Wil je meer energie? (lees dan vooral verder)

Nuchter Bewegen stimuleert de aanmaak van energiecentrales

Mitochondriën zijn de energiecentrales in de/alle lichaamscellen. Ze zijn verantwoordelijk voor de aanmaak van energie (via de citroenzuurcyclus). Krachttraining is het effectief om die energiecentrales aan te maken, ze zitten immers vooral in de spierweefsel. Je bouwt spiermassa op en je maakt dus ook meer energiecentrales aan. Hoe meer spiermassa, hoe meer spiercellen en hoe meer energiecentrales.

Bewegen voor de eerste maaltijd (niet noodzakelijk het ontbijt) betekent het combineren van de kracht van vasten en bewegen. Die combinatie bevordert de aanmaak van mitochondriën in de spieren...met als gevolg, meer energie.

Efficiëntere energieproductie

Van oorsprong zijn mensen goede vetverbranders, door de hoge maaltijdfrequentie (tot 6x/dag) en deze overconsumptie (van suikerrijke voeding) zijn veel mensen het verbranden van vetten net verleerd. Het resultaat is een energieoverschot (uit bewerkte voeding) terwijl de noodzaak om deze aan te spreken er niet meer is (want er is toch constant voeding in de buurt). Het gevolg is dan minder spiermassa en minder energiecentrales.

Het celgeheugen

Vet verbranden is net zoals het leven van een taal. Je kunt het, maar als je de taal een lange tijd niet spreekt verleer je het. Aan de andere kant. Pak je het wel weer snel op zodra je de taal weer gaat spreken. Zo is het ook met het verbranden van vet. Elke cel in het lichaam heeft immers een geheugen, ook de vetcellen. Op een paar weken tijd ben je terug goed in staat om energie te produceren uit vetten. Het grote voordeel is bestaat erin dat vet een stuk meer energie levert dan koolhydraten.

Mitochondriën

Nuchter bewegen dwingt het lichaam om vetten te verbranden, willen we dat niet allemaal?

Als je met een lege maag bewegen maak je eerst je suikervoorraden (glycogeen) op die opgeslagen zijn in de spieren en de lever. Vervolgens stapt je lichaam over op het verbranden van de vetmassa. Maar let op: dit lukt alleen als je weinig insuline in je bloed hebt, hoge insulinewaarden blokkeren immers de vetverbrandingscapaciteit. Die insulinewaarde is laag na een lange periode zonder voeding (’s ochtends) dus in principe het beste moment om een nuchter te gaan bewegen.

Nuchter bewegen is een snelle en effectieve manier om je insulinegevoeligheid te verbeteren. Beweging stimuleert namelijk de glucose transporteren GLUT 1 en GLUT 4. Beiden te vergelijken met een taxi.

  • ze rijden je naar de plaats waar de klant staat te wachten (buitenkant van de cel)
  • ze nemen de klant (bloedsuiker) mee en...
  • ...ze rijden de klant naar de gewenste bestemming (binnen de cel)

Beweging zorgt er nu voor dat je cellen suiker kunnen opnemen zonder dat daar insuline voor nodig is. Dit positieve effect kan wel 16u aanhouden. Uiteindelijk leidt het tot lagere insulinewaarde gedurende de dag en een betere insulinegevoeligheid (dus voor opname van glucose na vertering).

Glucosetransport

Enkele voordelen

1. Meer energie:

Je krijgt meer energie als je cellen dat bloedsuiker beter kunnen opnemen. En omdat beweging gevoeliger maakt voor insuline, heb je maar weinig insuline nodig om je bloedsuiker in balans te houden. Met de lage insulinewaarden gedurende de dag is je lichaam ook beter in staat om vetmassa te verbranden: insuline is namelijk een opslaghormoon en zorgt voor vetopslag. Tegelijkertijd blokkeert insuline de vetafbraak. Bij lage insulinewaarden wordt er dus nauwelijks vet opgeslagen en heeft je lichaam de mogelijkheid om vetmassa om te zetten in energie.

2. Minder dips:

Daarnaast wordt je lichaam steeds sneller in het aanmaken van glucose (= energie) zodra je bloedsuiker daalt. Het aanmaken van glucose uit aminozuren (eiwitdeeltjes) en glycerol (afbraakproduct van vetten) gebeurt voornamelijk in de lever. Hoe sneller en beter dit proces verloopt, hoe minder energiedips.

3. Anti-inflammatoir:

Spiersamentrekking zorgt voor de aanmaak van anti-ontstekingsstoffen. Zowel vasten als bewegen werken ontstekingsremmend . Nuchter beweging is dus een sleutel tot het remmen van ontstekingen (die vaak oorzaak zijn van het ontstaan van veel voorkomende Westerse ziektebeelden).

4. Betere energieverdeling:

Bij een ontsteking is het immuunsysteem actief en dat systeem verbruikt (als één van de belangrijkste organen in ons lichaam) veel energie en trekt dus zowat alle beschikbare energie naar zich toe.

Het systeem is daarbovenop heel egoïstisch waardoor andere organen energietekorten ondervinden als gevolg van een verstoorde energieverdeling.

Door nuchter te bewegen rem je de ontsteking en dus ook het immuunsysteem. Dit systeem verbruikt zo minder energie en de rest van jouw lichaam zoals spieren en hersenen over meer energie beschikken. Hierdoor heb je vanzelf meer zin om te bewegen, kan je jezelf beter concentreren en onthouden (geheugen).

'Maar je moet toch eerst eten om energie te krijgen voor het bewegen?'

Dit krijg ik wel vaker te horen...wel, nee hoor! Een lege maag is niet hetzelfde als een lege brandstoftank. Wij als mens hebben een enorme capaciteit om energie op te kunnen slaan in het vetweefsel, de spieren en de lever. Gedurende de avond en nacht wordt je avondmaal verteerd en de energie daaruit wordt voor een groot deel geparkeerd in het vetweefsel, de spieren en de lever...waardoor er dus voldoende energie aanwezig is om ’s morgens op een lege maag te kunnen bewegen. Sterker nog, de mens heeft dit gedurende het grootste deel van haar bestaan moeten doen. Er was geen supermarkt, koelkast op diepvriezer dus we waren aangewezen op jagen, vissen en verzamelen . Het verhaaltje van de jager-verzamelaar vertel ik dus regelmatig. Ons energieverbruik ging dus altijd vooraf aan energie-inname en daar is ons programma nog steeds op ingesteld. Echter doen we vandaag de dag precies het tegenovergestelde: eerst eten en dan pas bewegen, op de koop toe ook nog veel minder bewegen. En daar snappen onze gemeenschappelijke genen dus niet van...en dit tekent zich op lange termijn af in een overactief immuunsysteem met ontstekingen, vermoeidheid, hoofdpijn, eczeem, en andere klachten voor gevolg.

Conclusie

  • Nuchter bewegen geeft net méér energie, het is een fabel dat je eerst moet eten
  • Het lichaam heeft een systeem ontwikkeld waardoor we net altijd kunnen bewegen zonder voedsel (eerst het dier of de plant gaan zoeken vooraleer het te kunnen verorberen)
  • Door net heel structureel dit oerpatroon te doorbreken halen we net minder energie uit meer (altijd beschikbare) voeding

Het zou ons via deze weg te ver leiden om de voordelen en do’s & don'ts voor ieders profiel (van niet- sporter over gezondheidssporter tot professioneel atleet) te verduidelijken maar de algemene gezondheidswinst verantwoordt nuchter bewegen voor iedereen.


Het wereldkampioenschap in woorden

'De' gebeurtenis waarrond de voorbije weken over gepalaverd werd langs deze weg heeft dus zijn geheimen allemaal prijs gegeven. Iets meer dan 24u na het overschrijden van het eindpunt onder de magische triomfboog is een afsluitend stukje dus op zijn plaats.
Het werd een memorabele editie door het nieuw parcoursrecord (7u51'13) dat Herr Jan Frodeno, aka Frodissimo, uit zijn quasi telegeleide kathedraal toverde.
De Duitse pantser liep op 3' van zijn wereldwijd verspreide finishfoto toen ondergetekende nog voor 27km zwoegen stond op de snikhete Queen Ka'ahamanu Highway.

55 Belgen mochten deze krachttoer dus van heel dichtbij beleven...en tegelijkertijd ervaren dat dit bovenmenselijk is in de weersomstandigheden die ons gisteren te beurt vielen. Het was sinds jaren nog eens een editie waarbij de wind vrij spel had en ons langzaam en genadeloos folterde in het water en op de fiets. Ook voor de toppers betekende dit bijltjesdag met tal van opgaves van absolute favorieten.
Tijdens de indrukwekkende startceremonie konden we al de woelige oceaan gadeslaan...wat we dan ook letterlijk ervaren hebben.
De profs, die 35' vroeger mochten starten en een pak sneller fietsen, hadden blijkbaar nog het geluk om deels windloos en deels met rugwind richting het keerpunt in Hawi te rijden.
Toen wij die richting uit fietsten was de wind helemaal gedraaid, wat niet zo verwonderlijk is hier, en werd het zo dus één van die dagen. De eerste week fietste ik hier in gelijkaardige omstandigheden het volledige parcours in niet geacclimatiseerde toestand...dan denk je toch even 'als dat maar goed komt'. Recht blijven was bij momenten al een moeilijke opgave.
Echter de laatste week voor de wedstrijd was de wind niet meer dan een 'stevige bries uit veranderlijke richtingen' zoals Frank het zou omschrijven. Dan begin je toch stilletjes te hopen op een dag vol genade op dat vlak.
Goed, ik paste al snel mijn strijdplan aan en besloot behouden te fietsen en de hellingen op souplesse op te rijden. Ik had me immers degelijk voorbereid op de marathon omdat daar traditioneel 'de prijzen' worden uitgedeeld. Dit al op voorhand hypothekeren vond ik zinloos.

Na 180,6km en 1800 hoogtemeters dus die afsluitende loopproef (ook 350 hoogtemeters)...hier had ik echt wel zin in. Velen die hun strategie niet aanpasten op de fiets en me voorbijreden op groot verzet had ik vrij snel terug te pakken. Dat geeft natuurlijk een fijn gevoel en éénmaal het drukke centrum van Kona uitgelopen kon ik rustig in mijn cocon kruipen. Snelheid aanhouden, eten, drinken en zout opnemen.
11 gezwinde kilometers later liep ik terug het centrum in, de supporters toezwaaien en de steile helling van Palani Road de laatste keer omhoog (na eerder het fietsen) richting Queen K. Ondertussen was Jan Frodeno dus al een ijsje aan het verorberen...
De lange weg naar het befaamde Energy Lab, het warmste onderdeel op het parcours, liep naar wens. Ondertussen piekte de temperatuur, de luchtvochtigheid tekende 90% aan.
Het keerpunt in het Lab ligt 4km verder...bergaf...wat dus betekent dat je er 4 terug bergop moet met verkoelende wind in de rug.
Eénmaal terug boven stonden Jo en de kinderen nog steeds heel hard aan te moedigen aan het blauwe 30km tussenpunt. Hoe groot de boost ook was dat dit met zich meebracht, even groot was de shock die mijn bovenbenen te verwerken hadden gekregen 2km verderop (op de terugweg naar Kona).
Puur conditioneel liep alles nog perfect, de vermoeidheid op spierniveau was echter onomkeerbaar. Dit moment valt steeds te verwachten en ik had gehoopt voorbij de 25km te geraken. Het werden er 32 gevolgd door 7km overleven en hunkeren naar de eindstreep. Op 3km voor het einde, wonderbaarlijk op een stevig stukje bergop, rook ik precies mijn stal en liep het terug 'gezwind'. De laatste 300m waren opnieuw onvergetelijk voor ons allemaal!

Er werder hier heel mooie prestaties geleverd door onze landgenoten. Charlene Ottevaere werd beste Belgische vrouw en 6e in haar age-group 35-39 in een prachttijd van 10u12. Zoals vermeld, immer sympathiek, bescheiden en beresterk.
Hannes Bonami had als doel beter te doen dan zijn vorige 2 deelnames en ja hoor, met 9u29 lukt hij daar grandioos in (age group 35-39). Olivier Cardoen had dan weer slechts 9u19 nodig voor het traject!
De mooiste prestatie is wat mij betreft die van paratriatleet Kim Plovier. Na Marc Herremans pas de 2e Belgische triatleet die hier enkel op armkracht de wedstrijd vervolmaakt. Hij deed er 12u13 over en pakt daarmee de zilveren medaille in deze categorie. Al even indrukwekkend dan de prestatie van de Duitse overwinnaar! Knap.
Ikzelf deed er 9u47 over en dat viel binnen mijn doelstelling van sub 10u. Ik had een goede conditionele voorbereiding die niet voldoende werd aangevuld met mentale en fysieke rust door volop in te zetten op mijn begeleidingsactiviteiten, aanvullende studies en de opstart van nieuwe projecten. Dit zijn belangrijke keuzes die gemaakt werden en voor mij van groter belang zijn.
Ik kan dus enkel maar een tevreden en voldaan gevoel overhouden aan dit avontuur. Het was een eer om hier opnieuw deel van uit te maken. Hoe opgeklopt ook, het blijft een bijzonder spektakel.

En tot slot wil ik nog graag mijn oprechte dank betuigen aan Mario Coryn! Mijn atleet, mijn begeleider, mijn vriend. Een persoon met een groot hart, luisterend oor en zoveel leergierigheid. Hij maakte dit voor mij compleet.
En uiteraard ook de trouwste der supporters, Jo en de kinderen, mijn ouders en schoonmama mogen niet ontbreken in deze afsluitende bewoordingen...het hoeft geen betoog dat dit voorbereiden nogal wat organisatie vergt en zonder hen was dit niet gelukt! Mahalo


Het nadert zijn ontknoping...

Op twee dagen voor de wedstrijd dringt een eerste volledige rustdag sinds onze aankomst zich op. Momenteel tekenen onze Rode Duivels de 2-0 aan hoor ik via de livestream op Radio 1. Donderdagochtend hier, donderdagavond daar...

Alle plichtplegingen vooraf zijn ondertussen achter de rug. Een indrukwekkende registratielocatie waarin tal van vrijwilligers je bijstaan, een 10-tal handtekeningen moeten gezet worden en alle noodzakelijkheden zoals badmuts, chip, racebags en startnummer je worden overhandigd. Het moet gezegd, de organisatie van één van de grootste ééndaagse sportevenementen ter wereld loopt op wieltjes, de Hawaiiaans/Amerikaanse 'always feel good' mentaliteit maakt de beleving compleet.
We kozen voor de (steeds noodzakelijke) wedstrijdbriefing in de taal van Moliére (woensdag 11u) om de grote toeloop voor de Engelse briefing op donderdagavond (pas) om 20u voor te zijn.
Nu rest er ons enkel nog de check-in van de fietsen en toebehoren op vrijdag om dan de laatste uren zo rustig mogelijk uit te kijken naar dat verlossende startschot op zaterdagochtend.

Eénmaal daar voorbij is het ieder voor zich en is elke meter voorwaarts er ééntje dichter bij de finish, het magisch moment dat iedereen hier zo snel mogelijk hoopt te beleven. Een weg bezaaid met wolfijzers en schietgeweren maar als geoefende soldaten proberen we die allemaal te omzeilen. Het geeft een gevoel van opluchting om het eindelijk te kunnen beleven.

Voor wie zich geroepen voelt om onze exploten van nabij te volgen zijn er in dit digitaal tijdperk geen obstakels. Via de app van Ironman kan onmiddellijk het juiste event gekozen worden om daarna via athlete tracker het startnummer of de familienaam in te geven van de persoon die u wenst te volgen. Meerdere atleten tegelijkertijd kunnen worden weergegeven...kwestie van niet in slaap te sukkelen tijdens de nachtelijke uren bij jullie over de plas.
Ook via de computer is het te volgen en dit via www.ironman.com > event kiezen > athlete tracker. Via deze weg is er ook een livestream van start tot aankomst met vooral spectaculaire beelden van de strijd in de voorste regionen bij zowel vrouwen als mannen.

55 Belgische triatleten van diverse leeftijden vertegenwoordigen ons land naast 2450 anderen uit alle windstreken. Iedereen opsommen zou ons wat ver leiden maar hier toch een paar interessante namen om te volgen.
Hannes Bonami (de man van de perfecte dynamische fietspositionering waarmee CrescenDo samenwerkt) uit Lotenhulle (2024), de immer sympathieke en sterke Charlene Ottevaere (1984) en Sam Gydé (1513), voormalig wereldkampioen in zijn age group en met zijn 10e deelname op rij een ervaren rot.
Voor de Eeklonaars onder ons, oud-Eeklonaar en zwemmer Geoffrey Dobbelaere staat hier, na een knappe kwalificatie in IM Vichy 2018, voor zijn debuut (1474). Zelf kreeg ik nummer 1466 toegewezen.

Blijf zeker op de hoogte van het entertainment tussen en de gooi naar eeuwige roem (en een hoop centen) van de absolute titanen. Het belooft een onderonsje te worden tussen verschillende Duitsers waaronder voormalige winnaars Jan Frodeno (2015-2016, vorig jaar een geblesseerd commentator), titelverdediger Patrick Lange (2017-2018) en Sebastian Kienle (2014).
Wij duimen uiteraard voor onze Bart Arnouts, vorige jaar vice-wereldkampioen, om dit Duits feestje te verstoren net zoals fenomeen op de Olympische afstand Alastair Brownlee, hier voor het eerst aan de start, ook zal proberen.
Bij de vrouwen gaat Daniela Ryf voor haar 5e overwinning op rij.
Anderzijds vallen verrassingen hier nooit uit te sluiten...hoewel ze allen soms overkomen als robots zijn de natuurelementen ook voor de professionele atleten doorslaggevend.

Nog even meegeven dat de mannelijke pro's starten om 6u25, de vrouwelijke pro's om 6u30 en dat er vanaf dan in leeftijdscategorieën wordt vertrokken. De groep van 40- tot 44-jarigen, onder andere ik dus, worden om 7u te water gelaten. Bij jullie in België komt Martine Tanghe dan het journaal van 19u presenteren.

Bedankt alvast voor de talrijke succeswensen, het is bijzonder fijn om met een rugzakje mentale steun te kunnen vertrekken.


Vraag en aanbod

In volgend stukje wil ik, aansluitend bij de oprechte, obligate en nimmer te verwaarlozen dankbaarheid die volgt na een wedstrijd met zekere impact op de bankrekening, vooraf al de geruststellende gedachte benadrukken van te kunnen terugvallen op enkele idealisten met een groot hart (voor de sport).

Dit verdient dus misschien wat verduidelijking over het Ironmanlabel, ook al zal het weinigen echt onbekend zijn alleen al door de gemediatiseerde, mythische strijd die de titanen op hoogste niveau hier opnieuw zullen leveren komende zaterdag.
Een vorige stukje gaf een schets over het ontstaan van dit soort wedstrijden en waarom. Na enkele edities eind jaren '70 is een sportmarketingbedrijf (World Triatlon Corporation ofte WTC) de zaken beginnen commercialiseren.
Meer wedstrijden, in meer landen en op meer continenten. Meer steden die grof geld bieden om hun grondgebied ter beschikking te stellen ten dienste van de droom van velen. Net zoals bij de organisatie van EK's of WK's voetbal, de start of finish van een Tourrit of de Olympische spelen hoest de gastplaats dus harde valuta's op in ruil voor visibiliteit en imago.
Ondertussen zijn de aandelen van de Ironman Corporation al verschillende keren van eigenaar gewisseld en is het grootste aantal momenteel in handen van de rijkste Chinees op onze planeet, Wang Jianlin van de Dalian Wanda group.

U raadt het al...wat geld kost om te vermarkten moet (veel meer) geld opbrengen. Waar aandeelhouders over de schouder meekijken is winst bijna pure noodzaak.
Dit betekent dus dat bij de gepatenteerde slogan van het label 'Anything is possible' als stilzwijgend achtervoegsel 'for some dollars' niet zou misstaan.
Maar goed...vraag en aanbod dus...aan de start komen van een kwalificatiewedstrijd, zoals er ter wereld ondertussen 314 worden georganiseerd, onderverdeeld in de volledige afstand (3,8-180-42,2) en de 70.3 of halve afstand (1,9-90-21,1), is nog steeds veel moeilijker dan de finish halen.
Hoe absurd het dus ook klinkt, hoe duurder de inschrijvingsgelden (indexering weet je wel), hoe meer er virtueel wordt gedrumd op het wereldwijde web om erbij te horen. Tomorrowland in het kwadraat...
Als dan uit zo'n kwalificatie effectief ook een ticket (of 'slot' in vaktaal) voortvloeit kan je dat opnemen...for some extra dollars more.

Dus om eindelijk tot de kern te komen. Ik mag van groot geluk spreken dat ik opnieuw een aantal sympathisanten heb gevonden die al meermaals of éénmalig hun zuurverdiende centen willen delen. Het blijft een vreemde gedachte om als amateur te willen meedraaien in die economische mallemolen enkel en alleen omdat we gezegend zijn met een (te) grote endorfineverslaving.

In eerste instantie ben ik bijzonder trots op mijn teamgenoten en sponsors van Endurance Team AdApp (ons team met een uitzonderlijke filosofie dat ik hoog in het vaandel draag) die zich jaar na jaar inzetten voor ons maatschappelijk project (het Kinderkankerfonds) en tegelijkertijd heel dankbaar om dit jaar ook een 'goed doel' te mogen zijn voor hen.
De details van ons eetfestijn zal onze voorzitter Roald later met evenveel trots bekend maken maar alvast een deeltje ervan mag ik aanwenden om hier grenzen te verleggen.
Daarnaast bedank ik ook heel graag en uitdrukkelijk mijn persoonlijke sponsors, metaalhandel Christiaens NV., bouwbedrijf Huysman NV., Fiscalist en doorgedreven atleet onder mijn begeleiding Jordy Lauret, David Boelens van zakenkantoor Argenta Eeklo en tot slot Tom, Eva en Frans.
Ook Fietsenspeciaalzaak Fixovelo, Sven en Aäron (tevens partner van CrescenDo) die op vlak van materiële ondersteuning zorgt voor ontlasting verdient uiteraard een speciale vermelding.


Voor wie het interesseert...

Het ontstaan van triatlon keert veel verder terug dan 1978 maar sinds dan kreeg het een bepaald aura aangemeten door de organisatie van de eerste wedstrijd in zijn huidige vorm op één van de eilanden van Hawaï. En dit naar aanleiding van een discussie in een plaatselijke bar over welke nu eigenlijk de meest complete atleten waren op de planeet. In die tijd werd onze Eddy Merckx als maatstaf beschouwd in de wondere wereld van de duursport en dat bracht een Amerikaanse marine-officier op het idee om dat beeld op losse schroeven te zetten.
Ze sloegen de handen in elkaar en organiseerden een wedstrijd die bestond uit 2,4 miles (3,86k) zwemmen in de oceaan, 112 miles fietsen rondom het eiland (180,2k) afsluitend met een marathon van 26,2 miles (42,195k). Tot zover deze beknopte geschiedenis...

Sommigen onder jullie herinneren zich misschien de iconische beelden van Julie Moss die, bij wijze van experiment voor haar thesis over trainingsfysiologie, 'ongetraind' aan de start kwam van het wereldkampioenschap in 1982 en als eerste vrouw in de wedstrijd compleet gedehydrateerd het noorden kwijt geraakte op zo'n 2 mijl van de finish. Haar wilskracht was zo sterk dat ze al vallend, opstaand, strompelend, over de eindmeet kroop...als 2e vrouw...en voor de rest van haar dagen een cultfiguur werd nog voor de tijden van Youtube en andere sociale media kanalen.

Dit om aan te geven dat de strijd hier vooral wordt gestreden tussen de natuurelementen en jezelf als deelnemer. De klimatologische omstandigheden zijn verre van ideaal om extreme duursportinspanningen te leveren en dit vertaalt zich in een grote puzzel die iedere atleet dient te leggen. De hitte en vochtigheid bezorgden Julie Moss een gigantische dreun, weliswaar en gelukkig pas op het einde van de wedstrijd, die haar quasi tot opgave dwong. Vermoeidheid door de opeenstapeling van glooiende kilometers aan een (zo hoog mogelijke) intensiteit zijn één ding, uitdroging daarnaast is de gevaarlijkste factor.
De mensen die ik begeleid kunnen beamen dat ik dit tot vervelens toe herhaal, 'drink je wel voldoende'. Een onevenwichtige vochtbalans zorgt voor een recht evenredig prestatieverlies die zo'n 10x hoger ligt. 2% vochtverlies betekent dus 20% prestatieverlies...en is ook gewoon levensgevaarlijk.
Daarnaast moeten er constant suikers ingenomen worden om de motor draaiende te houden aan die gewenste hoge intensiteit, ook een moeilijkheid waar het lichaam moet mee om kunnen. Ook dit is, net zoals de omvang van het traject, trainbaar...ware het niet dat een lichaam in uitzonderlijke omstandigheden nu net niet altijd reageert zoals we dat zouden willen of voorzagen.

Voedingsplannen worden opgemaakt, wedstrijdstrategieën bepaald...zoveel mogelijk uitsluiten wat uit te sluiten valt. De niet controleerbare factoren zullen we pas op 12 oktober aan de lijve ondervinden.

Voor ons als amateurs, agegroupers zoals dat zo mooi wordt omschreven, is het dus vooral een kwestie van dit op een zo gezond mogelijke manier af te werken in een zo snel mogelijk tijd (want dan zijn we er van af :).
Behalve een T-shirt als finisher en een medaille staat hier niets, maar dan ook niets op het spel en moeten we dus vooral heel erg hard genieten van het feit dat we hier zijn geraakt.


Veel (te) grote auto's op dat kleine eiland in de Stille Oceaan...

Ondertussen zijn we enkele dagen verder en zijn al heel wat zwem-, fiets- en loopkilometers verzameld. Allemaal doordacht en gebaseerd op gevoel. Het is niet de bedoeling om hier nog conditioneel vermogen te verwerven, echter wel om dit aan te scherpen en op punt te zetten. Vooral de extreme omstandigheden ter plaatse vragen (dwingen tot) een rationele benadering.
In elk geval doe ik opnieuw een schat aan ervaring op om door te geven aan mensen die ik begeleid in hun diverse doelstellingen.

Het is echter wonderlijk hoe (relatief) snel een lichaam zich aanpast aan veranderende omstandigheden om zich in stand te houden. Wij sportievelingen vragen dan ook niet enkel een aanpassing aan een andere tijdzone en klimaat, we spreken daarnaast dus ook de buitengewone adaptieve kwaliteiten van het lichaam aan om niet alledaagse prestaties te gaan leveren in deze vreemde omstandigheden.

Het aantal competitieve atleten op blitse tijdritfietsen neemt hier zienderogen toe, het aantal lopers op Alli Drive, de meest centrale boulevard waarrond alles zich afspeelt, groeit elke dag.
De oorspronkelijke Polynesische bevolking is hier al een hele tijd in de minderheid aangezien heel wat rijke Amerikanen hier hun buitenverblijf hebben opgetrokken maar iedereen toont hier een grote verdraagzaamheid voor die gekke vrouwen en mannen die volgende week hun hoogdag hopen te beleven.
Hoewel hier overduidelijk 'the American way of life' heerst (lees: veel te grote Dodges & Chevrolets, nogal wat fastfood, quasi geen openbaar vervoer) heerst hier toch een gemoedelijke, duidelijke structuur. Die (te) grote auto's stoppen allemaal plichtbewust aan elke stopstreep, op kruispunten komt ieder om de beurt aan bod, weinig of geen zwerfvuil door te talloze gebodsborden die aandringen om de eigen rommel op te ruimen op straffe van boetes, begroetingen als Hi's and Aloha's door eender wie aan eender wie,...

Het hele Ironmancircus strijkt hier met mondjesmaat neer deze week en het ganse circus opent komende vrijdag officieel de deuren. Hoewel het niet meer in handen is van een Amerikaans bedrijf hoeft het label geen lessen te krijgen in het commercialiseren van de triatlonsport, hun merk en bij uitbreiding deze mythische wedstrijd...en wij...lopen er gewoon met open ogen in.

Aloha


Een eiland in de Grote Oceaan

Een plaats die op zo'n 24 uren reizen van het lieflijke Meetjesland ligt, een idyllische nederzetting die alle wetten van 'milieuvriendelijk op bestemming geraken' tart. Hoewel een vlotte reis ons deel was kwamen we logischerwijs toch redelijk uitgeperst aan op dit stipje op de wereldkaart. Voor wie zich afvraagt wat hier dan te beleven valt om dit allemaal te rechtvaardigen...het antwoord is zo eenvoudig als het gek is, een triatlon.
Binnen een kleine 2 weken staan hier om en bij de 3000 gelijkgezinde masochisten aan de start van het wereldkampioenschap lange afstandstriatlon...de befaamde Ironman op het zogenaamde Big Island van eilandenstaat Hawaï.

7441 miles of 11 975 kilometers betekent ook een tijdsverschil van 12u en meteen ook de reden waarom de meeste Europese atleten hier minstens 12 dagen vooraf arriveren. 1 uur acclimatisatie per dag is zowat het theoretische minimum.
We, Mario Coryn en ikzelf, hebben ondertussen aan de lijve ondervonden dat dit geen overbodige luxe zal zijn. Zowel het tijdsverschil als de hitte en vochtigheid hebben al serieus gelachen met ons...we halen nog net het avondeten maar daarna dooft het kaarsje onherroepelijk.
Dit betekent dan ook dat we 's morgens voor zonsopgang opnieuw de dag kunnen aanvatten. Om 6u wordt het hier langzaam klaar en komt alles in beweging...net als wij. Deze ochtend (maandag) zwommen we zo een uurtje in de Pacific Ocean en spotten we een schooltje dolfijnen.

We zijn volop in onze aanpassingsfase en het is wachten tot het lichaam volledig doorheeft dat we ergens anders op de aardbol 'gewoon' hetzelfde proberen bekomen dan wat we thuis doen...sterker worden door training. Momenteel verloopt alles nog wat moeizaam en denk ik wel eens 'als dat maar goed komt'.

In elk geval, het is bijzonder fijn om dit samen met Mario te kunnen beleven. Hij doet een schat aan ervaringen op op vele vlakken en bezorgt me comfort waar het mogelijk is.

En om, zoals het clichématig hoort, af te sluiten in plaatselijke bewoordingen...Aloha (evengoed hallo als tot ziens)


Wedstrijdverslag halve triatlon Knokke-Heist 7 september 2019 (door Thijs Batavia)

Even flash-back naar december 2017. Na mijn deelname aan 2 kwart triatlons zonder veel specifieke voorbereiding, besloot ik mij degelijk te laten begeleiden en klopte ik aan bij Dominic om mij hierin te coachen. Ik krijg het trainingsplezier snel te pakken, alhoewel het soms wat doorbijten is, maar ik ben vertrokken en boek vrij snel resultaat. Bij dit schrijven maak ik een wedstrijdverslag van mijn 4e halve triatlon.

Omdat we enkel op vrijdag konden registreren, hebben mijn medekompaan en ik een appartement gehuurd zodat we niet heel vroeg moesten vertrekken en zo 2  autoritten  gespaard. De wedstrijd start om 10u dus toch vrij vroeg uit de veren. De weersvoorspellingen toonden veel regen maar onze buienradar toonde geen regen tot 15u. Een uurtje voor de start komen we aan in de wisselzone in Sluis. Even dubbelchecken of alles in orde is want na het fietsonderdeel wisselen we in een andere zone. De wedstrijdjury geeft aan dat het water 17.5° is, we zullen onmiddellijk goed wakker zijn! Beetje nerveus sta ik te wachten maar met wel veel zin om te beginnen. Het sterke deelnemersveld wordt nog even voorgesteld en zij zijn de eersten die in het water mogen duiken. Bij ons begint het zwemonderdeel met een ‘rolling start’. Dus comfortabel om de wedstrijd te beginnen. Ik kies voor de startbox onder de 30minuten. Iets na 10u spring ik in het water en vind ik vrij snel een goed ritme zodat ik uit het water kom met een goed gevoel.

Tijdens de wissel haast ik me niet, even afdrogen en toch een windjack aandoen want de voorspelde wind is wel aanwezig. Ik vertrek voor 2 ronden van 36km om af te sluiten met 18km naar Knokke. Het parcours gaat door Sluis, Cadzand, Retranchement… mooi om te fietsen en even te genieten. Toch vooral hard werken tegen de wind die nauwelijks in ons voordeel speelt. Het laatste stuk richting Knokke was zelfs voornamelijk wind op kop. Even temporiseren en toch nog goed proberen ronddraaien zonder dat mijn benen helemaal verzuren.

Na de 2e wissel komt de afsluitende halve marathon, mijn favoriete onderdeel, en ik voel me bijna onmiddellijk na de start nog vrij fris. Ik kan een vrij hoog tempo aanhouden. Nu is het nog kwestie van me goed te bevoorraden, mijn vertrouwen in dit tempo is hoog. Het loopparcours bestaat uit 2 lange stroken op de dijk. Veel sfeer, genoeg bevoorrading en dus heel leuk om te lopen. Ik ondervind nauwelijks verval en met het einde in zicht pers ik er nog een laatste snelle kilometer uit. Aan de finish zie ik op het bord 4u31 verschijnen en een 34e plaats. Ik had gehoopt iets sneller te kunnen fietsen maar door de wind wou ik mij niet helemaal leeg rijden. Toch ben ik tevreden en kan ik mijn laatste wedstrijd van het seizoen afsluiten met een heel goed gevoel.


Ironman Kopenhagen (door Mario Coryn)

De plannen zijn gemaakt.. Ironman Kopenhagen.
Onverwacht tijdens de sportstages Bro.go in Mallorca met ons team AdApp had Leen beslist om me te vergezellen @Kopenhagen. We waren allebei enthousiast en keken ernaar uit.
We waren aangekomen in Zaventem en ik vertrok eerst richting Kopenhagen. Leen Kwam 1u30 later aan en samen gingen we Kopenhagen tegemoet.
Na enkele dagen de stad te verkennen was het tijd voor de registratie en de nr op te halen.De kleur van de badmuts nemen van de vermoedelijke zwemtijd, briefing en nog wat shoppen..
Zaterdag.. de dag waar ik 50j wordt. Telefoons van het thuisfront en vele sms'en met felicitaties.. Leen verraste me met een klein maar heerlijk gebakje met kaarsje en een tshirt met proud Kopenhagen..jah het was een week met overal de regenboog kleuren..Het kon niet beter passen ;).. In de late namiddag nog de fiets inchecken en de zakken plaatsen.. De kriebels waren aanwezig en we keken allebei uit naar morgen!
RACEDAY!!
We waren vroeg ter plaatse en genoten nog even van de stilte.
De opwarming was gestart en even later gingen de eersten het water in. De kleuren van de mutsen volgden elkaar op en wij namen elkaar nog even vast. Leen stelde me op mijn gemak en na de knuffel en schouderklop stapte ik richting start.
Hupla het water in en zwemmen maar.. na 2400m hoor ik Leen roepen op de brug en ik was blij dat ik haar hoorde.. nog even doordoen en het moeilijkste zit erop.. Mijn beste zwemtijd is een feit!
Ondertussen op de fiets richting stad enzo verder naar de kustlijn. Alles voelde goed en keek uit waar we elkaar gingen spotten.. daar hoorde ik mijn naam GILLEN!! Heerlijk om Leen te zien supporteren.. super wijs de hotspot!! En ik had een goede tijd mee.. dat gaf me een boost en ik duwde maar verder.. Nog even en ik mag afstappen en richting T2 lopen. Zalig als je de fiets mag afgeven. Mijn beste fietstijd is een feit!
De loopschoenen aan, gels mee en daar gaan we voor 4 ronden. De benen voelen nog goed en ik wist ook dat de marathon niet echt vlak is. Ondertussen was het goed aan het regenen en Leen bleef me aanmoedigen. Ook een nodige sanitaire stop en terug in het ritme geraken..
De kilometers zakken en de tijd tikt..De laatste 5km was ingezet en Leen riep dat 10u30 er nog inzat.. Ik was totaal verbaasd en wou nog wat versnellen maar de brugjes aan de kleine zeemeermin deden het tempo wat zakken.. Het beste was gelopen en nu gewoon volhouden wat er nog inzit. De finish was niet zover af meer.
Daar is het rode tapijt en Leen..ik hoorde in haar stem de voldoening.. de trots..de samenhorigheid.. en ik liep verder met een BIG SMILE de finish door..
10:33:59
Ik kon het niet geloven.. wat ben ik blij!!
We namen elkaar in de armen en een waterval van emoties kwamen vrij.. een traan, een lach..
vreugde..
Dit is een verjaardag dat ik nooit zal vergeten!!
Leen bedankt voor deze ironman!!
Bij deze wil ik CrescenDo, coach Dominic De Caluwé extra in de kijker zetten omwille van zijn professionele aanpak! Hij bewijst, dat ook een 50jarige 18min. sneller kan zijn!!
Je bent een TOPCOACH!! De man op de juiste plaats!! Bedankt voor alles!!
Dank U team AdApp.. jullie zijn fantastisch!!
Dank U Fixovelo en Ridley!!
Dank U aan alle sponsors van Endurance Team AdApp!!
Dank U Tom Du Prez!!
Als laatste maar met gans mijn hart Dank U Adam dat je meestapt in mijn dromen!!

Onderkoeld (race report Laponia Triathlon door Dieter Neirinck)

Proloog: signs and symptoms of hypothermia (bron: Wikipedia)

Signs and symptoms vary depending on the degree of hypothermia, and may be divided by the three stages of severity.

Mild

Symptoms of mild hypothermia may be vague,[14] with sympathetic nervous system excitation (shivering, high blood pressurefast heart ratefast respiratory rate, and contraction of blood vessels). These are all physiological responses to preserve heat.[15] Increased urine production due to cold, mental confusion, and liver dysfunction may also be present.[16] Hyperglycemia may be present, as glucose consumption by cells and insulin secretion both decrease, and tissue sensitivity to insulin may be blunted.[17] Sympathetic activation also releases glucose from the liver. In many cases, however, especially in people with alcoholicintoxication, hypoglycemia appears to be a more common cause.[17] Hypoglycemia is also found in many people with hypothermia, as hypothermia may be a result of hypoglycemia.[18]

Moderate

As hypothermia progresses, symptoms include: mental status changes such as amnesia, confusion, slurred speech, decreased reflexes, and loss of fine motor skills.[19]

Severe

As the temperature decreases, further physiological systems falter and heart raterespiratory rate, and blood pressure all decrease. This results in an expected heart rate in the 30s at a temperature of 28 °C (82 °F).[16]

There is often no shivering, cold, inflamed skin, hallucinations, lack of reflexes, fixed dilated pupils, low blood pressure, and pulmonary edema.[19] Pulse and respiration rates decrease significantly, but fast heart rates (ventricular tachycardia, atrial fibrillation) can also occur. Atrial fibrillation is not typically a concern in and of itself.[2]

 Vrijdag 5 juli, 23:30

We zijn intussen een half uurtje ter plaatse. Ik zoom even uit om te verduidelijken waar “ter plaatse” is: het strandje aan de Sandviksvägen te Gällivare, wat op zijn beurt een mijnstadje is in het noorden van Zweeds Lapland, wat op zijn beurt de meest noordelijke regio van Zweden is, en Zweden is dan weer het grootste land van Scandinavië. We hebben er een serieus eind over gedaan om van Stockholm tot in Gällivare te raken, langs eindeloze bossen met prachtige meertjes en steeds minder tekenen van menselijke beschaving. In de laatste twee uur rijden passeerden we een mythische onzichtbare grens: de noordpoolcirkel. In het gebied boven die cirkel gaat de zon in de periode rond 21 juni niet onder de horizon, door de zogenaamde middernachtzon treedt de duisternis niet in en blijft het 24 uur op 24 licht.

IMG_20190705_235422

Moedige deelnemers die vooraf de watertemperatuur gingen aanvoelen...

Ineens kent u de belangrijkste reden waarom ik me hier om 23:30 in een wetsuit bevind, aan de rand van een meer dat enkele maanden geleden nog dichtgevroren lag. De Laponia triatlon gaat over een half uurtje van start, en heeft als unieke eigenschap dat hij start om middernacht onder de middernachtzon. Jammer genoeg is er van zon niet veel te merken: de lucht is grijs, en het begint zachtjes te miezeren. Door de extreem koude watertemperatuur is er beslist om het zwemgedeelte in te korten tot een kort rondje van 750 meter i.p.v. de 3.800 meter die gebruikelijk is voor een full distance triatlon. Grote treurnis bracht deze beslissing bij mij alvast niet teweeg: ik blijf tot nader order een bijzonder trage zwemmer, en met een watertemperatuur die amper de 12 graden overstijgt zou het zelfs in wetsuit onverantwoord zijn om anderhalf uur in het water te gaan liggen.

IMG_20190705_235636

Je kan er maar beter eens om lachen...

Terwijl ik aan de start geïnterviewd word door een sympathieke dame die ons ook bij het afhalen van de racenummes al begroette, bemerk ik dat het grootste deel van de Zweedse triatleten op neopreen sokken staat op te warmen. Die neopreen sokken, daar zijn we nog in één Deense en twee Zweedse sportwinkels naar op zoek gegaan, maar blijkbaar is dat materiaal toch enkele in winkels met duikersuitrusting te vinden, dus sta ik klaar op blote voeten. Geen spreekwoordelijke cold feet echter: ik voel me mentaal helemaal klaar om de uitdaging aan te gaan en strijd te leveren met mezelf en de kilometers. Met de klok houd ik geen rekening: de uitdaging vandaag is finishen.

Zaterdag 0:00

De start is gegeven, en aan de zijde van Joachim Trybou (de andere Belgische deelnemer aan de Laponia triatlon met wiens gezin we intussen verbroederd hebben) stap ik het water in. Katrien en de meisjes vragen zich, gehuld in dikke trui en jas, vanop de oever af hoe je het eigenlijk in je hoofd haalt. Om middernacht, onder een motregen, met een temperatuur van 7° en een watertemperatuur van 12° een stukje gaan zwemmen. Al bij al moet ik toegeven dat het best meevalt met die watertemperatuur. Door de korte afstand kan ik pittig doorzwemmen en houd ik mijn hartslag hoog genoeg om de kou niet te voelen. De neopreen zwemmuts die ik onder de racemuts aanheb helpt ook enorm om het hoofd warm te houden. Toch merk ik dat ik minder kracht heb in de armen dan in normale omstandigheden, vermoedelijk is dit de reactie van de spieren op de extreme kou.

Zaterdag 0:17

Deel één zit er op: ik kom op weinig stijlvolle wijze het water uit want struikel over de gladde stenen in het ondiepe water, maar ik kan me gaan opwarmen. De wisselzone beschikt over een verwarmde tent, waar intussen een vijftiental triatleten hun wetsuit van het lijf proberen te krijgen om droge fietskledij te kunnen aantrekken. Vrijwel niemand gebruikt in deze temperaturen een trisuit, het leek mij ook geen goed idee om in deze omstandigheden met natte kledij aan het fietsen te beginnen dus ik heb onder mijn wetsuit een zwemshort aan en plan ik om hierboven mijn fietskledij aan te trekken.

Al snel merk ik echter dat de “no nudity rule” die normaal van toepassing in in de changing tent in deze omstandigheden wordt achterwege gelaten. Die noordelijke kerels hebben duidelijk geen zin om ook maar één nat kledingstuk aan te houden en al snel word ik geconfronteerd met meer Zweedse flieters dan in een pornofilm uit de jaren ’80. When in Rome… dus ik ga ook full monty en start aan het fietsen met enkel droge kledij om het lijf. Hoewel het in de changing tent bijzonder warm is (er staat een gasbrander waarvan ik vermoed dat hij in de week gebruikt wordt in een heteluchtballon) trek ik ongeveer alles aan wat ik bijheb. Winterkousen, schoenen, overschoenen, beenstukken, regenafstotende broek van Castelli, craft onderlijfje met korte mouwen, rapha base layer met lange mouwen, het merino truitje met lange mouwen dat ik op huwelijksreis (begin 2002) kocht, en tot slot mijn regenafstotende gabba met bijhorende mouwstukken en een wintermutsje onder de helm. Klaar voor 180 km fietsen !

Zaterdag 1:45

Ik bereik het eerste keerpunt van het fietsgedeelte: het dorpje Tjautjas. Door de aanhoudende regen zag ik al bij de start van het fietsen dat het wegdek helemaal nat lag. Dit betekent dat ik sowieso nat zal worden door opspattend water, zelfs als het nu zou stoppen met regenen. De voorspellingen voor de nacht gaven aan dat het afwisselend zou regenen en droog zijn, maar ik heb nog niet veel droge momenten gehad. Toch gaat het fietsen vrij goed, ik amuseer me op de lange klim naar Tjautjas en kijk al uit naar de afdaling die straks als beloning zal komen. Katrien en de meisjes zijn samen met Lies, de echtgenote van Joachim, al een paar keer gepasseerd met de wagen om me vervolgens luidkeels te kunnen aanmoedigen aan de rand van de weg. Dit doet enorm veel deugd, want ik had me eigenlijk voorbereid op 180 km eenzaamheid. Bovendien zie ik voortdurend andere deelnemers voor en achter me, en haal ik er er meer bij dan er mij bijhalen. Allemaal zaken die de motivatie hoog houden.

IMG_20190706_005350

Fietsen in winteroutfit...

Zaterdag 4:00

Ik ben intussen ongeveer halverwege tussen Gällivare en Nattavaara, waar het tweede keerpunt van het fietsen ligt. De regen is afwisselend in intensiteit maar houdt nooit op. Ik ben inmiddels al drie keer moeten stoppen om te plassen, en herinner me dat diuresis (een toegenomen urineproductie) één van de eerste symptomen van onderkoeling is. Het gaat intussen bijzonder goed vooruit, maar ik ken mezelf genoeg om te weten dat dit een lastige terugkeer vanuit Nattavaara betekent. Ik trap nu immers 32 tot 35 km/u aan een hartslag die tussen de 130 en 140 ligt, wat ofwel betekent dat ik plots enorm veel sterker ben geworden ofwel dat ik meewind en licht bergaf aan het rijden ben.

Zaterdag 4:40

Het keerpunt is genomen, de garmin GPS geeft aan dat ik de volgende 48 km recht naar het noorden mag rijden. Zo weinig wegen zijn er in Lapland dat je effectief maar om de 40 km eens een bocht moet nemen. Ik voel ineens dat die gemiddelde snelheid een stevige knauw gaat krijgen: gedaan met snelheden boven de 30, plots draait de snelheid rond de 23 à 25 km/u en besef ik dat het fietsdeel nog een heel eind gaat duren. Het is nu ook gedaan met miezeren: de intensiteit van de regen varieert nu enkel nog tussen slagregen en stevig doorgieten.

Zaterdag 6:00

Nog 20 kilometer ben ik verwijderd van het Hellnerstadion, genoemd naar de lokale langlaufer Marcus Hellner die in 2010 goud haalde op de olympische spelen. In dat stadion is de tweede wisselzone gelegen, en kan ik droge kledij aandoen. Inmiddels is dat immers het enige wat mij nog overeind houdt. De regen is het voorbije uur steeds intenser geworden en wordt door de tegenwind dwars door alle lagen kledij geblazen. Zo’n gabba is zeer goed waterafstotend materiaal, maar er zijn nu eenmaal limieten aan hoeveel water je kan buitenhouden. Na uren in de regen is alles nat, alles koud, en op mijn garmin zie ik dat de luchttemperatuur intussen gedaald is tot 4° celsius. Over de gevoelstemperatuur zullen we maar zwijgen. Kilometer na kilometer voel ik de kracht wegsijpelen, mijn lichaam is stilaan alle energie aan het afleiden naar de vitale organen. Het gevoel in vingers en voeten verdwijnt, de hartslag ligt nu nog op amper 123 slagen per minuut, de benen draaien nog wel rond maar kunnen geen kracht meer zetten. Ik hoop nog altijd dat ik me beter zal voelen in droge kledij, maar anderzijds zie ik me geen marathon meer te lopen in deze omstandigheden.

IMG_20190704_152207

Het Hellnerstadion bij de verkenning op donderdag, in betere omstandigheden ?

Zaterdag 7:10

De laatste meters naar het Hellnerstadion lopen bergop, maar ik slaag er slechts na een paar keer proberen en het verzamelen van al mijn kracht en coördinatie in om een versnelling kleiner te schakelen. “Welcome to Hellner Stadium ! You are a hero” schalt het door de luidsprekers wanneer ik de wisselzone binnenrijd. “I quit” zijn de enige woorden die ik aan de vrijwilliger aan de toegangspoort kan zeggen, en zij antwoordt  met “wise decision”. Ik stap van de fiets maar moet mijn tweewieler onmiddellijk gebruiken als een bijzonder blitse rollator. Zonder steun blijf ik die eerste meters niet overeind. Ik zet de fiets in het rek, neem mijn zak met droge loopkledij en strompel naar het verwarmde gebouwtje waar de atleten zich kunnen omkleden. Achteraf blijkt dat ik in zestiende positie (van de 46 deelnemers) ben binnengekomen, dus zo slecht heb ik niet gefietst. In de kleedruimte tref ik een achttal uitgeregende lotgenoten, die zich verwarmen aan een kop koffie en rillend voor zich uitstaren. Sommigen overwegen nog om zich in een droge uitrusting te hijsen en aan het loopgedeelte te starten, anderen hebben al lang beslist om het voor bekeken te houden in deze omstandigheden. Intussen doe ik verwoede pogingen om uit mijn natte kledij te raken, maar door te stoppen met fietsen heeft het lichaam precies beslist om helemaal in shutdown te gaan. Mijn handen missen de coördinatie om de rits van mijn gabba te vinden, ik begin steeds harder te trillen, spreken gaat nog af en toe met horten en stoten, het bekertje koffie kan ik nog net naar de mond brengen maar er gaat ook wat verloren door het hevig schudden over mijn hele lijf. Wanneer ik van mijn stoel kom schieten pijnscheuten door mijn voeten, die blijkbaar nog niet helemaal ontdooid zijn. De symptomen van de tweede fase van onderkoeling zijn eigenlijk quasi allemaal van de partij: As hypothermia progresses, symptoms include: mental status changes such as amnesia, confusion, slurred speech, decreased reflexes, and loss of fine motor skills.

 

Zaterdag 7:25

Na een kwartier ongecontroleerd schudden en beven, steeds moeilijker praten en geen voortgang in het aantrekken van verse kledij, beslissen de vrijwilligers dat ik richting douche en sauna geholpen moet worden. Met z’n twee ondersteunen ze mij van het ene gebouw naar het andere, en wanneer Katrien me daar ziet passeren is het voor haar toch even slikken. Ik kan niet op eigen benen staan, probeer haar iets te zeggen maar de woorden komen niet uit mijn mond, in de plaats daarvan wel een paar tranen van miserie en hulpeloosheid. In het douchelokaal slaag ik er eindelijk in om de laatste natte kledij van mijn doorregende huid te pellen, en het warme water brengt stilaan wat gevoel terug in het hele lichaam. De sauna is vermoedelijk de meest deugddoende die ik ooit heb meegemaakt. De hitte voelt aan als een weldaad, en mijn lichaamstemperatuur komt na een tiental minuten terug op een normaal niveau.

Ik zit in die sauna samen met een Zweed en een Fin die elk al een zevental ironman finishes op het palmares staan hebben. Dit biedt toch al enige troost, ik zit hier niet tussen pannenkoeken en die mannen zien het ook niet meer zitten. Bij mijn vorige opgave (de Marmotte editie 2015) gaf ik samen op met een kerel die het Kanaal al had overgewommen, om maar aan te geven dat die hele “winners never quit, quitters never win” slogan toch ook met een korrel zout genomen moet worden.

Op een gegeven moment vraagt de Fin “Is it OK to turn up the heat ?”, wat tot een leermomentje inzake Finse saunagebruiken leidt. In elke sauna staat namelijk een emmer met water met een bijhorende houten lepel. Als je wilt dat het warmer wordt in de sauna, dan neem je die lepel en giet je wat water op de stenen in het kacheltje, althans zo doen wij het in België. Ik zie die Fin echter de emmer en lepel meenemen naar de bovenste trede van de sauna, van waaruit hij een tiental keer een volle lepel water over een afstand van een paar meter in de richting van de kachel zwiept. Water op de muur, water rond de kachel, best wel wat water op de hete stenen en water onder de kachel. “That’s how we do it in Finland” roept hij, en de Zweed giert het bijna uit als hij mijn verschrikte blik ziet. De temperatuur stijgt nog een tiental graden, maar dit blijkt net wat ik nodig heb om helemaal op te knappen.

 

Zaterdag 10:30

Hoe lang ik precies aan het trillen en beven ben geweest, en hoe lang ik in douche en sauna ben verdwenen, is niet helaam duidelijk. Intussen zitten we in de finishers tent van de koffie en kaneelbollen te genieten, terwijl langzaamaan de eerste finishers binnenkomen. Mijn respect voor hen is grenzeloos, het is immers voortdurend blijven regenen en het ziet er nog niet naar uit dat het snel gaat ophouden. We blijven samen met de familie Trybou wachten op Joachim, die als derde is aangekomen na het fietsen en na een lang verblijf in de wisselzone toch beslist heeft om het lopen aan te vatten. Het loopgedeelte is net als het zwemmen ingekort omwille van de extreme weersomstandigheden: de beklimming naar de top van de Dundret berg is geannuleerd om veiligheidsredenen. Joachim haalt uitgeregend als 10e deelnemer de finish en is de eerste Belg die de Laponia triatlon op zijn palmares mag schrijven.

 

Epiloog: zondag 13:00

We zijn inmiddels in Trondheim aangekomen, 914 km en een twaaltal uur rijden van Gällivare. Ergens halverwege hebben we een hamburger gegeten (die beloning gun ik me toch nog wel) en de camper gecampeerd langs de kant van de weg om wat bij te slapen na de gemiste nacht van vrijdag op zaterdag. De teleurstelling voor de opgave is inmiddels kleiner dan het goede gevoel over de unieke ervaring. Uiteraard had ik liever nog een paar uur langer kunnen bezig blijven en op een rustig tempo de wedstrijd uitlopen, maar de weersomstandigheden hebben er anders over beslist. Ik heb niet het gevoel dat ik zelf beslist heb om op te geven, maar eerder dat mijn lichaam voor mij beslist heeft.

IMG_20190707_140301

Vanaf nu is het genieten geblazen: we bezochten al prachtige steden als Kopenhagen en Stockholm, zongen mee met ABBA in hun museum, zwommen in het Vättern meer. En vanuit Trondheim vertrekken we straks naar het Geirangerfjord, Jotunheimen, Preikestolen, Oslo...