‘De’ gebeurtenis waarrond de voorbije weken over gepalaverd werd langs deze weg heeft dus zijn geheimen allemaal prijs gegeven. Iets meer dan 24u na het overschrijden van het eindpunt onder de magische triomfboog is een afsluitend stukje dus op zijn plaats.
Het werd een memorabele editie door het nieuw parcoursrecord (7u51’13) dat Herr Jan Frodeno, aka Frodissimo, uit zijn quasi telegeleide kathedraal toverde.
De Duitse pantser liep op 3′ van zijn wereldwijd verspreide finishfoto toen ondergetekende nog voor 27km zwoegen stond op de snikhete Queen Ka’ahamanu Highway.

55 Belgen mochten deze krachttoer dus van heel dichtbij beleven…en tegelijkertijd ervaren dat dit bovenmenselijk is in de weersomstandigheden die ons gisteren te beurt vielen. Het was sinds jaren nog eens een editie waarbij de wind vrij spel had en ons langzaam en genadeloos folterde in het water en op de fiets. Ook voor de toppers betekende dit bijltjesdag met tal van opgaves van absolute favorieten.
Tijdens de indrukwekkende startceremonie konden we al de woelige oceaan gadeslaan…wat we dan ook letterlijk ervaren hebben.
De profs, die 35′ vroeger mochten starten en een pak sneller fietsen, hadden blijkbaar nog het geluk om deels windloos en deels met rugwind richting het keerpunt in Hawi te rijden.
Toen wij die richting uit fietsten was de wind helemaal gedraaid, wat niet zo verwonderlijk is hier, en werd het zo dus één van die dagen. De eerste week fietste ik hier in gelijkaardige omstandigheden het volledige parcours in niet geacclimatiseerde toestand…dan denk je toch even ‘als dat maar goed komt’. Recht blijven was bij momenten al een moeilijke opgave.
Echter de laatste week voor de wedstrijd was de wind niet meer dan een ‘stevige bries uit veranderlijke richtingen’ zoals Frank het zou omschrijven. Dan begin je toch stilletjes te hopen op een dag vol genade op dat vlak.
Goed, ik paste al snel mijn strijdplan aan en besloot behouden te fietsen en de hellingen op souplesse op te rijden. Ik had me immers degelijk voorbereid op de marathon omdat daar traditioneel ‘de prijzen’ worden uitgedeeld. Dit al op voorhand hypothekeren vond ik zinloos.

Na 180,6km en 1800 hoogtemeters dus die afsluitende loopproef (ook 350 hoogtemeters)…hier had ik echt wel zin in. Velen die hun strategie niet aanpasten op de fiets en me voorbijreden op groot verzet had ik vrij snel terug te pakken. Dat geeft natuurlijk een fijn gevoel en éénmaal het drukke centrum van Kona uitgelopen kon ik rustig in mijn cocon kruipen. Snelheid aanhouden, eten, drinken en zout opnemen.
11 gezwinde kilometers later liep ik terug het centrum in, de supporters toezwaaien en de steile helling van Palani Road de laatste keer omhoog (na eerder het fietsen) richting Queen K. Ondertussen was Jan Frodeno dus al een ijsje aan het verorberen…
De lange weg naar het befaamde Energy Lab, het warmste onderdeel op het parcours, liep naar wens. Ondertussen piekte de temperatuur, de luchtvochtigheid tekende 90% aan.
Het keerpunt in het Lab ligt 4km verder…bergaf…wat dus betekent dat je er 4 terug bergop moet met verkoelende wind in de rug.
Eénmaal terug boven stonden Jo en de kinderen nog steeds heel hard aan te moedigen aan het blauwe 30km tussenpunt. Hoe groot de boost ook was dat dit met zich meebracht, even groot was de shock die mijn bovenbenen te verwerken hadden gekregen 2km verderop (op de terugweg naar Kona).
Puur conditioneel liep alles nog perfect, de vermoeidheid op spierniveau was echter onomkeerbaar. Dit moment valt steeds te verwachten en ik had gehoopt voorbij de 25km te geraken. Het werden er 32 gevolgd door 7km overleven en hunkeren naar de eindstreep. Op 3km voor het einde, wonderbaarlijk op een stevig stukje bergop, rook ik precies mijn stal en liep het terug ‘gezwind’. De laatste 300m waren opnieuw onvergetelijk voor ons allemaal!

Er werder hier heel mooie prestaties geleverd door onze landgenoten. Charlene Ottevaere werd beste Belgische vrouw en 6e in haar age-group 35-39 in een prachttijd van 10u12. Zoals vermeld, immer sympathiek, bescheiden en beresterk.
Hannes Bonami had als doel beter te doen dan zijn vorige 2 deelnames en ja hoor, met 9u29 lukt hij daar grandioos in (age group 35-39). Olivier Cardoen had dan weer slechts 9u19 nodig voor het traject!
De mooiste prestatie is wat mij betreft die van paratriatleet Kim Plovier. Na Marc Herremans pas de 2e Belgische triatleet die hier enkel op armkracht de wedstrijd vervolmaakt. Hij deed er 12u13 over en pakt daarmee de zilveren medaille in deze categorie. Al even indrukwekkend dan de prestatie van de Duitse overwinnaar! Knap.
Ikzelf deed er 9u47 over en dat viel binnen mijn doelstelling van sub 10u. Ik had een goede conditionele voorbereiding die niet voldoende werd aangevuld met mentale en fysieke rust door volop in te zetten op mijn begeleidingsactiviteiten, aanvullende studies en de opstart van nieuwe projecten. Dit zijn belangrijke keuzes die gemaakt werden en voor mij van groter belang zijn.
Ik kan dus enkel maar een tevreden en voldaan gevoel overhouden aan dit avontuur. Het was een eer om hier opnieuw deel van uit te maken. Hoe opgeklopt ook, het blijft een bijzonder spektakel.

En tot slot wil ik nog graag mijn oprechte dank betuigen aan Mario Coryn! Mijn atleet, mijn begeleider, mijn vriend. Een persoon met een groot hart, luisterend oor en zoveel leergierigheid. Hij maakte dit voor mij compleet.
En uiteraard ook de trouwste der supporters, Jo en de kinderen, mijn ouders en schoonmama mogen niet ontbreken in deze afsluitende bewoordingen…het hoeft geen betoog dat dit voorbereiden nogal wat organisatie vergt en zonder hen was dit niet gelukt! Mahalo