Onderkoeld (race report Laponia Triathlon door Dieter Neirinck)

Proloog: signs and symptoms of hypothermia (bron: Wikipedia)

Signs and symptoms vary depending on the degree of hypothermia, and may be divided by the three stages of severity.

Mild

Symptoms of mild hypothermia may be vague,[14] with sympathetic nervous system excitation (shivering, high blood pressurefast heart ratefast respiratory rate, and contraction of blood vessels). These are all physiological responses to preserve heat.[15] Increased urine production due to cold, mental confusion, and liver dysfunction may also be present.[16] Hyperglycemia may be present, as glucose consumption by cells and insulin secretion both decrease, and tissue sensitivity to insulin may be blunted.[17] Sympathetic activation also releases glucose from the liver. In many cases, however, especially in people with alcoholicintoxication, hypoglycemia appears to be a more common cause.[17] Hypoglycemia is also found in many people with hypothermia, as hypothermia may be a result of hypoglycemia.[18]

Moderate

As hypothermia progresses, symptoms include: mental status changes such as amnesia, confusion, slurred speech, decreased reflexes, and loss of fine motor skills.[19]

Severe

As the temperature decreases, further physiological systems falter and heart raterespiratory rate, and blood pressure all decrease. This results in an expected heart rate in the 30s at a temperature of 28 °C (82 °F).[16]

There is often no shivering, cold, inflamed skin, hallucinations, lack of reflexes, fixed dilated pupils, low blood pressure, and pulmonary edema.[19] Pulse and respiration rates decrease significantly, but fast heart rates (ventricular tachycardia, atrial fibrillation) can also occur. Atrial fibrillation is not typically a concern in and of itself.[2]

 Vrijdag 5 juli, 23:30

We zijn intussen een half uurtje ter plaatse. Ik zoom even uit om te verduidelijken waar “ter plaatse” is: het strandje aan de Sandviksvägen te Gällivare, wat op zijn beurt een mijnstadje is in het noorden van Zweeds Lapland, wat op zijn beurt de meest noordelijke regio van Zweden is, en Zweden is dan weer het grootste land van Scandinavië. We hebben er een serieus eind over gedaan om van Stockholm tot in Gällivare te raken, langs eindeloze bossen met prachtige meertjes en steeds minder tekenen van menselijke beschaving. In de laatste twee uur rijden passeerden we een mythische onzichtbare grens: de noordpoolcirkel. In het gebied boven die cirkel gaat de zon in de periode rond 21 juni niet onder de horizon, door de zogenaamde middernachtzon treedt de duisternis niet in en blijft het 24 uur op 24 licht.

IMG_20190705_235422

Moedige deelnemers die vooraf de watertemperatuur gingen aanvoelen...

Ineens kent u de belangrijkste reden waarom ik me hier om 23:30 in een wetsuit bevind, aan de rand van een meer dat enkele maanden geleden nog dichtgevroren lag. De Laponia triatlon gaat over een half uurtje van start, en heeft als unieke eigenschap dat hij start om middernacht onder de middernachtzon. Jammer genoeg is er van zon niet veel te merken: de lucht is grijs, en het begint zachtjes te miezeren. Door de extreem koude watertemperatuur is er beslist om het zwemgedeelte in te korten tot een kort rondje van 750 meter i.p.v. de 3.800 meter die gebruikelijk is voor een full distance triatlon. Grote treurnis bracht deze beslissing bij mij alvast niet teweeg: ik blijf tot nader order een bijzonder trage zwemmer, en met een watertemperatuur die amper de 12 graden overstijgt zou het zelfs in wetsuit onverantwoord zijn om anderhalf uur in het water te gaan liggen.

IMG_20190705_235636

Je kan er maar beter eens om lachen...

Terwijl ik aan de start geïnterviewd word door een sympathieke dame die ons ook bij het afhalen van de racenummes al begroette, bemerk ik dat het grootste deel van de Zweedse triatleten op neopreen sokken staat op te warmen. Die neopreen sokken, daar zijn we nog in één Deense en twee Zweedse sportwinkels naar op zoek gegaan, maar blijkbaar is dat materiaal toch enkele in winkels met duikersuitrusting te vinden, dus sta ik klaar op blote voeten. Geen spreekwoordelijke cold feet echter: ik voel me mentaal helemaal klaar om de uitdaging aan te gaan en strijd te leveren met mezelf en de kilometers. Met de klok houd ik geen rekening: de uitdaging vandaag is finishen.

Zaterdag 0:00

De start is gegeven, en aan de zijde van Joachim Trybou (de andere Belgische deelnemer aan de Laponia triatlon met wiens gezin we intussen verbroederd hebben) stap ik het water in. Katrien en de meisjes vragen zich, gehuld in dikke trui en jas, vanop de oever af hoe je het eigenlijk in je hoofd haalt. Om middernacht, onder een motregen, met een temperatuur van 7° en een watertemperatuur van 12° een stukje gaan zwemmen. Al bij al moet ik toegeven dat het best meevalt met die watertemperatuur. Door de korte afstand kan ik pittig doorzwemmen en houd ik mijn hartslag hoog genoeg om de kou niet te voelen. De neopreen zwemmuts die ik onder de racemuts aanheb helpt ook enorm om het hoofd warm te houden. Toch merk ik dat ik minder kracht heb in de armen dan in normale omstandigheden, vermoedelijk is dit de reactie van de spieren op de extreme kou.

Zaterdag 0:17

Deel één zit er op: ik kom op weinig stijlvolle wijze het water uit want struikel over de gladde stenen in het ondiepe water, maar ik kan me gaan opwarmen. De wisselzone beschikt over een verwarmde tent, waar intussen een vijftiental triatleten hun wetsuit van het lijf proberen te krijgen om droge fietskledij te kunnen aantrekken. Vrijwel niemand gebruikt in deze temperaturen een trisuit, het leek mij ook geen goed idee om in deze omstandigheden met natte kledij aan het fietsen te beginnen dus ik heb onder mijn wetsuit een zwemshort aan en plan ik om hierboven mijn fietskledij aan te trekken.

Al snel merk ik echter dat de “no nudity rule” die normaal van toepassing in in de changing tent in deze omstandigheden wordt achterwege gelaten. Die noordelijke kerels hebben duidelijk geen zin om ook maar één nat kledingstuk aan te houden en al snel word ik geconfronteerd met meer Zweedse flieters dan in een pornofilm uit de jaren ’80. When in Rome… dus ik ga ook full monty en start aan het fietsen met enkel droge kledij om het lijf. Hoewel het in de changing tent bijzonder warm is (er staat een gasbrander waarvan ik vermoed dat hij in de week gebruikt wordt in een heteluchtballon) trek ik ongeveer alles aan wat ik bijheb. Winterkousen, schoenen, overschoenen, beenstukken, regenafstotende broek van Castelli, craft onderlijfje met korte mouwen, rapha base layer met lange mouwen, het merino truitje met lange mouwen dat ik op huwelijksreis (begin 2002) kocht, en tot slot mijn regenafstotende gabba met bijhorende mouwstukken en een wintermutsje onder de helm. Klaar voor 180 km fietsen !

Zaterdag 1:45

Ik bereik het eerste keerpunt van het fietsgedeelte: het dorpje Tjautjas. Door de aanhoudende regen zag ik al bij de start van het fietsen dat het wegdek helemaal nat lag. Dit betekent dat ik sowieso nat zal worden door opspattend water, zelfs als het nu zou stoppen met regenen. De voorspellingen voor de nacht gaven aan dat het afwisselend zou regenen en droog zijn, maar ik heb nog niet veel droge momenten gehad. Toch gaat het fietsen vrij goed, ik amuseer me op de lange klim naar Tjautjas en kijk al uit naar de afdaling die straks als beloning zal komen. Katrien en de meisjes zijn samen met Lies, de echtgenote van Joachim, al een paar keer gepasseerd met de wagen om me vervolgens luidkeels te kunnen aanmoedigen aan de rand van de weg. Dit doet enorm veel deugd, want ik had me eigenlijk voorbereid op 180 km eenzaamheid. Bovendien zie ik voortdurend andere deelnemers voor en achter me, en haal ik er er meer bij dan er mij bijhalen. Allemaal zaken die de motivatie hoog houden.

IMG_20190706_005350

Fietsen in winteroutfit...

Zaterdag 4:00

Ik ben intussen ongeveer halverwege tussen Gällivare en Nattavaara, waar het tweede keerpunt van het fietsen ligt. De regen is afwisselend in intensiteit maar houdt nooit op. Ik ben inmiddels al drie keer moeten stoppen om te plassen, en herinner me dat diuresis (een toegenomen urineproductie) één van de eerste symptomen van onderkoeling is. Het gaat intussen bijzonder goed vooruit, maar ik ken mezelf genoeg om te weten dat dit een lastige terugkeer vanuit Nattavaara betekent. Ik trap nu immers 32 tot 35 km/u aan een hartslag die tussen de 130 en 140 ligt, wat ofwel betekent dat ik plots enorm veel sterker ben geworden ofwel dat ik meewind en licht bergaf aan het rijden ben.

Zaterdag 4:40

Het keerpunt is genomen, de garmin GPS geeft aan dat ik de volgende 48 km recht naar het noorden mag rijden. Zo weinig wegen zijn er in Lapland dat je effectief maar om de 40 km eens een bocht moet nemen. Ik voel ineens dat die gemiddelde snelheid een stevige knauw gaat krijgen: gedaan met snelheden boven de 30, plots draait de snelheid rond de 23 à 25 km/u en besef ik dat het fietsdeel nog een heel eind gaat duren. Het is nu ook gedaan met miezeren: de intensiteit van de regen varieert nu enkel nog tussen slagregen en stevig doorgieten.

Zaterdag 6:00

Nog 20 kilometer ben ik verwijderd van het Hellnerstadion, genoemd naar de lokale langlaufer Marcus Hellner die in 2010 goud haalde op de olympische spelen. In dat stadion is de tweede wisselzone gelegen, en kan ik droge kledij aandoen. Inmiddels is dat immers het enige wat mij nog overeind houdt. De regen is het voorbije uur steeds intenser geworden en wordt door de tegenwind dwars door alle lagen kledij geblazen. Zo’n gabba is zeer goed waterafstotend materiaal, maar er zijn nu eenmaal limieten aan hoeveel water je kan buitenhouden. Na uren in de regen is alles nat, alles koud, en op mijn garmin zie ik dat de luchttemperatuur intussen gedaald is tot 4° celsius. Over de gevoelstemperatuur zullen we maar zwijgen. Kilometer na kilometer voel ik de kracht wegsijpelen, mijn lichaam is stilaan alle energie aan het afleiden naar de vitale organen. Het gevoel in vingers en voeten verdwijnt, de hartslag ligt nu nog op amper 123 slagen per minuut, de benen draaien nog wel rond maar kunnen geen kracht meer zetten. Ik hoop nog altijd dat ik me beter zal voelen in droge kledij, maar anderzijds zie ik me geen marathon meer te lopen in deze omstandigheden.

IMG_20190704_152207

Het Hellnerstadion bij de verkenning op donderdag, in betere omstandigheden 😉

Zaterdag 7:10

De laatste meters naar het Hellnerstadion lopen bergop, maar ik slaag er slechts na een paar keer proberen en het verzamelen van al mijn kracht en coördinatie in om een versnelling kleiner te schakelen. “Welcome to Hellner Stadium ! You are a hero” schalt het door de luidsprekers wanneer ik de wisselzone binnenrijd. “I quit” zijn de enige woorden die ik aan de vrijwilliger aan de toegangspoort kan zeggen, en zij antwoordt  met “wise decision”. Ik stap van de fiets maar moet mijn tweewieler onmiddellijk gebruiken als een bijzonder blitse rollator. Zonder steun blijf ik die eerste meters niet overeind. Ik zet de fiets in het rek, neem mijn zak met droge loopkledij en strompel naar het verwarmde gebouwtje waar de atleten zich kunnen omkleden. Achteraf blijkt dat ik in zestiende positie (van de 46 deelnemers) ben binnengekomen, dus zo slecht heb ik niet gefietst. In de kleedruimte tref ik een achttal uitgeregende lotgenoten, die zich verwarmen aan een kop koffie en rillend voor zich uitstaren. Sommigen overwegen nog om zich in een droge uitrusting te hijsen en aan het loopgedeelte te starten, anderen hebben al lang beslist om het voor bekeken te houden in deze omstandigheden. Intussen doe ik verwoede pogingen om uit mijn natte kledij te raken, maar door te stoppen met fietsen heeft het lichaam precies beslist om helemaal in shutdown te gaan. Mijn handen missen de coördinatie om de rits van mijn gabba te vinden, ik begin steeds harder te trillen, spreken gaat nog af en toe met horten en stoten, het bekertje koffie kan ik nog net naar de mond brengen maar er gaat ook wat verloren door het hevig schudden over mijn hele lijf. Wanneer ik van mijn stoel kom schieten pijnscheuten door mijn voeten, die blijkbaar nog niet helemaal ontdooid zijn. De symptomen van de tweede fase van onderkoeling zijn eigenlijk quasi allemaal van de partij: As hypothermia progresses, symptoms include: mental status changes such as amnesia, confusion, slurred speech, decreased reflexes, and loss of fine motor skills.

 

Zaterdag 7:25

Na een kwartier ongecontroleerd schudden en beven, steeds moeilijker praten en geen voortgang in het aantrekken van verse kledij, beslissen de vrijwilligers dat ik richting douche en sauna geholpen moet worden. Met z’n twee ondersteunen ze mij van het ene gebouw naar het andere, en wanneer Katrien me daar ziet passeren is het voor haar toch even slikken. Ik kan niet op eigen benen staan, probeer haar iets te zeggen maar de woorden komen niet uit mijn mond, in de plaats daarvan wel een paar tranen van miserie en hulpeloosheid. In het douchelokaal slaag ik er eindelijk in om de laatste natte kledij van mijn doorregende huid te pellen, en het warme water brengt stilaan wat gevoel terug in het hele lichaam. De sauna is vermoedelijk de meest deugddoende die ik ooit heb meegemaakt. De hitte voelt aan als een weldaad, en mijn lichaamstemperatuur komt na een tiental minuten terug op een normaal niveau.

Ik zit in die sauna samen met een Zweed en een Fin die elk al een zevental ironman finishes op het palmares staan hebben. Dit biedt toch al enige troost, ik zit hier niet tussen pannenkoeken en die mannen zien het ook niet meer zitten. Bij mijn vorige opgave (de Marmotte editie 2015) gaf ik samen op met een kerel die het Kanaal al had overgewommen, om maar aan te geven dat die hele “winners never quit, quitters never win” slogan toch ook met een korrel zout genomen moet worden.

Op een gegeven moment vraagt de Fin “Is it OK to turn up the heat ?”, wat tot een leermomentje inzake Finse saunagebruiken leidt. In elke sauna staat namelijk een emmer met water met een bijhorende houten lepel. Als je wilt dat het warmer wordt in de sauna, dan neem je die lepel en giet je wat water op de stenen in het kacheltje, althans zo doen wij het in België. Ik zie die Fin echter de emmer en lepel meenemen naar de bovenste trede van de sauna, van waaruit hij een tiental keer een volle lepel water over een afstand van een paar meter in de richting van de kachel zwiept. Water op de muur, water rond de kachel, best wel wat water op de hete stenen en water onder de kachel. “That’s how we do it in Finland” roept hij, en de Zweed giert het bijna uit als hij mijn verschrikte blik ziet. De temperatuur stijgt nog een tiental graden, maar dit blijkt net wat ik nodig heb om helemaal op te knappen.

 

Zaterdag 10:30

Hoe lang ik precies aan het trillen en beven ben geweest, en hoe lang ik in douche en sauna ben verdwenen, is niet helaam duidelijk. Intussen zitten we in de finishers tent van de koffie en kaneelbollen te genieten, terwijl langzaamaan de eerste finishers binnenkomen. Mijn respect voor hen is grenzeloos, het is immers voortdurend blijven regenen en het ziet er nog niet naar uit dat het snel gaat ophouden. We blijven samen met de familie Trybou wachten op Joachim, die als derde is aangekomen na het fietsen en na een lang verblijf in de wisselzone toch beslist heeft om het lopen aan te vatten. Het loopgedeelte is net als het zwemmen ingekort omwille van de extreme weersomstandigheden: de beklimming naar de top van de Dundret berg is geannuleerd om veiligheidsredenen. Joachim haalt uitgeregend als 10e deelnemer de finish en is de eerste Belg die de Laponia triatlon op zijn palmares mag schrijven.

 

Epiloog: zondag 13:00

We zijn inmiddels in Trondheim aangekomen, 914 km en een twaaltal uur rijden van Gällivare. Ergens halverwege hebben we een hamburger gegeten (die beloning gun ik me toch nog wel) en de camper gecampeerd langs de kant van de weg om wat bij te slapen na de gemiste nacht van vrijdag op zaterdag. De teleurstelling voor de opgave is inmiddels kleiner dan het goede gevoel over de unieke ervaring. Uiteraard had ik liever nog een paar uur langer kunnen bezig blijven en op een rustig tempo de wedstrijd uitlopen, maar de weersomstandigheden hebben er anders over beslist. Ik heb niet het gevoel dat ik zelf beslist heb om op te geven, maar eerder dat mijn lichaam voor mij beslist heeft.

IMG_20190707_140301

Vanaf nu is het genieten geblazen: we bezochten al prachtige steden als Kopenhagen en Stockholm, zongen mee met ABBA in hun museum, zwommen in het Vättern meer. En vanuit Trondheim vertrekken we straks naar het Geirangerfjord, Jotunheimen, Preikestolen, Oslo...


Altriman (door Wannes Wylin)

Mijn verhaal over de Altriman XXL.
Vorig jaar besloot ik van nog eens een stapje verder te gaan in het sporten, ik heb ondertussen IM Zurich en IM Bolton gedaan en meerder halve en kwart (cross)triatlons dus het werd eens tijd voor iets anders, een ultra-triatlon of maw een triatlon in de Pyreneeën.
Vanaf dat moment stelt een mens samen met zijn coach Dominic de nodige schema’s op en gaat hij op zoek naar zijn beste vorm. Het voorjaar gooide echter wat roet in het eten omdat ik teveel hooi op de vork nam met alles waar ik mee bezig was en te weinig tijd nam om te rusten van de vele intensieve trainingen en wedstrijden of vergaderingen en events die ik op het programma staan had. Dus midden april even naar de sportdokter Ellen om medisch advies en dan samen met de coach schema’s aanpassen, gevolg was 2 weken niet en 2 weken minimaal sporten, geen prikkels en maximaal rust inbouwen en die rust tot de Altriman. Dit viel midden in mijn voorbereiding dus niet echt optimaal. Gelukkig kon ik nog net mijn andere wedstrijden, Trinatura, LCMT en IM Lux meepikken waar ik ook reeds voor ingeschreven was. Maar eerder als doorgedreven trainingen dan als wedstrijd te beschouwen, voor mij ok want meedoen is …  En alles kan nog werd me gemeld, dus ik bleef erin geloven, wat wil je met zo’n topteam naast me. Ook mijn vrouw is het vermelden waard, de uren dat ik van thuis weg ben geweest en er lekker gezond gekookt werd voor mij en het gezin zijn ontelbaar, merci daarvoor.
We vertrekken woe 3 juli richting Lille om van daaruit met TGV naar Perpignan te reizen en dan met een huurauto de bergen in. Met 2 koersfietsen, Kasper en Kaat doen ook een sprinttriatlon op zo 7/07, en wel wat bagage is dat toch een hele onderneming, temeer daar de TGV en treinen nog steeds niet echt voorzien zijn voor mensen met bagage. Soit, we geraken er en komen woensdagavond na een dagje reizen in ons huisje te Les Angles aan. Met zicht op de bergen en het meer waar we zullen in zwemmen kan dit niet veel beter zijn.
Ze voorspellen zomerse temperaturen voor de dag van de wedstrijd. Ik ben erop voorzien, denk ik toch. Op vrijdag 5/07 breng ik mijn fiets naar de wisselzone, daarna gaan we nog naar de briefing en genieten van de Pasta Party. Rond 21u30 ga ik slapen want om 2u ’s ochtends staat de wekker om te ontbijten, 3u voor de wedstrijd. Daarna nog een klein uurtje rusten en alles klaar maken. Mijn sportdrank had ik de avond voordien in de vriezer gedaan om gedurende de dag toch op 2 bevoorradingsposten van eigen frisse sportdrank te kunnen rekenen, wat ook gelukt is, zeker aan te bevelen! Alles klaar en wij op weg naar de start. Ik voel me heel goed en heb er enorm veel zin in.
De start is alvast zeer uniek, om 5u30 is het nog donker en met bengaals vuurwerk duiken we het meer in. Aan de overkant van het meer staat een wagen met zwaailicht, dat is de de richting die we uit moeten zwemmen, zo’n km verder dus, terwijl we zwemmen wordt het stilaan klaarder en nog voor we aan onze 2de ronde beginnen is er voldoende licht om de australian exit van zo’n 100m over een ponton tot een goed einde te brengen. De eerste ronde doe ik nog rustig aan, na een eerste 500m gewoel en oriëntatie zoekende bij alle zwemmers zwem ik in het zog van een andere zwemmer maar na 1km besluit ik mee te gaan met een snellere zwemmer want het ging toch net iets te traag. Ronde 2 was beter en aldus zwom ik mijn beste tijd ooit in triatlon 1:18:44 en er zit nog meer in voor de toekomst, dat gevoel had ik althans tijdens het zwemmen. Na het zwemmen komt het fietsen zoals gewoonlijk in een triatlon. Ik heb een heel goede wissel en ga snel de eerste ‘gemakkelijke’ collekes tegemoet. 4de, 3de en 2de categorie en al heel wat plaatsen naar voor geschoven. Het wordt een lastige dag, dat is dan al duidelijk want de temperaturen stijgen snel en gaan in de zon snel boven de 30grC. Er is ook weinig schaduw want tegen de middag, wanneer het zwaarste stuk komt, staat de zon loodrecht op ons. We gaan door, ik probeer tijdig te eten en te drinken maar merk snel dat ik onvoldoende snel eten kan binnenkrijgen en dat zal me later wreken. Je hebt geen tijd om te recupereren, de afdalingen zijn technisch gevaarlijk op kleine bochtige wegen met vaak ook grind op de weg, dus enorme focus vereist om niet van de weg af te geraken. Ik blijf verder doen en mijn gezin supportert langs de weg, eens op Port de Pailhères, dan eens Col de Pradel, dan aan een bevoorrading en ga zo maar door, top hen telkens opnieuw te zien. Na km 157 krijg ik het echter moelijk, te weinig gegeten zorgt ervoor dat ik te weinig energie heb om aan datzelfde tempo verder te doen, jammer want de flow zat er echt goed in. Ik moet het tempo wat laten zakken en twijfel zelf of ik aan de marathon ga starten. Ik kom moe gestreden in de wisselzone toe en besluit even wat tijd te nemen om wat te eten en dan de eerste 5km vlak van het loopparcours te doen. Dus na 17min pauze, extreem lange wissel, start ik aan de marathon, na 5km trailrun besluit ik van verder te doen en wel te zien waar we uitkomen. Het zijn 2 rondes dus ik kan nog steeds na 21km stoppen denk ik op dat moment. Ik volhard en eenmaal op de top tijdens ronde 1, na 13km lopen en zo’n 450hm overbrugd te hebben, besluit ik van door te doen tot het einde als het me lukt. Eenmaal weer beneden loopt zoon Tor de eerste 5km van de 2de ronde mee, dat heeft wel weer wat energie, vooral mentaal dan, want ik krijg niks van de voorziene gellekes binnen, bij elke bevoorrading neem ik een halve beker water en een halve beker cola met een klein stukje banaan, dit zo elke 2,5 km van begin tot einde, zo’n 5u lang dus. Ik ga voor de 2de en laatste keer de berg op en ben blij eenmaal ik daar ben, nu nog enkel naar beneden en wat vlak. Ik kom aan laatste bevoorrading in de afdaling zoon Kasper tegen die me zal vergezellen voor de laatste 3km. Na 16u52m18s loop ik als 34ste over de finish. 188 deelnemers zijn er gestart en door de heel zware editie zijn er slechts 95 gefinisht. Ik ben enorm tevreden met deze prestatie. We genieten met het gezin nog heel even na, maar niet lang want de volgende morgen staan Kaat en Kasper voor hun sprinttriatlon. Ook dan staan we weer paraat maar dan als supporter! Beiden deden het heel goed en dit onder opnieuw heel warme omstandigheden, proficiat kids!

Dank aan alle supporters, coach Dominic De Caluwé - CrescenDo, sportdokter Ellen Van Puyvelde, Endurance Team Adapp haar sponsors voor deze mogelijkheden en haar atleten voor de vele momenten samen, familie, vrienden en vooral kids Tor, Kasper en Kaat en vrouw Veronique!


Ironman Cork in het zonnige Ierland (door Jurrie Van Waeyenberghe)

Na een goede reis waren we aangekomen op onze bestemming in Cork, de verkenning kon beginnen. Eens het wedstrijdparcours was verkend, onder een stralende zon, werd mijn vermoeden bevestigd, loodzwaar! Niet alleen het fietsen, maar het loopparcours was genadeloos met zijn opeenvolgende hellingen. Maar het mooie landschap compenseerde dit meer dan voldoende…

 

Op zaterdag werd ons medegedeeld via verschillende officiële kanalen dat de kans bestond om het zwemnummer te halveren, dit omwille van het weer (rukwinden, koude water- en luchttemperaturen). Lap, één van mijn betere onderdelen ten opzichte van de andere triatleten zou gehalveerd worden! De definitieve beslissing ging vallen op de wedstrijddag omstreeks 5u30, een uur voor de start.

 

De wedstrijddag begon droog bij het ontwaken om 3u15, maar bij het vertrek naar de wedstrijdsite een uurtje later, was de voorspelde regen ook reeds aanwezig. Ik maakte me er niet druk in en wandelde zoals een peuter naar de speeltuin richting de wisselzone/start. Ik pompte mijn banden op, stak mijn voeding op de fiets en wachtte dan af naar de finale beslissing van het zwemnummer. De mededeling of er 3800m of 1900m moest gezwommen worden was reeds uitgesteld tot 6u, een half uur voor de start. Ik was volop bezig met mijn wetsuit aan te doen en toen kwam de beslissing om het zwemnummer volledig te annuleren, dit om veiligheidsredenen. Wat de verstandigste beslissing was, alhoewel ik het wel zag zitten om een uurtje de wilde zee te trotseren!

 

Daar ging mijn voordeel om een voorsprong te maken op de betere fietsers. Toch maakte ik er me niet druk in, het is toch uw eigen wedstrijd en de dag is lang. We moesten ons in de wisselzone begeven en afwachten tot de fietsstart, waar we om de vijf seconden mochten vertrekken. Er was toen al meer dan 2u30 aan ons voorbij gegaan waar we non-stop in de gietende regen moesten wachten op de start. Warm had ik het ook al niet meer!

 

8u30 Ik kon eindelijk starten aan mijn wedstrijd, ik zag het zitten, ondanks de 6 Beaufort, maximum temperaturen van 14°C en hevige regenval. Ondanks het barre weer stond de Ierse bevolking paraat aan de zijlijn om ons uit volle borst vooruit te schreeuwen! De max was het, de straten stonden blank, de modder liep van de hellingen de weg af, epische toestand was het! Ik voelde me goed, ook al was ik al volledig doorweekt na nog geen 10km fietsen, de Ierse bevolking gaf me vleugels. Ik fietste de ene helling na de andere mijn eigen tempo op zo tot aan het zwaartepunt van het fietsparcours, Windmill Hill, 400m klimmen aan 21%, ik wist wat me te wachten stond, dus ik schakelde naar een kleine versnelling en draaide de bocht in om de helling aan te vangen… Toen ik opdraaide, werd ik onnoemelijk verrast door de massale en enthousiaste aanwezigheid van de locals!!! Die schreeuwden me naar boven, ik wist niet waar ik het had, wat een feest, ik begon al klimmend het volk op te zwepen, ze werden nog gekker, alsook ik!!! Ik vloog de berg op, ik hoorde de locals zeggen “crazy”. Zo’n beklimming ga ik nooit vergeten, maar ik had het genoegen om deze nog eens te doen op het einde van de tweede ronde. Rond de 100km begon ik tekenen te verkrijgen van onderkoeling, ik kon moeilijk mijn versnellingen nog hanteren, verloor mijn focus hier en daar, ik begon te trillen eerst bergaf nadien kon ik me ook niet meer verwarmen bergop, het begon zwaar te worden. De koude, wind en de regen hadden een onnoemlijke impact op mijn lichaam. Ik zag het even niet meer zitten, maar de toewijding van de Ierse supporters bleef me motiveren, het einde kwam in zicht met nog een laatste keer Windmill Hill! Waar een groot deel van de atleten van de fiets vielen vertikte ik toch wel om hun achter te doen! Op souplesse temde ik Windmill Hill voor een tweede maal, maar ik moet zeggen het was genen cadeau! Ik fietste dan bergafwaarts richting wisselzone.

 

 

Volledig onderkoeld, troebel zicht, verkrampt en gedesoriënteerd liep ik naar mijn loopkledij. Het lopen, wat gaat dat geven vroeg ik me af! Ik had zes weken voor de wedstrijd mijn ligament in de enkel gescheurd en had sindsdien niet meer gelopen. Maar met een goede opvolging van kinesist Tom Du Prez had ik er wel vertrouwen in. Al trillend startte ik aan het loopnummer langs de kust volle tegenwind met nog steeds hevige regenval, wat was me dat! De benen voelden niet soepel aan van de koude, maar mijn blessure was niet voelbaar, super! Mentaal stond ik niet zo sterk meer in mijn schoenen, maar hier en daar verscheen er een bekend gezicht van mijn vrouwtje Nathalie die me een gehele tijd aanmoedigde in deze barre weersomstandigheden! Op een gegeven moment zat ik op de 5e plaats maar heb deze moeten prijsgeven, ik kon geen tempo aanhouden wat ik normaal liep. Ik nam er vrede mee, het is uw eigen wedstrijd. Zo liep ik de ene helling na de andere helling over om na een dagje watersport over de meet te lopen, volledig uitgeput maar tevreden dat ik de meet gehaald heb in deze onvergetelijke loodzware wedstijd!!! Hier kom ik terug, weliswaar met een extra bagage gepaste fietskledij! Uiteindelijk ben ik nog op een 49e plaats algemeen geland van de 2400 ingeschreven deelnemers in een eindtijd van 9u24min. Bedankt aan de mensen die dit mogelijk maakten, coach Dominic De Caluwé, kinesist Tom Du Prez en mijn vrouwtje die er dag in en uit voor zorgt dat ik kan doen wat ik graag doe!!!!


Verslag Trinatura 111 La Roche 2019 - door Wannes Wylin

Zoals tijdens de Houffaraid vorig jaar besluit ik een overnachting te boeken in B&B Au Canard te Maboge. Enkele voordelen op een rij, niet vroeg opstaan om nog 2,5u met de auto te rijden, de avond voor de wedstrijd een pasta voorgeschoteld en de ochtend van de wedstrijd een sportontbijt op het tijdstip dat je wenst, slecht enkele km’s van de start. Ik besluit ook om mijn CO2 footprint te verkleinen door te kiezen voor de trein en meerdere km’s te fietsen naar de bestemming, want dichts bijzijnde station is Melreux-Hotton. Nadeel is de rugzak met alle materiaal nodig voor een crosstriatlon, maar het lukt, alleen daar 30km mee fietsen is niet alles. Dus treinrit verloopt vlot, wel bij mijn fiets constant moeten blijven gezien ik ermee telkens op een opstapplaats van de trein stond en dus af en toe hem moest wegnemen. Een uurtje fietsen van Melreux tot de B&B en daar onmiddellijk goed ontvangen. De andere gasten zullen ook meedoen aan de wedstrijd dus direct enkele toffe gesprekken. Lekkere pasta gegeten en worteltaart! Op tijd gaan slapen want om 5u40 staat de wekker. Wekker gaat af en ik steek mijn lenzen in met wat gesukkel zoals steeds, dan maak ik mijn sportdrank klaar in mijn bidons en ga ik naar de eetkamer waar een heerlijk ontbijt op ons wacht. Lekker verse pannenkoeken, broodjes, fruit, granol en yoghurt, … Alles wat een sportmens wilt. Na het ontbijt doe ik mijn triatlon pakje aan en vul opnieuw de rugzak want die moet mee natuurlijk. Ik rij 3km van Maboge naar Bersimenil en wie de streek kent weet dat dit maar een richting op gaat met name omhoog. Leuke opwarmer met die rugzak nog eens erbij. In Berismenil is de finish, de wisselzone van fietsen naar lopen en het secretariaat waar je je nummer moet ophalen. Eenmaal daar alles klaar gemaakt en mijn gerief in de wisselzone gedropt rij ik met een veel lichter rugzakje met mijn wetsuit in naar de start aan de Barage van Nisramont, zo’n 8km verder. We zijn dus op deze manier onmiddellijk goed opgewarmd, alhoewel, het is nog vrij fris en de laatste 2km’s zijn naar beneden en dit met een rotvaart, dus bibberen van de kou. Ik parkeer de mtb in de wisselzone en doe mijn wetsuit aan, alles voor het mtb’en ligt klaar. Nu naar het meer dat blijkbaar maar 15°C heeft, niet veel, maar ja, het is niet om pootje te baden hé. Mijn voeten en handen hebben al koud nog voor we vertrekken, maar dat komt allemaal wel goed. 8u05 en het startschot wordt gegeven, we duiken in groep het water in, maar ondertussen weet ik wel waar ik moet liggen om niet in de massa verzwolgen te worden. Ik doe mijn ding en zwem 1km crawl en het gaat al bij al vrij vlot, inclusief mijn wissel en de australian exit kom ik op 21min38sec, dus ik vermoed een 18min gezwommen. Mijn wissel is ok en ik spring op de mtb voor 100 zware km’s, de 2900 hoogtemeters . Na 50km passeren we door de wisselzone aan de aankomst en neem ik mijn nieuwe bevoorrading mee, nieuwe fles drinken en energybars. Het begint zo stilaan wel te wegen en dan komt er rond km 70 plots nog wat wind en regen erbij, alles koelt onmiddellijk af, mijn handen en lichaam krijgen kou , ik moet het dus iets voorzichtiger aandoen want er zitten flink wat technische afdalingen waarbij je heel geconcentreerd en met alle delen van je lijf dient te sturen en remmen. Dit blijft zo duren tot we gedaan hebben met mtb’en. Ik neem mijn tijd in de wisselzone om ook mijn rugzak wat extra te beschermen tegen de regen en ga vervolgens op pad voor 10km trailrun. De eerste 4km zijn naar beneden, daar lopen we een 2km vlak, lees licht golvend, en dan gaat het voor 4km weer omhoog maar net gepast, niet te stijl in vergelijking met vorige paden was dit nog beloopbaar en dus leuk. Het lopen gaat goed en ik kom aan na 7u25min wedstrijd en eindig als 30ste triatleet wat een puike prestatie mag genoemd worden. Deze editie was een stuk zwaarder dan vorige jaar en heeft dit te danken aan de nieuwe format 111. Na de wedstrijd praat ik met nog enkele andere atleten, spuit met mtb wat proper en ga onder de douche, ondertussen hangen een aantal van mijn zaken te drogen want de zon is er terug doorgekomen, gelukkig maar. Ik drink nog iets en stap dan opnieuw met zwaardere rugzak, want een aantal dingen zijn nat, op mijn mtb richting station dat 30km verder gelegen is, wat losrijden noemt men dit dan, maar de rugzak had er niet hoeven bij te zijn. Dit blijft een heel toffe streek om zo’n wedstrijden te doen, jammer dat er geen station dichter in de buurt is want dergelijke manier van reizen is een pak duurzamer en finaal willen we allemaal een toekomst waar we kunnen blijven sporten in een gezonde omgeving zoals de natuur!
Veel dank aan sport- en gezondheidscoach Dominic, CrescenDo professioneel trainingsadvies, to get me back on track! En uiteraard ook aan de sponsors en atleten van Endurance Team AdApp!

Grand Raid Nisramont - door Wannes Wylin (en Petra De Walsche)

De Grand Raid Nisramont is een wedstrijd met 4km kajak, 22km mtb, 8km trailrun, 11km mtb en 4km run&bike erin en dit in die volgorde en in duo. Petra en ik besluiten om hier dit jaar samen aan deel te nemen. Voor Petra is het haar eerste deelname en haar voorbereiding voor deze wedstrijd verliep niet zo goed, ik heb vorig jaar al eens mee gedaan en mijn conditie zit op schema voor enkele mooie uitdaging later op het seizoen. We besluiten dat deelnemen en ons amuseren in de natuur het belangrijkste is en we zien wel hoe het verloopt. Mijn zoon Kasper neemt ook deel samen met neef Oskar. Miette, mama van Oskar, zorgt voor vervoer en is supporter ter plaatse, heel belangrijk dus! Het weer valt goed mee, geen regen en 8°C. We vertrekken op tijd en plaatsen de nodige zaken in de wisselzones, loopschoenen, mtb, … We nemen een kajak en gaan te water in Wave 2, startshot rond 10u40 en iedereen met veel botsen, trekken en sleuren vooruit. Na een 500m valt het wat in z’n plooien en kunnen we gestaag ons mooie tempo verder zetten, na 2 km komen we aan het keerpunt en we zitten blijkbaar in het eerste deel. Kajakken ligt ons blijkbaar wel. Op de terugweg komen we Kasper en Oskar tegen, we moedigen elkaar aan en roeien verder. Na een toffe vaart komen we terug aan wal en slepen we onze kajak terug naar zijn stalplaats en springen op de mountainbike om de heuveltjes van de Ardennen te trotseren. Leuke hellingen en afdalingen volgen elkaar op, sommige al moeilijker dan andere, een keer te voet naar boven of naar beneden wanneer het te technisch wordt hoort er ook bij, dit is nu eenmaal een heel stevig parcours. Maar dat dit fun is is een understatement. We komen aan in de wisselzone alwaar we onze trailschoenen aandoen voor een loopje van 8km. Eerst onmiddellijk een kleine helling en dan 4km naar beneden tot aan de Ourthe waar we even langs lopen maar snel via een modderige pad terug bergop gaan. We proberen eerst nog de modderplassen te ontwijken maar op een gegeven moment is er geen omkomen meer aan en lopen we overal doorheen. Met natte voeten zetten onze weg verder naar de wisselzone, het is duidelijk dat dit trailrunnen voor Petra geen onbekende is, dit liep vlot. Terug op de mountainbike voor deel 2. Een nieuw mooi deel van de Ardennen verkennen, iets minder technisch en stijl dan eerste deel maar toch nog zeer pittig en de kilometers stapelen zich op, we deelden de wedstrijd prima in en ik heb nog een stukje energie over om tijdens het laatste onderdeel, de run&bike, van 4km het lopen voor mij te nemen. Petra op de mountainbike gaat voorop en tijdens de 2km klim loop ik haar en menig ander mountainbiker en loper voorbij, lopen gaat nu eenmaal sneller bergop op dit stuk dan mountainbiken en ik had nog wat reserve. Ik kom dus met een kleine voorsprong boven en begin in een rotvaart aan de 2km lange afdaling. Na een kleine kilometer is Petra al bij mij, ik zie voor mij plots nog een mixed duo en dat stimuleert mij om nog een tandje bij te steken. Ik haal nog een snelheid van 18,7km/u als maximum uit de kast en kan nog net in het laatste korte klimmetje van amper 150m, maar loodzwaar na zo’n wedstrijd, hen inhalen en eindig zo samen met Petra op een 117de plaats van 300 deelnemers, en een 7de plaats van 32 mixed teams. Iets waar we heel trots op zijn! Vorig jaar werden Jeroen en ik geteisterd door pech en finishten we in 5u28. Dit jaar zonder pech doen Petra en ik er 4u28 over, net een uur minder. Kasper en Oskar (zoon van Jeroen) eindigen als ‘YoungOnes’ voor hun eerste deelname op een mooie 228ste plaats in 5u20 en hebben veel plezier gehad samen, dat is duidelijk, want ze spreken erover om dit nog te doen! Wij ook!

Ironman Florida 2018...bijna terug thuis.

In een poging om het chronologisch beschrijvend cliché van zwemmen-fietsen-lopen te doorbreken na de eerste, snelle update vorige zondag kort na de wedstrijd, en op vraag van de liefhebbers, dan toch nog een beetje meer woorden.

Momenteel zitten we in de eindfase van onze terugvlucht naar Amsterdam…een dag later dan gepland. U leest het goed, 24u later :( Gisteren (maandag) liep het compleet fout in de verkeerstoren te Philadelphia en hadden ze daar te kampen met waar wij Belgen al een tijdje mee rond de oren worden geslagen…een stroompanne.
Een vlucht van 2u30 van Orlando naar Philly werd er eentje van 5u over Pittsburgh (om kerosine te tanken na het cirkelen in de lucht) om finaal toch te landen in de staat waar de Amerikaanse onafhankelijkheid werd uitgeroepen.
Helaas voor de bewoners van de lage landen op die vlucht arriveerden we meer dan een uur te laat om onze connectievlucht naar Schiphol te halen.
Middernacht zijn we na een uurtje zoeken, bellen en wachten met 2 meisjes al een tijdje aan het einde van hun latijn voor die dag in een groezelig motel terecht gekomen om de nacht door te brengen. Er werden ons dus plaatsen toegekend op dezelfde vliegreis van één dag later.
Een dagje de stad intrekken bleek al snel geen optie wegens aanhoudende stortregen en een garderobe daar niet direct op voorzien omdat de bagage in transit bleef.
Ook de beentjes van ondergetekende vonden een dagje luieren in de luchthaven een waardig alternatief.
Na een typisch Amerikaans ontbijtcafé te hebben bezocht shuttelden we daar dus heen…voor de volle 10u tijd rekken met als toetje 7u vliegen.
Gelukkig zullen dit weldra enkel wat nare herinneringen zijn die de hoofdzaak niet zullen tenietdoen.

Zondag was er dus de apotheose van een weekje vakantie in de streek die Walt Disney volledig naar zijn hand heeft gezet. Jo en de kinderen konden uiteraard niet verzaken aan de obligate avonturen in Disney World Epcot en Magic Kingdom terwijl ook de white sand beaches van Clearwater de revue passeerden.
Voor mezelf werd het een week batterijen opladen in meer dan aangename temperaturen na een heel druk jaar van coaching en begeleiding. De keuze om in november nog eens zelf aan de start te staan was niet lukraak nu de meesten hun wedstrijdseizoen hebben afgesloten. De druk kon een beetje van de ketel en de gezondheidssporters konden ook van daaruit blijven rekenen op de nodige aandacht.

Zoals reeds aangegeven werd er in extremis van wedstrijdlocatie geswitcht uit noodzaak. We kwamen in een ‘dood gat’ terecht in centraal Florida met een mooi park als uitvalsbasis.
Ons huurhuis bevond zich in een gigantisch golfdomein op fietsafstand van de start en bood ruimschoots alles wat we nodig hadden.
Het fietsparcours werd 3 keer verkend, de ene keer al wat langer dan de andere keer en het loopparcours werd aan prospectie onderworpen. Alleen de zwemplas (lake Eva) mocht hoe dan ook niet betreden worden voor 4 november. Het plaatselijke openluchtzwembad werd gratis opengesteld voor de atleten buiten het seizoen…maar waarom dus??
Wel…niet enkel welgestelde Amerikanen met dikke buiken en dito Dodges sieren er het straatbeeld…de talrijke meren in Florida zijn tevens de natuurlijke habitat van alligators.
Ook lake Eva dus. ‘Op wedstrijddag verjagen jullie 2000 deelnemers die beesten vanzelf’ werd ons aan het zwembad verteld door de redster van dienst bij wie we voorzichtig polsten. Hadden we dit niet gedaan was het ons nog steeds niet duidelijk waarom we niet mochten zwemmen in open water want in eender welke schriftelijke of mondelinge briefing werd hierover niets gerept.

Maar goed, ik zag uiteindelijk geen imposante beesten in het bruine sopje waarin we dus 2 toertjes moesten draaien. Ook zij zullen het aantal boeien wellicht wat overdreven gevonden hebben.
Het zwemmen ging dus vrij goed ondanks een enerverende 2e ronde waarin we met 2000 in het water lagen.
De te betreden wisselzone was nogal uitgesponnen maar wel heel structureel, ordelijk en logisch opgebouwd. Het leverde lange wisseltijden op maar ook niet meer dan dat.

Het fietsparcours schotelde ons in 2 keer 56 Miles (90km) voor de wielen doorheen alle communities rond de meren. Steeds op en neergaande wegen die hier en daar wel al wat te lijden hebben onder het letterlijk zware (vracht)verkeer. We fietsen tussen sinaasappelboomgaarden, stukken braakliggend land, grote woonresorts (soort villaparken afgesloten met hefbomen en bewakersposten), meren en ook wel armzalig opgetrokken woonaangelegenheden.
De wind blies hard zoals tijdens de eerste verkenningsrit al duidelijk was maar dat zou eerder een voordeel dan een nadeel blijken voor mij.
Er werd heel fair gereden en de afstand van 6 fietslengtes werd gerespecteerd. Sommigen kregen terecht een blauwe kaart, anderen werden dan weer onterecht bestraft (vond ik tenminste).
Het doel om onder de 5u te blijven was scherp maar motiveerde me om er mooi onder te gaan. Er mocht niet bevoorraad worden en er werd heel wat vocht verloren door de vochtige en zwoele temperaturen maar alles verliep zoals uitgeschreven.

En last but not least…hij moet steeds gelopen worden…de marathon. Eigenlijk mijn favoriete onderdeel dus steeds iets om naar uit te kijken. Ook deze keer, zelfs in kennis van het loodzware parcours, zag ik dit volledig zitten. Ik had bij mijn inschrijving (op het originele, vlakke parcours langs de kust in Panama City) het plan om nog eens alles op een scherpe marathontijd te zetten, weliswaar rekening houdend met mijn lichamelijke euvels van chronische aard. Dit plan werd na de verkenning uiteraard aangepast en dat bleek geen misvatting. Het was een ware calvarietocht…zoals ik het wel graag heb. Aanvankelijk en gedurende 3/4 van de wedstrijd kon ik het verval beperken en volgens ‘strategie’ lopen maar limieten zijn er om bereikt te worden en ik kwam de mijne een paar kilometer te vroeg tegen om van een sublieme prestatie te spreken.
Het verhaal speelde al een aantal keer af in mijn hoofd (ook dankzij het urenlange gedwongen oponthoud en de lange te overbruggen afstand huiswaarts)…’had ik dit, was er dat’…finaal wou de voetzool niet meer mee aan een hoger tempo en daar kon ik me niet overzetten. Ik dacht in veilige stelling te lopen op die eerste plaats en berustte daarin. Kon ik sneller moest ik de Kazach en de Deen, die ik eerder voorbij liep, hun hete adem echt gevoeld hebben (ik wist hun leeftijdscategorie immers niet)…ik betwijfel het alvast.
Het doet me enkel maar besluiten dat ik tevreden moet zijn met wat het is en niet ontgoocheld met wat het kon zijn…de wetten van de sport (of die van Murphy) vallen niet te tarten.

In elk geval…10 jaar na mijn eerste deelname en enkele bewust niet gevalideerde kwalificaties gaan we volgend jaar op 12 oktober toch nog eens naar Kona op The Big Island voor het wereldkampioenschap volledige triatlon. Ik beschreef het in 2009 meermaals als het walhalla van de triatlonsport.

Bedankt voor de vele leuke reacties, bedankt aan mijn atleten voor het vertrouwen die ze in mij stellen.
Ook Tom Du Prez, Remke Bravenboer, dokter Dirk Van De Velde, Bart en Veerle, Carla Franco, Sven en Aäron van Fixovelo, Ridley, Dirk Baelus, Nadia De Meyer, Andy De Spiegelaere van sportspeciaalzaak Fiesiek verdienen hun strepen…mijn multidisciplinair team van goudwaarde!!
Ook het aandeel van Endurance Team AdApp, mijn figuurlijk 3e kindje met maatschappelijke waarde, en onze mooie sponsors valt niet te ontkennen!! Om de enkele privé-sponsors niet te vergeten uiteraard…David Boelens van Argenta Eeklo, Tom Antonis en Eva Adams.

Slechts 1 wedstrijdverslag dit jaar, hopelijk haalden jullie het einde :)

Dominic


Florida....Van Panama City Van Panama City Beach naar Haines City...een korte update

Ik ben thuis geraakt en heb ondertussen zelfs ook een douche kunnen nemen zonder ongelukken...redelijk geradbraakt na een dagje strijden in het hete, zonnige en vochtige Haines City Florida.
Even een korte update om aan alle vragen ineens te voldoen…ik heb er immers weinigen van op de hoogte gebracht, mijn atleten verdienden immers alle aandacht.

Om een lang verhaal kort te schetsen…Orkaan Michael heeft lelijk huis gehouden in Panama City Beach, de oorspronkelijke wedstrijdlocatie voor mijn 1/1 triatlon dit jaar. Amper 17 dagen geleden besloten ze het volledige circus enkele honderden kilometers te verhuizen naar Haines City, al de gaststad van een IM 70.3 in het voorjaar. Weliswaar op zondag 4 november ipv 3 november.
De organisatie leverde een huzarenstukje want alles was hier wel perfect geregeld en de sfeer was er een van heel wat begrip…op het zwemparcours na misschien waar in 2 ronden moest worden gezwommen en de snellere zwemmers dus de 2e ronde in het pak startende minder snelle zwemmers terecht kwam. 6 keerpunten per 1900m is ook van het goede teveel.

Het zwemmen verliep al bij al nog vlot ondanks het oponthoud, iets onder het uur uit het water. Gevolgd door een eerste loopwedstrijd naar het tennisveld waar de fiets- en loopspullen werden verzameld…enkele honderden meters verder en de verkleedruimtes op hun beurt dan nog een beetje verder weg. De hele weg dan terug naar de fietsen aan de andere kant van het park…kan tellen.

Fietsen verliep volledig naar wens. Een dikke 1000hm rolling hills, steeds op en neer op relatief mooie wegen. De wind speelde vrij op het parcours en maakte de selectie nog wat harder. 4u52 later nam een charmante dame mijn fiets in ontvangst direct gevolgd door loopwedstrijd nummer 3 naar datzelfde tennisveld met daarachter de verkleedruimtes.
Ook hier jonge vrijwilligers die heel gedienstig alles uit en in de zak staken, ik hoefde me enkel maar op mezelf te concentreren.

De start van de marathon was dan weer vlak na het verlaten van dat gebouw…en weg was ik voor 42km…afzien. Van meter 1 ging het omhoog, slik. Ik had het vorige maandag al verkend en was dus voorbereid, niet te strak tempo aanhouden want het beloofde een lange namiddag te worden.Na 200m de eerste wandelaars en zo kon ik opschuiven van plaats 13 in het totaalklassement (4e in age group 40-45) naar plaats 5 overall en 1e in mijn AG.
Helaas moest ook ik mijn meerdere herkennen in de hoogtemeters (516 op 42km) en werd tempo houden steeds moeilijker. Op de koop toe begon een sluimerend probleempje aan de voetzool op te spelen waardoor ik de laatste 8km moest overgaan op overlevingsmodus. Ik stapte geen meter maar echt lopen was het ook niet meer.
Op de koop toe werd ik op 1 mile (1600m) voor het einde terug ingehaald door nummer 2 en 3 in mijn AG. Ik wou nog wel maar de voet gaf er de brui aan. Enkele snellere lopers van andere leeftijdsgroepen hadden me al vroeger voorbij gelopen waardoor ik dus ben gestrand op een 10e plaats algemeen en 3e in categorie 40-45.
Hier kan ik zeker mee leven…er zat niet meer in op het einde.

Om nog af te sluiten met een dankwoordje uiteraard…we waren hier enkel met ons 4 en doorheen de dag doken mijn trouwste supporters overal op…vooral tijdens het lopen was het iets om naar uit te kijken. Alles was piekfijn geregeld en dat is geen evidentie!! Thx.
En ook aan mijn directeur en de betrokken leerkrachten ben ik een dankwoord verschuldigd. Dankzij hun begripvolle houding kon ik vandaag toch deelnemen door wat verschuivingen hier en daar. Oprechte dank!!

Dominic

 


Challenge Mallorca door Wim Laloo

Na de Ironman Zürich in juli had ik nog geen wedstrijden gepland maar ik voelde wel dat de conditie nog goed zat. Tegen mijn gewoonte in nog last-minute ingeschreven voor Damme en de Triathlon Du Sud-Vendée. Beide races verliepen zeer goed en het gevoel werd bevestigd: Den Halven van Damme (10e) en Vendée (9e). Ondertussen had Roald Leijnen mijn hoofd zot gemaakt om samen de Challenge Mallorca te doen. Helaas voor Roald werd het een njet wegens een serieuze heupblessure. Ik had ondertussen wel  mijn zinnen gezet op Mallorca en ben uiteindelijk toch in Mallorca beland. De bedoeling was om me ook te kwalificeren voor de TheChampionship van Challenge. Roald was daarin al geslaagd in de ‘oldies’ group van 45-49 in Geraardsbergen.

Via Oostende airport naar Mallorca, het weer nog wat instabiel de eerste dagen bij aankomst. Maar gelukkig tijdens de wedstrijd perfect raceweer: zon, weinig wind en 24°C.

Zwemmen (1.9km) was in de zee en er werd gestart in blokken. Ik had mij vooraan de startrij geplaatst om in het water te lopen. Ik zwom al snel bij de eersten en had eigenlijk verwacht om snel voorbij gestoken te worden, wat normaal het geval is. Dat gebeurde gelukkig niet en dat gaf me meteen een goeie motivatieboost. Zwemtijd: 28’

Het fietsparcours (90km) was goed uitgetekend en voorkwam ook stayeren in het eerste gedeelte: eerste 15km waren er lange klimmen (over 90km 1000hoogtemeters), gevolgd door een afdaling...weliswaar op de andere helft van de smalle weg en aan de andere kant van baan, dus links klimmen – rechts afdalen...In Spanje kun je zoiets wel verwachten, Vueltatoestanden...Venga venga J Het derde gedeelte was grotendeels vlak met af en toe een korte helling. In de eerste ronde, op aanraden van coach Dominic, niet geforceerd en in eigen tempo bergop gereden. In het vlakke gedeelte sloten er een paar atleten aan. In de tweede ronde was het verschieten toen er plots een geit (ik vermoed een ‘tamme’ berggeit ;-) voor mijn neus stond, gelukkig kunnen ontwijken! De laatste 20km alleen gereden en wisselzone binnen gegaan. Het fietsenpark was nog goed leeg en toen wist ik al dat ik mooi vooraan de race zat. Fietstijd: 2h33’ (35,2 km/u)

Voorzichtig gestart met het lopen (21.2km), de benen voelden toch wat zwaar aan na het fietsen. Na een 3-tal km zijn de lopersbenen er dan toch gekomen. Vanaf dan geprobeerd om zo constant mogelijk te lopen en dat was de goeie taktiek. Geleidelijk aan haalde ik atleten in. Het was moeilijk inschatten in welke positie ik nu precies zat in mijn age group 35-39. Ik had al 1 atleet ingehaald in de 2e ronde en pas in de laatste 2km zag ik dat er nog een age grouper voor mij uitliep. Helaas was de halve marathon te kort ;) Looptijd: 1h25’

Totaaltijd: 4h32’, 2e age group 35-39 (vd 122), 34e overall (vd 894). Uiterst tevreden met het resultaat en een mooie afsluiter van een succesvol sportief seizoen!

De 2e plaats leverde ook een kwalificatie voor The Championship op (WK halve triathlon van de Challenge series) en dus samen met Roald in juni 2019 naar Samorin, Slovakije.

Het seizoen zit erop, nog wat nagenieten en vooral uitkijken naar onze quiz op 17/11 tvv het Kinderkankerfonds!

Nog een dank voor onze clubsponsors die ons blijven steunen met onze initiatieven (#Kinderkankerfonds #StudioNona) en ons helpen om onze sportieve doelstellingen mogelijk te maken.

#ExclusiveNetworks #Denys #Cycloon #Beelaert #Lippens #Argenta #Fiesiek #Fixovelo #Fitopolis #Crescendo #Ridley


Houffaraid door Wannes Wylin

Na het verlof was het de bedoeling om mee te doen aan de 1/2 triatlon van Deinze, helaas gooide een blessure roet in het eten. Heb me dan maar gefocust op het offroad seizoen, met de langverwachte nieuwe mountainbike onder mijn gat, eindelijk 29 ipv 26 inch wielen en wat lichter. De Houffaraid als eerste wedstrijd op het programma! Ik boek B&B Au Canard om fris aan de start te staan en als toppunt krijgen we de avond voordien nog een pastaschotel en ’s morgens reeds om 6u30 (normaal om 8u) een sportief ontbijt. Een echte aanrader dus, Lore en Kurt, bedankt hiervoor!
Na het ontbijt rijden we, mijn vrouwke en ik, naar de start van de Houffaraid te Engreux, alles speelt zich af aan het Centre d' ADEPS en rond de Barrage van Nisramont. Op het programma staat 25km mtb, 2km kajak, 13km trailrun, 2kml kajak en 14km mtb.
Om 9u vertrekken de duo’s en wij, de solo’s, om 9u05. We krijgen onmiddellijk een steile helling voorgeschoteld en dat maakt ook wel onmiddellijk de schifting. Helaas komen wij na enkele km’s in het zog van de laatste duo’s waardoor we soms toeren moeten uithalen om hen voorbij te geraken, maar al bij al gaat het goed. Ik ben goed gestart en hoop op dat moment dat ik dat ga kunnen volhouden want de hartslag schiet bij elke beklimming naar zijn maximum en ook in het dalen is het opletten. Na een 17km komen we in een prachtige afdaling waar ik met mijn nieuwe mtb de limieten van grip op de ondergrond leren kennen heb, aan 44km/h schuift mijn achterwiel onder mijn gat vandaan. Gelukkig heb ik niks alsook mijn mtb blijft gespaard van schade. De ketting er weer op en vooruit met de geit, berggeit in dit geval! Op naar de wisselzone waar we een kajak nemen om 2km te gaan varen, mooie verademing voor de benen maar de hartslag blijft hoog! Kajak uit het water en hop naar de wisselzone waar ik mijn trailschoenen aantrek om opnieuw die steile starthelling op te lopen deze keer, als je dat lopen kunt noemen natuurlijk? Onmiddellijk gaat het over naar toffe singletracks met steile hellingen en steile afdalingen, boomwortels, rotsen, … heel gevarieerd en enorm opletten dat je je voet niet omslaat. Alles gaat prima, halfweg een bevoorradingspost waar je je beker of kameelzak kan bijvullen, want bekers zijn er niet, er wordt hier ook aan het milieu gedacht, TOP! Ik vul mijn beker met water die ik leegdrink na het nuttigen van zo’n sportgelleke. De rest van de trailrun verloopt goed, de hartslag gaat nog steeds wild tekeer, maar wat wil je bij zo’n parcours. Ik kom terug aan de wisselzone, ik wissel van schoenen en start aan 2de keer kajakken. Net voor het einde van de 2km kajak kom ik via een supporter te weten dat ik in vijfde positie lig! Top, nu proberen vast te houden was mijn gedacht. Ik plaats mijn kajak bij de andere en loop naar mijn mtb om laatste onderdeel aan te gaan. De eerste 3km gaan opnieuw steil omhoog en het is enorm afzien, ik vrees dat ik de man met de hamer zal tegenkomen, heb het gevoel dat het niet vooruit gaat. Achteraf gezien moet dit blijkbaar een heel zwaar stuk zijn geweest want de tijdsverschillen met de collega sporters zijn niet anders dan de andere stukken. Dus ik heb kunnen standhouden en finish na 4h16min op een vijfde plaats. Super tevreden en moe gestreden genieten mijn vrouwke, trouwe supporter, en ik nog wat na! Toffe wedstrijd, proficiat Sport Events!

Challenge Almere full distance door Mario Coryn

Na de droom ironman FF onder begeleiding v CrescenDo had ik mij ingeschreven voor Challenge Almere LD.De voorbereidingen konden beginnen.Kort daarna werden de trainingen even op hold gezet, papa kreeg de diagnose kanker.We waren allen verbijsterd.We konden enkel nog hopen op maanden, 2jaar.. wie weet het???
Coach Dominic sprak de juiste woorden v steun, moed,hoop die ik nodig had.. stap voor stap gingen we verder.Ons papa met de behandeling en ik met de training.We vochten samen.. elk op zijn manier tegen die vreselijke ziekte.Na 5maand was de strijd over.. papa is overleden.
De wereld staat stil, we kunnen enkel troost vinden bij elkaar en het rouwproces laten beginnen.
In deze tijd ben ik lid geworden v Endurance Team AdApp die zich inzet voor goede doelen.Een team met een hart voor de medemens.
Ondertss ben ik gestart als nieuw lid en het zwemmen werd bijgestuurd. Bedankt Patrick!De volumes v fietsen en lopen worden langer en langer.De gezamelijke trainingen deden me kracht krijgen, in het wiel hangen v al die toppers,rit in Valkenburg en zo ging het vooruit..
Daar lig je dan.. in het Meerwater wachtend op het startsein.(KNAL)Met z'n allen vertrokken en och wat was het een gewoel..de wasmachine stond aan.In de 2de zwemronde was het beter tot 1km vd aankomst want het werd terug drukker door de goede zwemmers halve afstand.Terug wat geduw en mijn benen voelden niet zo goed aan.De krampen kwamen in de kuiten en bovenbeen en de paniek sloeg toe..ik moest aan de boei hangen om de pijn te verbijten.Na een aantal min. kon ik terug verder..eindelijk eruit en wat een opluchting.Snel de wissel in en fietsen maar..eens de dijk op ging het vooruit,de wind zat gunstig en ik kon bekomen vh zwemmen.In ronde2 was de wind nog harder gaan spelen in de molens en dat hebben we gevoeld in de laatste 50km.Het was stampen.. en de teller kwam op 180km.Oef..Snel die schoenen aan en nog een toi toi bezoek(niersteentje laten we daar achter)en de marathon kan beginnen.Het gevoel zat onmiddellijk goed en kon mijn tempo aanhouden.Eindelijk kon ik 6x mijn supporters zien en horen wat een boost geeft natuurlijk.Ze schreeuwden me toe en ja daar was de finish 10:51:56
De tranen kwamen, het was een triathlon vol emoties.. voor jou papa!!
Bedankt aan alle sponsors die ons fantastisch ondersteunen!!!
CrescenDo coach Dominic, bedankt voor je professionele begeleiding en al je woorden v troost!!Je hart is groot!!
Bedankt Tom du Prez!!
Bedankt Fixovelo!!
Alle AdApp'ers bedankt!!
Alle supporters bedankt!!
Adam bedankt voor alles!!