In volgend stukje wil ik, aansluitend bij de oprechte, obligate en nimmer te verwaarlozen dankbaarheid die volgt na een wedstrijd met zekere impact op de bankrekening, vooraf al de geruststellende gedachte benadrukken van te kunnen terugvallen op enkele idealisten met een groot hart (voor de sport).

Dit verdient dus misschien wat verduidelijking over het Ironmanlabel, ook al zal het weinigen echt onbekend zijn alleen al door de gemediatiseerde, mythische strijd die de titanen op hoogste niveau hier opnieuw zullen leveren komende zaterdag.
Een vorige stukje gaf een schets over het ontstaan van dit soort wedstrijden en waarom. Na enkele edities eind jaren ’70 is een sportmarketingbedrijf (World Triatlon Corporation ofte WTC) de zaken beginnen commercialiseren.
Meer wedstrijden, in meer landen en op meer continenten. Meer steden die grof geld bieden om hun grondgebied ter beschikking te stellen ten dienste van de droom van velen. Net zoals bij de organisatie van EK’s of WK’s voetbal, de start of finish van een Tourrit of de Olympische spelen hoest de gastplaats dus harde valuta’s op in ruil voor visibiliteit en imago.
Ondertussen zijn de aandelen van de Ironman Corporation al verschillende keren van eigenaar gewisseld en is het grootste aantal momenteel in handen van de rijkste Chinees op onze planeet, Wang Jianlin van de Dalian Wanda group.

U raadt het al…wat geld kost om te vermarkten moet (veel meer) geld opbrengen. Waar aandeelhouders over de schouder meekijken is winst bijna pure noodzaak.
Dit betekent dus dat bij de gepatenteerde slogan van het label ‘Anything is possible’ als stilzwijgend achtervoegsel ‘for some dollars’ niet zou misstaan.
Maar goed…vraag en aanbod dus…aan de start komen van een kwalificatiewedstrijd, zoals er ter wereld ondertussen 314 worden georganiseerd, onderverdeeld in de volledige afstand (3,8-180-42,2) en de 70.3 of halve afstand (1,9-90-21,1), is nog steeds veel moeilijker dan de finish halen.
Hoe absurd het dus ook klinkt, hoe duurder de inschrijvingsgelden (indexering weet je wel), hoe meer er virtueel wordt gedrumd op het wereldwijde web om erbij te horen. Tomorrowland in het kwadraat…
Als dan uit zo’n kwalificatie effectief ook een ticket (of ‘slot’ in vaktaal) voortvloeit kan je dat opnemen…for some extra dollars more.

Dus om eindelijk tot de kern te komen. Ik mag van groot geluk spreken dat ik opnieuw een aantal sympathisanten heb gevonden die al meermaals of éénmalig hun zuurverdiende centen willen delen. Het blijft een vreemde gedachte om als amateur te willen meedraaien in die economische mallemolen enkel en alleen omdat we gezegend zijn met een (te) grote endorfineverslaving.

In eerste instantie ben ik bijzonder trots op mijn teamgenoten en sponsors van Endurance Team AdApp (ons team met een uitzonderlijke filosofie dat ik hoog in het vaandel draag) die zich jaar na jaar inzetten voor ons maatschappelijk project (het Kinderkankerfonds) en tegelijkertijd heel dankbaar om dit jaar ook een ‘goed doel’ te mogen zijn voor hen.
De details van ons eetfestijn zal onze voorzitter Roald later met evenveel trots bekend maken maar alvast een deeltje ervan mag ik aanwenden om hier grenzen te verleggen.
Daarnaast bedank ik ook heel graag en uitdrukkelijk mijn persoonlijke sponsors, metaalhandel Christiaens NV., bouwbedrijf Huysman NV., Fiscalist en doorgedreven atleet onder mijn begeleiding Jordy Lauret, David Boelens van zakenkantoor Argenta Eeklo en tot slot Tom, Eva en Frans.
Ook Fietsenspeciaalzaak Fixovelo, Sven en Aäron (tevens partner van CrescenDo) die op vlak van materiële ondersteuning zorgt voor ontlasting verdient uiteraard een speciale vermelding.