepaald aura aangemeten door de organisatie van de eerste wedstrijd in zijn huidige vorm op één van de eilanden van Hawaï. En dit naar aanleiding van een discussie in een plaatselijke bar over welke nu eigenlijk de meest complete atleten waren op de planeet. In die tijd werd onze Eddy Merckx als maatstaf beschouwd in de wondere wereld van de duursport en dat bracht een Amerikaanse marine-officier op het idee om dat beeld op losse schroeven te zetten.
Ze sloegen de handen in elkaar en organiseerden een wedstrijd die bestond uit 2,4 miles (3,86k) zwemmen in de oceaan, 112 miles fietsen rondom het eiland (180,2k) afsluitend met een marathon van 26,2 miles (42,195k). Tot zover deze beknopte geschiedenis…

Sommigen onder jullie herinneren zich misschien de iconische beelden van Julie Moss die, bij wijze van experiment voor haar thesis over trainingsfysiologie, ‘ongetraind’ aan de start kwam van het wereldkampioenschap in 1982 en als eerste vrouw in de wedstrijd compleet gedehydrateerd het noorden kwijt geraakte op zo’n 2 mijl van de finish. Haar wilskracht was zo sterk dat ze al vallend, opstaand, strompelend, over de eindmeet kroop…als 2e vrouw…en voor de rest van haar dagen een cultfiguur werd nog voor de tijden van Youtube en andere sociale media kanalen.

Dit om aan te geven dat de strijd hier vooral wordt gestreden tussen de natuurelementen en jezelf als deelnemer. De klimatologische omstandigheden zijn verre van ideaal om extreme duursportinspanningen te leveren en dit vertaalt zich in een grote puzzel die iedere atleet dient te leggen. De hitte en vochtigheid bezorgden Julie Moss een gigantische dreun, weliswaar en gelukkig pas op het einde van de wedstrijd, die haar quasi tot opgave dwong. Vermoeidheid door de opeenstapeling van glooiende kilometers aan een (zo hoog mogelijke) intensiteit zijn één ding, uitdroging daarnaast is de gevaarlijkste factor.
De mensen die ik begeleid kunnen beamen dat ik dit tot vervelens toe herhaal, ‘drink je wel voldoende’. Een onevenwichtige vochtbalans zorgt voor een recht evenredig prestatieverlies die zo’n 10x hoger ligt. 2% vochtverlies betekent dus 20% prestatieverlies…en is ook gewoon levensgevaarlijk.
Daarnaast moeten er constant suikers ingenomen worden om de motor draaiende te houden aan die gewenste hoge intensiteit, ook een moeilijkheid waar het lichaam moet mee om kunnen. Ook dit is, net zoals de omvang van het traject, trainbaar…ware het niet dat een lichaam in uitzonderlijke omstandigheden nu net niet altijd reageert zoals we dat zouden willen of voorzagen.

Voedingsplannen worden opgemaakt, wedstrijdstrategieën bepaald…zoveel mogelijk uitsluiten wat uit te sluiten valt. De niet controleerbare factoren zullen we pas op 12 oktober aan de lijve ondervinden.

Voor ons als amateurs, agegroupers zoals dat zo mooi wordt omschreven, is het dus vooral een kwestie van dit op een zo gezond mogelijke manier af te werken in een zo snel mogelijk tijd (want dan zijn we er van af :).
Behalve een T-shirt als finisher en een medaille staat hier niets, maar dan ook niets op het spel en moeten we dus vooral heel erg hard genieten van het feit dat we hier zijn geraakt.