Ironman Florida 2018...bijna terug thuis.

In een poging om het chronologisch beschrijvend cliché van zwemmen-fietsen-lopen te doorbreken na de eerste, snelle update vorige zondag kort na de wedstrijd, en op vraag van de liefhebbers, dan toch nog een beetje meer woorden.

Momenteel zitten we in de eindfase van onze terugvlucht naar Amsterdam…een dag later dan gepland. U leest het goed, 24u later :( Gisteren (maandag) liep het compleet fout in de verkeerstoren te Philadelphia en hadden ze daar te kampen met waar wij Belgen al een tijdje mee rond de oren worden geslagen…een stroompanne.
Een vlucht van 2u30 van Orlando naar Philly werd er eentje van 5u over Pittsburgh (om kerosine te tanken na het cirkelen in de lucht) om finaal toch te landen in de staat waar de Amerikaanse onafhankelijkheid werd uitgeroepen.
Helaas voor de bewoners van de lage landen op die vlucht arriveerden we meer dan een uur te laat om onze connectievlucht naar Schiphol te halen.
Middernacht zijn we na een uurtje zoeken, bellen en wachten met 2 meisjes al een tijdje aan het einde van hun latijn voor die dag in een groezelig motel terecht gekomen om de nacht door te brengen. Er werden ons dus plaatsen toegekend op dezelfde vliegreis van één dag later.
Een dagje de stad intrekken bleek al snel geen optie wegens aanhoudende stortregen en een garderobe daar niet direct op voorzien omdat de bagage in transit bleef.
Ook de beentjes van ondergetekende vonden een dagje luieren in de luchthaven een waardig alternatief.
Na een typisch Amerikaans ontbijtcafé te hebben bezocht shuttelden we daar dus heen…voor de volle 10u tijd rekken met als toetje 7u vliegen.
Gelukkig zullen dit weldra enkel wat nare herinneringen zijn die de hoofdzaak niet zullen tenietdoen.

Zondag was er dus de apotheose van een weekje vakantie in de streek die Walt Disney volledig naar zijn hand heeft gezet. Jo en de kinderen konden uiteraard niet verzaken aan de obligate avonturen in Disney World Epcot en Magic Kingdom terwijl ook de white sand beaches van Clearwater de revue passeerden.
Voor mezelf werd het een week batterijen opladen in meer dan aangename temperaturen na een heel druk jaar van coaching en begeleiding. De keuze om in november nog eens zelf aan de start te staan was niet lukraak nu de meesten hun wedstrijdseizoen hebben afgesloten. De druk kon een beetje van de ketel en de gezondheidssporters konden ook van daaruit blijven rekenen op de nodige aandacht.

Zoals reeds aangegeven werd er in extremis van wedstrijdlocatie geswitcht uit noodzaak. We kwamen in een ‘dood gat’ terecht in centraal Florida met een mooi park als uitvalsbasis.
Ons huurhuis bevond zich in een gigantisch golfdomein op fietsafstand van de start en bood ruimschoots alles wat we nodig hadden.
Het fietsparcours werd 3 keer verkend, de ene keer al wat langer dan de andere keer en het loopparcours werd aan prospectie onderworpen. Alleen de zwemplas (lake Eva) mocht hoe dan ook niet betreden worden voor 4 november. Het plaatselijke openluchtzwembad werd gratis opengesteld voor de atleten buiten het seizoen…maar waarom dus??
Wel…niet enkel welgestelde Amerikanen met dikke buiken en dito Dodges sieren er het straatbeeld…de talrijke meren in Florida zijn tevens de natuurlijke habitat van alligators.
Ook lake Eva dus. ‘Op wedstrijddag verjagen jullie 2000 deelnemers die beesten vanzelf’ werd ons aan het zwembad verteld door de redster van dienst bij wie we voorzichtig polsten. Hadden we dit niet gedaan was het ons nog steeds niet duidelijk waarom we niet mochten zwemmen in open water want in eender welke schriftelijke of mondelinge briefing werd hierover niets gerept.

Maar goed, ik zag uiteindelijk geen imposante beesten in het bruine sopje waarin we dus 2 toertjes moesten draaien. Ook zij zullen het aantal boeien wellicht wat overdreven gevonden hebben.
Het zwemmen ging dus vrij goed ondanks een enerverende 2e ronde waarin we met 2000 in het water lagen.
De te betreden wisselzone was nogal uitgesponnen maar wel heel structureel, ordelijk en logisch opgebouwd. Het leverde lange wisseltijden op maar ook niet meer dan dat.

Het fietsparcours schotelde ons in 2 keer 56 Miles (90km) voor de wielen doorheen alle communities rond de meren. Steeds op en neergaande wegen die hier en daar wel al wat te lijden hebben onder het letterlijk zware (vracht)verkeer. We fietsen tussen sinaasappelboomgaarden, stukken braakliggend land, grote woonresorts (soort villaparken afgesloten met hefbomen en bewakersposten), meren en ook wel armzalig opgetrokken woonaangelegenheden.
De wind blies hard zoals tijdens de eerste verkenningsrit al duidelijk was maar dat zou eerder een voordeel dan een nadeel blijken voor mij.
Er werd heel fair gereden en de afstand van 6 fietslengtes werd gerespecteerd. Sommigen kregen terecht een blauwe kaart, anderen werden dan weer onterecht bestraft (vond ik tenminste).
Het doel om onder de 5u te blijven was scherp maar motiveerde me om er mooi onder te gaan. Er mocht niet bevoorraad worden en er werd heel wat vocht verloren door de vochtige en zwoele temperaturen maar alles verliep zoals uitgeschreven.

En last but not least…hij moet steeds gelopen worden…de marathon. Eigenlijk mijn favoriete onderdeel dus steeds iets om naar uit te kijken. Ook deze keer, zelfs in kennis van het loodzware parcours, zag ik dit volledig zitten. Ik had bij mijn inschrijving (op het originele, vlakke parcours langs de kust in Panama City) het plan om nog eens alles op een scherpe marathontijd te zetten, weliswaar rekening houdend met mijn lichamelijke euvels van chronische aard. Dit plan werd na de verkenning uiteraard aangepast en dat bleek geen misvatting. Het was een ware calvarietocht…zoals ik het wel graag heb. Aanvankelijk en gedurende 3/4 van de wedstrijd kon ik het verval beperken en volgens ‘strategie’ lopen maar limieten zijn er om bereikt te worden en ik kwam de mijne een paar kilometer te vroeg tegen om van een sublieme prestatie te spreken.
Het verhaal speelde al een aantal keer af in mijn hoofd (ook dankzij het urenlange gedwongen oponthoud en de lange te overbruggen afstand huiswaarts)…’had ik dit, was er dat’…finaal wou de voetzool niet meer mee aan een hoger tempo en daar kon ik me niet overzetten. Ik dacht in veilige stelling te lopen op die eerste plaats en berustte daarin. Kon ik sneller moest ik de Kazach en de Deen, die ik eerder voorbij liep, hun hete adem echt gevoeld hebben (ik wist hun leeftijdscategorie immers niet)…ik betwijfel het alvast.
Het doet me enkel maar besluiten dat ik tevreden moet zijn met wat het is en niet ontgoocheld met wat het kon zijn…de wetten van de sport (of die van Murphy) vallen niet te tarten.

In elk geval…10 jaar na mijn eerste deelname en enkele bewust niet gevalideerde kwalificaties gaan we volgend jaar op 12 oktober toch nog eens naar Kona op The Big Island voor het wereldkampioenschap volledige triatlon. Ik beschreef het in 2009 meermaals als het walhalla van de triatlonsport.

Bedankt voor de vele leuke reacties, bedankt aan mijn atleten voor het vertrouwen die ze in mij stellen.
Ook Tom Du Prez, Remke Bravenboer, dokter Dirk Van De Velde, Bart en Veerle, Carla Franco, Sven en Aäron van Fixovelo, Ridley, Dirk Baelus, Nadia De Meyer, Andy De Spiegelaere van sportspeciaalzaak Fiesiek verdienen hun strepen…mijn multidisciplinair team van goudwaarde!!
Ook het aandeel van Endurance Team AdApp, mijn figuurlijk 3e kindje met maatschappelijke waarde, en onze mooie sponsors valt niet te ontkennen!! Om de enkele privé-sponsors niet te vergeten uiteraard…David Boelens van Argenta Eeklo, Tom Antonis en Eva Adams.

Slechts 1 wedstrijdverslag dit jaar, hopelijk haalden jullie het einde :)

Dominic


Florida....Van Panama City Van Panama City Beach naar Haines City...een korte update

Ik ben thuis geraakt en heb ondertussen zelfs ook een douche kunnen nemen zonder ongelukken...redelijk geradbraakt na een dagje strijden in het hete, zonnige en vochtige Haines City Florida.
Even een korte update om aan alle vragen ineens te voldoen…ik heb er immers weinigen van op de hoogte gebracht, mijn atleten verdienden immers alle aandacht.

Om een lang verhaal kort te schetsen…Orkaan Michael heeft lelijk huis gehouden in Panama City Beach, de oorspronkelijke wedstrijdlocatie voor mijn 1/1 triatlon dit jaar. Amper 17 dagen geleden besloten ze het volledige circus enkele honderden kilometers te verhuizen naar Haines City, al de gaststad van een IM 70.3 in het voorjaar. Weliswaar op zondag 4 november ipv 3 november.
De organisatie leverde een huzarenstukje want alles was hier wel perfect geregeld en de sfeer was er een van heel wat begrip…op het zwemparcours na misschien waar in 2 ronden moest worden gezwommen en de snellere zwemmers dus de 2e ronde in het pak startende minder snelle zwemmers terecht kwam. 6 keerpunten per 1900m is ook van het goede teveel.

Het zwemmen verliep al bij al nog vlot ondanks het oponthoud, iets onder het uur uit het water. Gevolgd door een eerste loopwedstrijd naar het tennisveld waar de fiets- en loopspullen werden verzameld…enkele honderden meters verder en de verkleedruimtes op hun beurt dan nog een beetje verder weg. De hele weg dan terug naar de fietsen aan de andere kant van het park…kan tellen.

Fietsen verliep volledig naar wens. Een dikke 1000hm rolling hills, steeds op en neer op relatief mooie wegen. De wind speelde vrij op het parcours en maakte de selectie nog wat harder. 4u52 later nam een charmante dame mijn fiets in ontvangst direct gevolgd door loopwedstrijd nummer 3 naar datzelfde tennisveld met daarachter de verkleedruimtes.
Ook hier jonge vrijwilligers die heel gedienstig alles uit en in de zak staken, ik hoefde me enkel maar op mezelf te concentreren.

De start van de marathon was dan weer vlak na het verlaten van dat gebouw…en weg was ik voor 42km…afzien. Van meter 1 ging het omhoog, slik. Ik had het vorige maandag al verkend en was dus voorbereid, niet te strak tempo aanhouden want het beloofde een lange namiddag te worden.Na 200m de eerste wandelaars en zo kon ik opschuiven van plaats 13 in het totaalklassement (4e in age group 40-45) naar plaats 5 overall en 1e in mijn AG.
Helaas moest ook ik mijn meerdere herkennen in de hoogtemeters (516 op 42km) en werd tempo houden steeds moeilijker. Op de koop toe begon een sluimerend probleempje aan de voetzool op te spelen waardoor ik de laatste 8km moest overgaan op overlevingsmodus. Ik stapte geen meter maar echt lopen was het ook niet meer.
Op de koop toe werd ik op 1 mile (1600m) voor het einde terug ingehaald door nummer 2 en 3 in mijn AG. Ik wou nog wel maar de voet gaf er de brui aan. Enkele snellere lopers van andere leeftijdsgroepen hadden me al vroeger voorbij gelopen waardoor ik dus ben gestrand op een 10e plaats algemeen en 3e in categorie 40-45.
Hier kan ik zeker mee leven…er zat niet meer in op het einde.

Om nog af te sluiten met een dankwoordje uiteraard…we waren hier enkel met ons 4 en doorheen de dag doken mijn trouwste supporters overal op…vooral tijdens het lopen was het iets om naar uit te kijken. Alles was piekfijn geregeld en dat is geen evidentie!! Thx.
En ook aan mijn directeur en de betrokken leerkrachten ben ik een dankwoord verschuldigd. Dankzij hun begripvolle houding kon ik vandaag toch deelnemen door wat verschuivingen hier en daar. Oprechte dank!!

Dominic

 


Challenge Mallorca door Wim Laloo

Na de Ironman Zürich in juli had ik nog geen wedstrijden gepland maar ik voelde wel dat de conditie nog goed zat. Tegen mijn gewoonte in nog last-minute ingeschreven voor Damme en de Triathlon Du Sud-Vendée. Beide races verliepen zeer goed en het gevoel werd bevestigd: Den Halven van Damme (10e) en Vendée (9e). Ondertussen had Roald Leijnen mijn hoofd zot gemaakt om samen de Challenge Mallorca te doen. Helaas voor Roald werd het een njet wegens een serieuze heupblessure. Ik had ondertussen wel  mijn zinnen gezet op Mallorca en ben uiteindelijk toch in Mallorca beland. De bedoeling was om me ook te kwalificeren voor de TheChampionship van Challenge. Roald was daarin al geslaagd in de ‘oldies’ group van 45-49 in Geraardsbergen.

Via Oostende airport naar Mallorca, het weer nog wat instabiel de eerste dagen bij aankomst. Maar gelukkig tijdens de wedstrijd perfect raceweer: zon, weinig wind en 24°C.

Zwemmen (1.9km) was in de zee en er werd gestart in blokken. Ik had mij vooraan de startrij geplaatst om in het water te lopen. Ik zwom al snel bij de eersten en had eigenlijk verwacht om snel voorbij gestoken te worden, wat normaal het geval is. Dat gebeurde gelukkig niet en dat gaf me meteen een goeie motivatieboost. Zwemtijd: 28’

Het fietsparcours (90km) was goed uitgetekend en voorkwam ook stayeren in het eerste gedeelte: eerste 15km waren er lange klimmen (over 90km 1000hoogtemeters), gevolgd door een afdaling...weliswaar op de andere helft van de smalle weg en aan de andere kant van baan, dus links klimmen – rechts afdalen...In Spanje kun je zoiets wel verwachten, Vueltatoestanden...Venga venga J Het derde gedeelte was grotendeels vlak met af en toe een korte helling. In de eerste ronde, op aanraden van coach Dominic, niet geforceerd en in eigen tempo bergop gereden. In het vlakke gedeelte sloten er een paar atleten aan. In de tweede ronde was het verschieten toen er plots een geit (ik vermoed een ‘tamme’ berggeit ;-) voor mijn neus stond, gelukkig kunnen ontwijken! De laatste 20km alleen gereden en wisselzone binnen gegaan. Het fietsenpark was nog goed leeg en toen wist ik al dat ik mooi vooraan de race zat. Fietstijd: 2h33’ (35,2 km/u)

Voorzichtig gestart met het lopen (21.2km), de benen voelden toch wat zwaar aan na het fietsen. Na een 3-tal km zijn de lopersbenen er dan toch gekomen. Vanaf dan geprobeerd om zo constant mogelijk te lopen en dat was de goeie taktiek. Geleidelijk aan haalde ik atleten in. Het was moeilijk inschatten in welke positie ik nu precies zat in mijn age group 35-39. Ik had al 1 atleet ingehaald in de 2e ronde en pas in de laatste 2km zag ik dat er nog een age grouper voor mij uitliep. Helaas was de halve marathon te kort ;) Looptijd: 1h25’

Totaaltijd: 4h32’, 2e age group 35-39 (vd 122), 34e overall (vd 894). Uiterst tevreden met het resultaat en een mooie afsluiter van een succesvol sportief seizoen!

De 2e plaats leverde ook een kwalificatie voor The Championship op (WK halve triathlon van de Challenge series) en dus samen met Roald in juni 2019 naar Samorin, Slovakije.

Het seizoen zit erop, nog wat nagenieten en vooral uitkijken naar onze quiz op 17/11 tvv het Kinderkankerfonds!

Nog een dank voor onze clubsponsors die ons blijven steunen met onze initiatieven (#Kinderkankerfonds #StudioNona) en ons helpen om onze sportieve doelstellingen mogelijk te maken.

#ExclusiveNetworks #Denys #Cycloon #Beelaert #Lippens #Argenta #Fiesiek #Fixovelo #Fitopolis #Crescendo #Ridley


Houffaraid door Wannes Wylin

Na het verlof was het de bedoeling om mee te doen aan de 1/2 triatlon van Deinze, helaas gooide een blessure roet in het eten. Heb me dan maar gefocust op het offroad seizoen, met de langverwachte nieuwe mountainbike onder mijn gat, eindelijk 29 ipv 26 inch wielen en wat lichter. De Houffaraid als eerste wedstrijd op het programma! Ik boek B&B Au Canard om fris aan de start te staan en als toppunt krijgen we de avond voordien nog een pastaschotel en ’s morgens reeds om 6u30 (normaal om 8u) een sportief ontbijt. Een echte aanrader dus, Lore en Kurt, bedankt hiervoor!
Na het ontbijt rijden we, mijn vrouwke en ik, naar de start van de Houffaraid te Engreux, alles speelt zich af aan het Centre d' ADEPS en rond de Barrage van Nisramont. Op het programma staat 25km mtb, 2km kajak, 13km trailrun, 2kml kajak en 14km mtb.
Om 9u vertrekken de duo’s en wij, de solo’s, om 9u05. We krijgen onmiddellijk een steile helling voorgeschoteld en dat maakt ook wel onmiddellijk de schifting. Helaas komen wij na enkele km’s in het zog van de laatste duo’s waardoor we soms toeren moeten uithalen om hen voorbij te geraken, maar al bij al gaat het goed. Ik ben goed gestart en hoop op dat moment dat ik dat ga kunnen volhouden want de hartslag schiet bij elke beklimming naar zijn maximum en ook in het dalen is het opletten. Na een 17km komen we in een prachtige afdaling waar ik met mijn nieuwe mtb de limieten van grip op de ondergrond leren kennen heb, aan 44km/h schuift mijn achterwiel onder mijn gat vandaan. Gelukkig heb ik niks alsook mijn mtb blijft gespaard van schade. De ketting er weer op en vooruit met de geit, berggeit in dit geval! Op naar de wisselzone waar we een kajak nemen om 2km te gaan varen, mooie verademing voor de benen maar de hartslag blijft hoog! Kajak uit het water en hop naar de wisselzone waar ik mijn trailschoenen aantrek om opnieuw die steile starthelling op te lopen deze keer, als je dat lopen kunt noemen natuurlijk? Onmiddellijk gaat het over naar toffe singletracks met steile hellingen en steile afdalingen, boomwortels, rotsen, … heel gevarieerd en enorm opletten dat je je voet niet omslaat. Alles gaat prima, halfweg een bevoorradingspost waar je je beker of kameelzak kan bijvullen, want bekers zijn er niet, er wordt hier ook aan het milieu gedacht, TOP! Ik vul mijn beker met water die ik leegdrink na het nuttigen van zo’n sportgelleke. De rest van de trailrun verloopt goed, de hartslag gaat nog steeds wild tekeer, maar wat wil je bij zo’n parcours. Ik kom terug aan de wisselzone, ik wissel van schoenen en start aan 2de keer kajakken. Net voor het einde van de 2km kajak kom ik via een supporter te weten dat ik in vijfde positie lig! Top, nu proberen vast te houden was mijn gedacht. Ik plaats mijn kajak bij de andere en loop naar mijn mtb om laatste onderdeel aan te gaan. De eerste 3km gaan opnieuw steil omhoog en het is enorm afzien, ik vrees dat ik de man met de hamer zal tegenkomen, heb het gevoel dat het niet vooruit gaat. Achteraf gezien moet dit blijkbaar een heel zwaar stuk zijn geweest want de tijdsverschillen met de collega sporters zijn niet anders dan de andere stukken. Dus ik heb kunnen standhouden en finish na 4h16min op een vijfde plaats. Super tevreden en moe gestreden genieten mijn vrouwke, trouwe supporter, en ik nog wat na! Toffe wedstrijd, proficiat Sport Events!

Challenge Almere full distance door Mario Coryn

Na de droom ironman FF onder begeleiding v CrescenDo had ik mij ingeschreven voor Challenge Almere LD.De voorbereidingen konden beginnen.Kort daarna werden de trainingen even op hold gezet, papa kreeg de diagnose kanker.We waren allen verbijsterd.We konden enkel nog hopen op maanden, 2jaar.. wie weet het???
Coach Dominic sprak de juiste woorden v steun, moed,hoop die ik nodig had.. stap voor stap gingen we verder.Ons papa met de behandeling en ik met de training.We vochten samen.. elk op zijn manier tegen die vreselijke ziekte.Na 5maand was de strijd over.. papa is overleden.
De wereld staat stil, we kunnen enkel troost vinden bij elkaar en het rouwproces laten beginnen.
In deze tijd ben ik lid geworden v Endurance Team AdApp die zich inzet voor goede doelen.Een team met een hart voor de medemens.
Ondertss ben ik gestart als nieuw lid en het zwemmen werd bijgestuurd. Bedankt Patrick!De volumes v fietsen en lopen worden langer en langer.De gezamelijke trainingen deden me kracht krijgen, in het wiel hangen v al die toppers,rit in Valkenburg en zo ging het vooruit..
Daar lig je dan.. in het Meerwater wachtend op het startsein.(KNAL)Met z'n allen vertrokken en och wat was het een gewoel..de wasmachine stond aan.In de 2de zwemronde was het beter tot 1km vd aankomst want het werd terug drukker door de goede zwemmers halve afstand.Terug wat geduw en mijn benen voelden niet zo goed aan.De krampen kwamen in de kuiten en bovenbeen en de paniek sloeg toe..ik moest aan de boei hangen om de pijn te verbijten.Na een aantal min. kon ik terug verder..eindelijk eruit en wat een opluchting.Snel de wissel in en fietsen maar..eens de dijk op ging het vooruit,de wind zat gunstig en ik kon bekomen vh zwemmen.In ronde2 was de wind nog harder gaan spelen in de molens en dat hebben we gevoeld in de laatste 50km.Het was stampen.. en de teller kwam op 180km.Oef..Snel die schoenen aan en nog een toi toi bezoek(niersteentje laten we daar achter)en de marathon kan beginnen.Het gevoel zat onmiddellijk goed en kon mijn tempo aanhouden.Eindelijk kon ik 6x mijn supporters zien en horen wat een boost geeft natuurlijk.Ze schreeuwden me toe en ja daar was de finish 10:51:56
De tranen kwamen, het was een triathlon vol emoties.. voor jou papa!!
Bedankt aan alle sponsors die ons fantastisch ondersteunen!!!
CrescenDo coach Dominic, bedankt voor je professionele begeleiding en al je woorden v troost!!Je hart is groot!!
Bedankt Tom du Prez!!
Bedankt Fixovelo!!
Alle AdApp'ers bedankt!!
Alle supporters bedankt!!
Adam bedankt voor alles!!

WK Ironman 70.3 South -Africa door Jurrie Van Waeyenberghe

September 2017 kwalificeerde ik me rechtstreeks voor een deelname aan het wereldkampioenschap in Zuid-Afrika, waar ik volmondig “ja” op gezegd heb. De sportieve planning was gemaakt voor 2018!

Enige tijd later waren we onderweg naar “the fiercest race in the friendliest city” zo werd de race hier genoemd in Port-Elisabeth Nelson Mandela bay . Ik voelde me hier vooral heel nederig en klein toen ik aankwam en een aantal atleten vlotjes zag trainen. Ik dacht bij mezelf: geniet gewoon van de wedstrijd, ook al vliegen ze u hier langs alle kanten voorbij, ik moet niks bewijzen. Ik werd hier ook enorm enthousiast van het mooie landschap, de sfeer die hier rondhing, alles werd uitvergroot, de landenparade, de check-in, alsook de vriendelijkheid van iedereen, behalve bij de verantwoordelijke aan de douane!

Op zaterdag, daags voor de wedstrijd van mezelf, konden we de wedstrijd van de vrouwen aanschouwen. Ik had dit even gevolgd tijdens mijn looptraining en een deel vanuit de tuin van het hotel. Indrukwekkend om de wereldtop bezig te zien! Na de wedstrijd van de vrouwen was het tijd om ons loop- en fietsgerief in de wisselzone te plaatsen. Ik had er zin in, mijn ogen spraken boekdelen!!! Zondagmorgen, de dag was aangebroken, met wat lichte kriebels in de buik begaf ik me naar de wedstrijdsite, controleerde nog eens het fietsmateriaal en dan was het afwachten. Ik startte een uur na de profs met mijn wave 30/34. Iets voor acht trok ik mijn wetsuit aan en ging ik naar mijn startvak, waar de opzwepende muziek voor heel veel ambiance zorgde, ook bij mezelf! Enkele ogenblikken later werd het sein gegeven om ons op te stellen aan de startlijn in rijen, op advies van mijn vrouwtje had ik mij vooraan gevestigd. Ik kon het maar proberen en ondergaan als ik overrompeld werd door de snellere zwemmers… Het startsignaal was gegeven, behoorlijk enthousiast sprong ik de zee in en deed mijn eigen ding op mijn eigen tempo. De eerste indruk was: wow wat een helder water ik kan de bodem zien. Nadien was ik aan het afwachten wanneer ik ging overzwommen worden, dit bleef echter uit, op enkele strubbelingen na. Ik was enorm verrast, maar dacht, het komt nog wel straks op de fiets.

Na 29 minuten 22 seconden liep ik over de timingmat die de zwemtijd registreerde bij het uitkomen van de Indische Oceaan. Ik moest even bekomen van de golf die me meenam terwijl ik op het droge wou komen! Ik nam een relatief rustige wissel en sprong op de fiets.

Het moment van de waarheid, het fietsen! Dit is niet mijn sterkste onderdeel, dus had geen hoge verwachtingen. Het was ook al enige tijd lichtjes aan het regenen, maar dit werd op zijn minst gecompenseerd door het mooie landschap. Dit had ik nog nooit gezien, zo’n adembenemende landschappen! Er zaten ook een aantal hellingen in met nadien heel vlotte afdalingen, die gevaarlijk waren door de regen en aan de andere kant van de weg atleten die nog naar de top moesten fietsen. Dit lag me wel, ik kon betrekkelijk meedraaien, zonder al te veel ingehaald te worden. Ik was vooral bezig met het genieten van het moment, maar had wel schrik om mechanische pech te hebben met de fiets omwille van het slechte wegdek!

Na 2 uur 36 minuten en 642 hoogtemeters  genoten te hebben op de fiets, was het laatste onderdeel aangebroken, het lopen!

Eens ik kon beginnen lopen begon ik al te fantaseren over het finishen van deze toch wel indrukwekkende wedstrijd. Nog even de loopbenen afwachten,  want tijdens het looponderdeel kan de man met de hamer heel snel langskomen! Dit was niet het geval, ik bleef mooi mijn tempo aanhouden en versnelde hier en daar op de vlakke stukken om dan tijdens het klimmen een aanvaardbaar tempo aan te houden. Ik had al een gehele tijd een aantal lopers in mijn vizier waarvan ik wist, die zitten in mijn agegroup. Op vier kilometer van de finish ondernam ik een poging om ze één voor één te gaan oprapen. Ik had niks te verliezen, nog een klein beetje meer afzien namen we er graag bij! Het werd een strijd tot aan de meet, maar het heeft geloond! Wat een race, die ik totaal niet verwacht had!!! Alles verliep zoals gewenst, ik had genoten van begin tot eind en nog een resultaat behaald waar ik super tevreden mee ben!!!

Toen de mensen mij vooraf vroegen: wat is uw ambitie? Zei ik telkens “halverwege ben ik tevreden" 612e van 3704 deelnemers is buiten alle verwachtingen.

Ik kan tevreden het triatlon seizoen afsluiten dankzij mijn coach Dominic De Caluwé en de eeuwige steun van mijn vrouwtje Nathalie!


Ironman Maastricht 2018 door Jeroen Geboers

Het is nu 3 dagen geleden dat ik mijn 8e volledige triatlon tot een goed einde gebracht heb en het feit dat jullie dit nu lezen, wil zeggen dat ik besloten heb om er toch een verslag van te schrijven.

Waarom zou ik het niet gedaan hebben?

Ik was een paar uur na de finish zo teleurgesteld en slecht gezind op mezelf dat ik het de moeite niet vond om van deze wedstrijd een verslag te schrijven. Ik heb al eens gezegd: “De marathon kan je wedstrijd maken of kraken en in mijn geval was dat dus het tweede..”

Om toch de chronologie van een wedstrijdverslag te bewaren neem ik jullie eerst mee op mijn reis naar mijn finish in IM Maastricht 2018.

Vorig jaar, eind juli 2017, contacteerde ik Dominic met de vraag of hij mij wou begeleiden naar IM Maastricht 2018. Twee jaar na mijn laatste finish in een IM had ik er terug goesting in. We stonden voor een serieuze uitdaging. Niet dat ik in die twee jaar geen klop had gedaan, maar het scheelde toch niet veel. Mijn broeken konden dat bevestigen. Oja, en binnen twee maanden wil ik ook een marathon lopen.

Mijn eerste lactaattesten bij Dominic toonden het gevolg van 2 jaar aan de kant staan. Niet dat die testen dramatisch slecht waren, maar toch bijna. Ergens was er nog wel een overblijfsel van een basis te ontwaren, dus we hadden wel iets waarvan we konden vertrekken. Iedereen die traint met Dominic, zal wel het belang herkennen dat hij hecht aan een brede basis en aan duurtrainingen in de zone LSD/Hoog LSD. En dus deed ik mijn eerste duurlopen aan een snelheid van 6’20”/km.. Wat zou dat 2 maanden later geven.. Maar zoals een van mijn yoga teachers er altijd inhamerde: “Thrust the process..” En dat deed ik dus.. Stilletjesaan begon ik vooruitgaan te maken..

In oktober liep ik de marathon van Melbourne met een gemiddeld tempo van 4’47”/km (eindtijd 3u24’). En of ik vooruitgang geboekt had!

Wat elke sporter ook weet is hoe belangrijk het is om fris in het hoofd te zitten. Enkele weken nadat ik terug kwam uit Australië namen Joni en ik de beslissing om een punt te zetten achter ons huwelijk. En plots had ik wel wat meer aan mijn hoofd dan alleen maar mijn gemiddelde hartslag op training. Plots leek Maastricht heel veraf en slechts een futiel detail. Plots ging ik niet meer trainen om te genieten van de inspanning, van de buitenlucht, om me voor te bereiden op dat grote doel een jaar verder, maar ik ging trainen om even niet te moeten stil staan bij mijn persoonlijk leven.

De trainingen van Dominic hadden hun waarde al bewezen in Melbourne, maar nu kwamen echt zijn kwaliteiten als coach naar boven: hij was altijd beschikbaar en wist keer op keer de juiste dingen te zeggen.

Naast de zwem-, loop-, en fietstrainingen die ik wekelijks van Dominic kreeg bleken ook de yoga lessen van Jurgen en Rafael bij Fitopia van grote therapeutische waarde te zijn. Stilletjesaan begon ik er terug echt plezier in te hebben om in het water te springen, mijn Sauconys aan te trekken en om mijn voeten vast te klikken in de pedalen.

Op stagen in Calpé met Innerme leerde ik veel supertoffe mensen kennen. Lange gesprekken met Dirk Baelus daar deden me beseffen dat ik, en alleen ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen geluk. Ook in Calpé durfde ik de fiets nog wel eens gebruiken als vlucht, zoals toen ik na 232km pas om kwart na 9 ’s avonds in het pikkedonker terug was J Als iemand tips wil hebben om zijn coach slecht gezind te maken: zo’n fietstrainingen helpen daar wel bij J

Na Calpé ging het via de zwemloop in Breda en de halve Challenge Geraardsbergen richting Duitsland en Oostenrijk waar ik op vakantie de laatste rechte lijn inzette naar Maastricht. De trainingen gingen goed, zeer goed. Ik had op een jaar tijd heel veel vooruitgang geboekt, dat werd ook bevestigd door de laatste lactaattesten in juni. Ik was er klaar voor!

Op vrijdag voor de wedstrijd vertrokken we naar Maastricht. We, dat waren mijn ouders en ikzelf. Cas was op dat moment op terugweg van vakantie met Joni en zijn pluspapa die hem ’s avonds naar Maastricht zouden brengen. Ik wilde hem er absoluut bij. Toen hij er ’s avonds was, voelde ik ook een soort kalmte over mij komen.

Zoals we allemaal gevoeld hebben was het in juli “super-snik-lava” heet (Cas zijn woorden) en dus ging ik toch maar eens op de website van de Rijkswaterstaat kijken.. Het zou toch niet waar zijn zeker.. Zondagochtend om 6uur galmde echter door de speakers in de wisselzone: “Watertemperatuur is 26°C. Het is een non wetsuit swim voor alle atleten”.. Darn.. Nu het was wel te verwachten en ik had er ook vrede mee.. Ik werd er niet zenuwachtiger van.

Om 7u31 dook ik het warme water van de Maas in. Ik ging deze keer eens proberen in de voeten te zwemmen, wat me wonderwel lukte. Na iets meer dan 1u27 en wat tegenstroom na het keerpunt, kwam ik terug aan land. Goed voor mijn doen, zeker zonder wetsuit.

Een lang gerekte wisselzone, mijn fiets niet direct gevonden, maar na iets meer dan 5 minuten kon ik toch vertrekken voor 180km door de Limburgse heuvels. Twee weken eerder hadden Yves en ik het parcours verkend, maar ik was precies toch vergeten hoe lastig het was. De eerste 40km constant op en af. Mijn benen voelden niet zo top aan, maar eenmaal de eerste lastige hellingen verteerd, kon ik toch het goede gevoel te pakken krijgen. Ongeveer de laatste 25km van de ronde waren vlak, langs het water, maar met veel wind.. Dat in combinatie met de warmte die kwam opzetten maakte het er niet gemakkelijker op. Na ong 2u53 kwam ik na een ronde over de kasseien van de markt gedokkerd. Dat zat wel goed. Ondertussen bleef ik nauwgezet mijn voedingsschema uitvoeren: op het begin van elke uur een Innerme prestatie gel en dan op 20’ en op 40’ een halve Innerme reep. Ik had ook nog 2 geconcentreerde drinkbussen, een per 3 uur, die ervoor zorgden dat ik aan ongeveer 65gKH/uur kwam. Daarnaast nam ik aan elke post vers water aan. Na 5u53 beeindigde ik het fietsen. Wel wat verval in de 2e ronde dus, maar toch dik onder de 6u. Hierdoor kon ik content aan mijn beste onderdeel beginnen.. Enfin, aan wat mijn beste onderdeel zou moeten zijn..

Ik vertrok voor mijn marathon en kon direct een vlot tempo lopen. De eerste ronde in ongeveer 53’, dat ging dus heel goed. Aan het begin van de 2e rond moest ik het tempo wel wat laten zakken, maar ongeveer 5km verder, in de loop van de 2e ronde, precies weet ik het niet meer, was het gedaan. Maar dan ook echt gedaan. Zelfs echt joggen zat er niet meer in. In de derde ronde ben ik dan beginnen wandelen en dan gaat het snel natuurlijk..

Ik was echt zwaar teleurgesteld tijdens de marathon en heb een paar keer gedacht dat het zo geen zin had.. Maar als ik gestopt zou zijn, hadden alle trainingen, alle opofferingen, alle dagen dat mijn ouders op Cas gepast hadden, echt geen zin gehad.. Stoppen was dus echt geen optie.. Dan maar voetje voor voetje naar de finish en proberen zoveel mogelijk te lopen.. Ok, nu mag je 250m wandelen en dan ga je weer 800m lopen.. Voor Cas maakte het niet uit hoe snel ik voorbij kwam J

Nu ik de teleurstelling een paar dagen heb kunnen laten bezinken, kan ik toch wel trots zijn.. Trots dat ik een jaar lang super consequent getraind heb, trots dat ik onder moeilijke omstandigheden verder gedaan heb, dat ik niet gepanikeerd heb en goed gezwommen heb zonder wetsuit, dat ik mijn 2e beste fietstijd in een volledige triathlon gerealiseerd heb, onder zware omstandigheden..

Om goed te presteren in een volledige triathlon moet alles 100% mee zitten. En dat was afgelopen zondag niet het geval, maar dat is niet erg.. Want zoals iemand, en als hij dit leest zal hij zich wel herkennen, me gezegd heeft in de loop van dit jaar: “Alles is goed…”

Oh, by the way.. de volgende IM is al geboekt.. afspraak volgend jaar op 30 juni in Nice J

 

Jeroen


Hierbij een verslag van mijn deelname aan IM UK oftewel de Ironman van Bolton - UK op zondag 15 juli 2018.

Na vorig jaar een eerste volledige Ironman te Zurich gedaan te hebben smaakte dit naar meer. Na enkele opties afgewogen te hebben ging mijn keuze naar IMUK Bolton omwille van nog iets meer hoogtemeters in het fietsen en ook hoogtemeters tijdens het lopen. Het weer kon ook een belangrijke factor zijn maar vooral het karakter en doorzetten speelt bij deze Ironman blijkbaar een rol omwille van het klimaat en parcourstype en dat sprak me wel aan! Paste ook mooi in onze vakantieplannen die we dit jaar na de Ironman geboekt hebben ipv ervoor, want niet ideaal ervoor als je veel moet ontzeggen omdat je nog een race moet doen.

We boeken een leuk huisje in Edgeworth tegen Bolton, Cloughhead Farm, en kunnen aldus ook de voeding zelf bepalen. Er is nog een triatleet die er zo over dacht en dus ook zo’n huisje boekte. Er zijn daar zo’n 5 huisjes op een boerderijtje. Zo’n 45minuten rijden van het parcours, maar uit de drukte en je kan je zo dus rustig voorbereiden. Dit jaar met het WK voetbal als special. Gelukkig verliezen zowel de Belgen als de Engelsen hun halve finale en spelen ze niet op de zondag van IMUK de finale maar de dag ervoor de kleine finale. Wij Belgen kloppen voor een tweede keer de Engelsen en worden terecht 3e op dit WK. Er zat meer in, maar dan hadden de Belgen tegen de Fransen hun eigen spel moeten spelen en niet zich aanpassen aan de Fransen en met een ei in hun broek rondlopen ;-) Van aan de zijlijn is dit gemakkelijk hé, maar als je er zelf voor staat moet alles kloppen en soms is er wel eens iets niet 100%, dat hoort bij elke sport erbij, part of the game! Ik ben trots op al die Belgen. De Bruyne en Kompany spelen trouwens bij Manchester City, hier zo’n luttele 25km vandaan, bezoeken we na de wedstrijd!

Na mijn mooie resultaat eerder dit jaar in Luxemburg, 1/2 triatlon - IMLUX 70.3 - in 4u45min04sec, waren de verwachtingen hoog. Zou ik bij de eerste 10% à 15% kunnen geraken of zoals vorig jaar bij de eerste 20%. Mijn voorbereidingen liepen op een paar kleine zaken na zeer goed. Aan die kleine zaken werd nog gesleuteld tot de dinsdag voor de wedstrijd. Op woensdag vertrekken we met een deel van het gezin naar Bolton opdat ik het parcours kan gaan verkennen. We krijgen nog een mail van IMUK dat het fietsparcours omwille van bosbranden wordt ingekort, er gaat zo’n 27km af. Heel wat protest via FB en zo maar dit helpt niet, zo’n organisatie werkt samen met veel gemeenten en vrijwilligers en plots zomaar andere wegen in beslag nemen lukt niet meer. Alles is bepaald en zal dus nu zo doorgaan. Er wordt geknipt in mijn beste onderdeel, jammer, maar ik heb respect voor de organisatie, de lokale autoriteiten en brandweerlui (veelal ook vrijwilligers) en de situatie van Klimaatverandering, opwarming van de aarde, en de daarmee gepaard gaande droogte. De veiligheid van alle deelnemers gaat voor! In de plaats van de 27km krijgen we wel een extra lastig stukje te verwerken, stijle klim van 1,5km en enkele stukjes van 12 en 13% erin, vele bochten en stijle afdalingen maar op slecht wegdek, dus technisch en opletten voor breuk of platte banden! Ik hou wel van die technisch parcours, dus ok voor mij.

Eenmaal in Bolton aangekomen verneem ik dat er door het warme weer in het meer waar we moeten zwemmen blauwe algen zitten en het dus nog niet zeker is dat we mogen zwemmen. Iedereen denkt aan een complot omdat de Engelsen misschien de WK-finale zouden spelen op zondag, maar dat blijkt niet te kloppen, noch het complot noch de finale. De algen zijn er door het warme water en dagelijks wordt het water gecontroleerd en voorlopig ook telkens goedgekeurd voor de volgende 24h. De temperaturen overdag daalden hier de laatste dagen een beetje waardoor het risico van niet te mogen zwemmen ook afneemt. Enkele meters afnemen van mijn slechtste onderdeel is echter geen piste die ze bij de organisatie overwegen, helaas. De volle afstand zal gezwommen worden.

Ik ben er klaar voor, heb voldoende kunnen rusten de voorbije dagen en ga zaterdag op tijd gaan slapen want zondagochtend om 2u45 sta ik op om te ontbijten, 3u voor de wedstrijd! Na mijn ontbijt maak ik rustig mijn sportdrank klaar, roep ik mijn supporters wakker en rond 4u20 vertrekken we naar Pennington Flash Lake waar we om 6u starten. We komen eraan om 5u05, wandelen rustig naar de wisselzone T1 waar er reeds een massa aan supporters en triatleten samen gekomen zijn. Veel stress bij velen onder hen maar niet bij mij, ik ken ondertussen het reilen en zeilen van dit moment en had de situatie vooraf ook weest verkennen. Ik breng mijn sportdrank en -voeding naar mijn fiets, breng mijn witte zak met kledij voor na de wedstrijd naar de vrachtwagen die dit dan naar de aankomst voert en passeer nog eens langs het toilet waar de rijen atleten weer wat aan het afnemen zijn, de meesten staan al aan te schuiven om in het water te kunnen, maar het is nog ruim 10minuten wachten. Ik doe dan ook mijn wetsuit, badmuts en zwembril aan en ga me tussen de zwemmers van 1u10 zwemtijd stellen.

Stipt om 6u vertrekken de profs en alle andere atleten er onmiddellijk na. Een rolling start maar zonder de 5sec tussentijd die men op andere wedstrijden soms wel geeft. Dit betekent dus wel een beetje ruimte maar ook niet te veel om te zwemmen. Na 1,9km zwemmen mogen we na een korte run op het land aan onze tweede ronde starten. Tijdens deze 2 rondes wordt er toch meer dan anders getrokken en geduwd, een stamp hier en daar, maar je moet erdoor. Ik kon finaal wel genieten en voelde in de 2de ronde het automatisme weerkeren waardoor de tijd toch voorbij vloog. Na 1u19min kom ik aan land en loop ik naar wisselzone T1, mijn tijd had ik niet in de gaten en mijn Polar was ik vergeten indrukken bij het starten van ronde 1, te veel focus, maar dan wel ingedrukt bij start 2de ronde zwemmen. Dus ik nam me voor alles verder op het gevoel te doen en aan de finish wel te zien waar ik zou eindigen. Ik schakel over op het fietsen en kon beginnen aan de inhaalrace. Ruwe wegen, veel bochten, links rijden van de weg!!! Opletten want soms wel volledig autovrij, maar soms ook niet! Veel putten in het wegdek, hellingen op en neer, af en toe een atleet met materiaalpech, helaas en hopelijk overkomt het mij niet denk je dan. Ik blijf ervan gespaard en race verder. De 2 stevige hellingen 12 tot 13% mogen we 2x doen (2 rondes). De sfeer langs de weg is uniek, Brits, tof, BBQ-geur, bier, fun, muziek met stevige beats! We worden vooruit gejoeld! Ik geniet er enorm van! Ik voel me ook super vandaag. Eten en drinken gaat prima, op 1 gelleke na dat alle kanten openspringt en me dus beklad van kop tot teen waardoor het een aardige plakboel wordt op mijn fiets, alles volgens schema dus. Ik kom aan in wisselzone T2 waar ik mijn fiets en toebehoren omruil voor mijn loopschoenen. Ik passeer nog even langs het toilet voor een plasstop en kan eraan beginnen. Gellekes aangevuld in mijn tri-suit (triatlonpakje) en we gaan ervoor. Eerste 2km gaan vlot, maar dan kom ik aan in Queen’s Park en ik wist wat ik kon verwachten want ik had ook Queen’s Park vooraf weest gaan verkennen maar toch waren die hellingen plots veel steiler geworden. De eerste 2 ronden geraak ik er al lopend aan 7 à 8 km/u erop, laatste 2 ronden was het wandelen naar boven. Deze hoogtemeters maken de afsluitende marathon extra moeilijk, de hoge temperatuur, zo’n 26°C, valt al bij al nog mee vind ik. Ik voel wel dat ik toch niet meer alles kan opeten wat ik had voorzien, veel spanning in de buik en dus moet ik extra voorzichtig zijn. Ik besluit na 2 rondes door de bevoorradingszones te wandelen en zo het water en wat cola alsook eens een gel de tijd te geven om opgenomen te worden. Het lopen kan ik op deze manier op tempo houden en dit de volledige marathon. Klein beetje verval, maar dat is er altijd. Ik rond deze zware marathon af in een mooie 3u46min, mijn snelste marathon op vandaag en dat na reeds zoveel inspanningen en met die hoogtemeters! Bij het ingaan van mijn laatste 2 rondes lopen merk ik ook de klok op aan de finish en die geeft me een en ander prijs. Een sub-10h zit er misschien in maar ik dacht dat het niet zou lukken. Bij het ingaan van de laatste ronde staat de klok op 9u07, betekent dat er reeds zoveel uur is verstreken na het startschot diezelfde ochtend. Ik begin te rekenen tijdens het lopen, dat rekenen gaat echt traag, blijkbaar geen energie meer hiervoor. Maar ik kom eruit, ik moet nog zo’n 10,5km lopen op 53minuten en dat op dit parcours met alles wat ik reeds gehad heb. Ik denk niet dat ik het zal halen en mogelijk heb ik me ook misrekend maar ik besluit toch maar alles eruit te halen, verder tempo lopen de eerst 5km en wandelen door de bevoorrading en de helling van Queen’s Park tot het keerpunt, ik voelde me nog goed, adrenaline kwam extra spelen en ik had enkele km’s ervoor nog een gelleke kunnen nemen zonder problemen. Enkele andere atleten die hun laatste ronde bezig waren liepen me nog voorbij, maar ik hield de remonte nog voor de laatste 2km’s als die er nog zou komen. En ja hoor, ik kon opnieuw versnellen en passeerde die atleten opnieuw en liep zo gezwind naar de finish. Daar bijna aangekomen riep mijn zoon Tor me toe, ‘Rapper papa, rapper’, dus ik nog een tandje bijsteken en ik loop over de finish met de klok op 10:00:45. Ik wist natuurlijk dat ik ’s morgens niet stipt om 6u vertrokken was, dat waren de profs, ik was pas rond 6u03 in het water gegaan dus mochten die 3 minuten er nog af waardoor ik dus een sub-10h heb gerealiseerd! Zeer trots op deze prestatie! Afgezien maar nog veel meer genoten van deze schitterende wedstrijd.

Hierbij ook nog een welgemeende dank aan alle supporters ter plaatse, Tor en Veronique, ma en pa, en al die Britten en andere supporters en de vele vrijwilligers die ons iets toeriepen om sneller te gaan! Ook zij die ons van thuis volgden, oa kids Kasper en Kaat en de vele familie en vrienden!

Daarnaast ook coach Dominic, CrescenDo coaching, een echte aanrader voor wie onder professionele begeleiding een sportief doel wenst te bereiken. En ja hoor, ik had dit gehoopt maar niet echt verwacht, ik zit ‘overall’ bij de eerste 6% en bij de eerste 8% in mijn leeftijdscategorie. Dus overtref ik de 10% die ik hoopte. Ik train ondertussen al 4 jaar onder zijn begeleiding en met het volgende als resultaat, kunnen genieten van een volledige triatlon binnen mijn mogelijkheden, want daar doe je het voor.

Ook een dank aan het Endurance Team AdApp en alle sponsors van dit team die ons de mogelijkheden bieden met topmateriaal een duursport te beoefenen!

Het inschrijven voor deze wedstrijd was al een wedstrijd op zich, waar ik zelf niet snel genoeg voor was, maar mijn vrouw Nathalie wel (uitverkocht in 42 seconden). Het doel was voor ogen…

Enkele maanden nadien waren we daar dan ter plaatse in Roth, de weergoden waren ons gunstig gezind, mooi weer en weinig wind, op die dag dan toch. De trainingen waren achter de kiezen en we waren er klaar voor, Roald en ik om ondergedompeld te worden in een fantastische sfeer!Ik had me ingeschreven voor een startwave vooraan, maar had ook in mijn gedachten dat het daar vlot ging gaan… Om 6u45 zondagmorgen was het aan mijn beurt om te beginnen aan een dag gevuld met sport. Zoals ik reeds gedacht had zaten de snellere atleten ook in die wave, het was een gevecht in het water tot 2.3km, dan kon ik eindelijk een gat slaan en mijn ruimte vinden om verder te zwemmen zonder te moeten incasseren! Ik kwam na 57 minuten uit het water en het voelde aan alsof ik dit nog eens kon overdoen… Ik had ervan genoten om langsheen het gehele kanaal aangemoedigd te worden door de duizenden toeschouwers, zalig gewoon!

Al lachend zette ik mijn weg verder richting mijn fiets. De eerste kilometers daarvan had ik een glimlach tot achter mijn oren en zwaaide ik meermaals terug naar de toeschouwers. Maar dit bleef niet duren, na 60 kilometer fietsen begon ik al wat signalen te krijgen dat de tank aan het leeglopen was, dit door de hevige wind, die meer in het nadeel was dan in het voordeel! Gelukkig was er meer dan voldoende afleiding door de duizenden toeschouwers, zeker op Solar berg, onvoorstelbaar, je had bijna geen ruimte om door de mensenmassa te fietsen! Ik werd snel terug met de neus op feiten gedrukt en eraan herinnerd dat er wind zat, ik zag ook aan mijn fietstijd dat dit niet verliep zoals verwacht. Na 5u11minuten kon ik al goed getekend van de inspanningen zowel mentaal als fysiek van de fiets springen en aan het loopnummer beginnen.

De fiets werd door de vrijwilligers geparkeerd en mijn loopgerief werd me aangereikt, even snel wisselen en we waren vertrokken voor het laatste onderdeel, waar ik eerlijk gezegd nog weinig mentale energie voor had! Maar opgeven staat niet in mijn woordenboek… De benen voelden niet echt soepel meer aan, maat het tempo verliep wel vlot. Ik had vernomen dat de aanloopstrook richting kanaal opwaarts ging en dit hakte behoorlijk in op mijn lichaam, dit in combinatie met de zon die ook van de partij was! Weeral een mentale deuk! Eens het kanaal bereikt, was het zo goed als vlak, maar 20 kilometer rechtdoor in de zon lopen werkt ook niet echt bevorderend, maar wel ideaal om de knop om te draaien en eenzelfde tempo aan te houden! Ik kruiste daar ook onze voorzitter Roald Leijnen, die ook aan het afzien was. De laatste 14 kilometer van de marathon was er niks vlak meer, man wat had ik zin om te wandelen bergop!!!! Ik dacht bij mezelf hou nog een groot uur vol en rust dan een beetje. Elke kilometer was ik aan het aftellen en verlangend naar het keerpunt om dan in een rechte lijn naar de finish te lopen, want een marathon lopen in één ronde is niet evident om in te schatten wat er nog komt, maar wel goed dat er ruimte is voor te lopen. Op ongeveer 4 kilometer voor het einde begon ik relatief te genieten en gaf ik terug high fives aan de toeschouwers. Na een grote 15 minuten begaf ik me in het festivalpark waar de finish zich begaf, ik vernam van mijn schoonmoeder dat mijn zoontje Nelles op mij stond te wachten om samen over de finish te lopen. Eens ik Nelles in mijn beeld zag, nam ik zijn hand en renden we samen de meet over, zalig gewoon!!! Het was genieten vanaf dan, vooral van het feit om met mijn zoontje over de finish te lopen, want ik had tijdens de marathon van 3u14minuten enorm afgezien!

Ik had een eindtijd van 9u27 in geen ideale weersomstandigheden, maar was er wel tevreden mee.Waardoor ik 99e ben geworden van de 4000 starters!

Nog een dankwoordje aan de coach Dominic De Caluwé en zeker aan mijn vrouwtje Nathalie!!!

Op zondag 24/06 stond ik aan de start van de 90km (2200Hm) in Malmedy, tevens het Belgisch kampioenschap voor de elite heren op de 115km. Het doel was opnieuw een goed gevoel krijgen na de vervelende knieblessure die me de afgelopen week parten speelde. Na een 25tal km reden we in een mooi groepje met o.a. onze Michel, een groepje waar ik de technische kwaliteiten van Michel kon aanschouwen en hij mijn kunst om telkens het verkeerde spoor te kiezen. Het gevoel zat alleszins goed tot ik merkte dat mijn achterband begon leeg te lopen. Oef, gelukkig deze keer het juiste materiaal mee en dit probleem vrij snel kunnen fixen, een paar minuten later kon ik mijn eigen wedstrijd rijden.

Bij aankomst zag ik dat ik 6de algemeen stond. Tevens ook 2de  bij de masters 1. Volgende week kunnen we dus met een gerust gevoel naar de Zillertal Bike Challenge (Oostenrijk) waar ik enorm naar uit kijk. Deze had ik het vorige jaar zonder al te veel training meegedaan en ik heb toen besloten er dit jaar een doel van te maken, samen met de coach Dominic en steun van Team Adapp.