Murphy

images5En de titel slaat niet op een atleet die hier kan winnen...Onze getalenteerde teamgenoot Joury Gokel heeft de laatste dagen voor de wedstrijd nogal wat pech gekend. Maandagmiddag, tijdens het slenteren door het stadje nota bene, is een plaats aan de onderkant van zijn rechtervoet heel gevoelig geworden. Het werd zo pijnlijk dat normaal stappen op een gegeven moment niet meer mogelijk was.

Gisteren (woensdag) is Joury onder handen genomen door de kinesist van het team van Marino Vanhoenacker (Team Commerzbank) en die wist hem te vertellen dat er een pees in de voet ontstoken is en dat het waarschijnlijk gelinkt is aan de achillespees. Hij kreeg de raad om ontstekingsremmers in te nemen, de plaats met ijs te behandelen en nog eens te lopen met verschillende schoenen om zo te voelen hoe hij het minste last heeft.
Joury is dan, zoals het een gehoorzame atleet betaamt, op zijn tijdritfiets naar de supermarkt gereden op zoek naar ibuprofen...en net dan sloeg het noodlot een 2e keer toe. Een olievlek op een hellende weg zorgde voor een valpartij op linker pols, elleboog, knie en dijbeen...op het eerste zicht alleen maar wat schaafwonden aan het lichaam en geen onherstelbare schade aan de fiets. Deze morgen bij het opstaan was alles behoorlijk stijf en bleek vooral de pols een kritiek punt.
We leven hier ontzettend mee met Gokeltje en wensen hem een heel heel spoedig herstel toe want echt veel tijd is er niet meer...wie Joury een beetje kent weet natuurlijk wel dat hij tot veel in staat is als hij zijn zinnen op iets heeft gezet, ook al kraakt en piept alles een beetje!

Vanavond om 20u is het briefing voor de Engelstalige atleten (voor een briefing in t'vloams zijn we nog niet talrijk genoeg) en morgen tussen 14u en 17u moeten we onze fiets 'inchecken'...vanaf nu volgen we best de planning of we hebben een probleem vrees ik.


Bente in Hawaï (mama Jo)

hawai_05Met een kindje van 1,5 jaar naar de andere kant van de wereld reizen is geen sinecure. Dat hadden we verwacht maar toch verbaast het ons dat het haar zwaar valt om zich aan te passen. De reis zelf ging heel vlot. Ze vroeg wel veel aandacht en mama moest haar trukendoos bovenhalen maar ze had geen last aan haar oortjes. Op de vlucht naar Newark bracht een extra zetel soelaas zodat ze wat meer speelruimte had en als een grote in de vliegtuigstoel kon zitten. Natuurlijk kreeg ze ook de nodige aandacht van de stewardessen en andere passagiers.

We moesten ons haasten om de aansluiting te halen en alsof ze het wist dat het niet de moment was om lastig te zijn, was ze dan de rust zelve. Omdat het al 7u30 ’s avonds was (Belgische tijd)toen we opstegen naar Honolulu, werd de trukendoos echt wel volledig opgebruikt tot ze uiteindelijk begon toe te geven aan de vaak. Het moment om het beloofde bedje te laten installeren aan de wand. Ze woog al iets teveel maar het leek mij toch de kans om ook een beetje te kunnen slapen. Toen ik er haar inlegde, begon ze zowaar te wiebelen met haar hoofdje, een onderdeel van haar slaapritueel. Veel plaats had ze niet over maar daar maakte ze helemaal geen probleem van. Uiteindelijk moest ik ze wakker maken om te landen.

De laatste vlucht was er wel teveel aan ofwel was ze het gezang (lees gejank) van haar mama beu. Het was maar ½ uurtje vliegen dus ook dat ging snel voorbij. Een klein uurtje later zat ze al in haar Hawaiiaanse babytroon haar melkje te drinken. hawai_68We probeerden haar nog wat wakker te houden maar ze had zin in een dutje, kon zij veel weten dat alweer de nacht begon (6u nadat ik ze had wakker gemaakt in het vliegtuig). Al snel hoorden we haar vertellen en wisten we dus dat ze wakker lag. Om 4u30 lokale tijd begon ze te wenen, een teken dat ze het wel gezien had in haar bedje. Dus mama er ook uit om wat te spelen.
In de voormiddag reden we naar de King Kamehameha’s Kona Beach hotel om Dominic te gaan registreren. Dat vond ons Bente geen goed gedacht. Buggy, hitte en een beetje koorts : duidelijk geen goede combinatie voor ons meisje. Eens we in de supermarkt “Safeway” waren, waande ons meisje zich in het paradijs : lekker fris en veel te zien. Terwijl de oma’s en ik alles bij mekaar zochten, werd ons meisje rondgereden door opa.
Sindsdien is ze nog steeds op zoek naar wat ritme. ’s Nachts wordt ze veel wakker, af en toe klaarwakker zelfs zodat we met haar gaan spelen en overdag slaapt ze dan natuurlijk (te) veel. Dus heb ik wat rust ingelast en voorlopig gaan wij niet mee op uitstap en is rust en slaap het belangrijkste voor ons meisje.

Groetjes,
Mama Jo


Verwachtingen...en steun!

foto-karine3Zoals voor elke wedstrijd stijgt samen met de spanning het verwachtingspatroon...als ik voor mezelf spreek heb ik me daar zeker aan bezondigd in Klagenfurt, en terecht bleek nadien. Hier zal ik zaterdag echter aan de start staan met ongewijzigde verwachtingen. Ik ben naar hier gekomen met één doel, genieten van deze wedstrijd en dan zien waar ik zal stranden. Ik heb uiteraard verschillende scenario's laten afspelen in mijn hoofd, het één al wat gunstiger als het ander, maar hoe langer ik hier ben hoe meer ik me er van bewust wordt dat de omstandigheden van de dag doorslaggevend zullen zijn.

Verschillende atleten (of hun entourage) hebben naar mijn mening al behoorlijk straffe uitspraken gedaan waar ik me niet wil aan wagen. Via een reactie van het thuisfront heb ik vernomen dat er in één of andere krant verschenen is dat top 100 mogelijk is...als je weet dat hier al 150 'pro's' (wat niet voor iedereen een correcte term is, in andere landen is prof worden precies gemakkelijker) aan de start staan lijkt me zo een voorspelling dus wat te overmoedig. Die uitspraak komt niet uit mijn mond of vingers wat niet wil zeggen dat ik niet naar de inhoud ervan zal streven...

Om af te sluiten wil ik iedereen eens laten weten dat jullie reacties heel erg deugd doen...de meeste verschijnen op de site, de andere komen toe via mail! Het is echt leuk te weten dat er meegeleefd wordt en dat ook daar de spanning stijgt! Mahalo!!

Het heeft wat lang geduurd maar nu de enthousiaste supporters hier zijn kan ik terug met wat foto's op de proppen komen...


What doesn't kill you makes you stronger!

img_9666Een leuke reactie (waarvoor dank!!Mahalo)...een boutade die ik zeker in het achterhoofd moet houden...allemaal zullen we hier meerdere malen 'sterven'...ongetwijfeld...maar echt de pijp aan maarten geven, dat nooit. We komen hier dus sterker uit!!

Onze huisgenoten hebben een heel vlotte reis achter de rug...lang is en blijft zo een trip natuurlijk altijd maar het motiveert wel als alles volgens planning verloopt. Bente heeft zich als een voorbeeldige baby gedragen, mama heeft het onderste van haar trukendoos gezien om Bente te entertainen, moetie heeft bijna een boek uitgelezen en mijn ouders zijn heel gelukkig hier te zijn!
Het afhalen van de 2e huurauto verliep deze keer stukken eenvoudiger en moe maar tevreden kon iedereen zich wel verzoenen met onze 'villa' hier...

Nog een hele tijd op het terras nagekaart, een beetje gegeten en een pot koffie gedronken (er was nog geen Budweiser voor opa), papa heeft Bente eindelijk nog eens een badje gegeven (natuurlijk zo trots als een pauw) en pas na middernacht in bed...veel te laat natuurlijk voor deze jongen...een echt goede nachtrust is er voor niemand (behalve nonkel Sander)van gekomen .
Gelukkig was het voor mij deze morgen niet die van zaterdag...ik kon mezelf moeilijk goedgezind en alert noemen.

Terwijl we met Joury samen een ritje deden, heeft de clan al onze Amerikaanse (lees: grote) frigo gevuld met alle lekkers...na onze fietstocht hebben we van de eerste mogelijkheid gebruikt gemaakt om onze wedstrijdbenodigdheden (racenummers, badmuts, chip,...) op te halen. Vandaag is het secretariaat dus geopend en vanavond (17u hier, 5u morgenvroeg bij jullie) staat de landenparade nog op het programma (een beetje te vergelijken met de opening van de Olympische spelen).

Greetz van iedereen aan iedereen!!


Circus

images3Ik heb voorlopig nog geen onheilspellende berichten ontvangen van het reizende gezelschap dus dat op zich is al prima nieuws. Ondertussen heeft Baby's away hier Bente haar bedje en (gigantische) kinderstoel afgeleverd zodat ons kleine meid hier niets tekort zal komen!
Binnen een aantal uren zouden ze moeten arriveren en kunnen we aan deel 2 van de reis beginnen...

Terwijl de atleten stilaan de rust opzoeken komt het echte circus hier op gang...grote spandoeken van de sponsors worden her en der opgehangen, tentjes met atleteninfo, gatorade sportdrank en triatlonspullen reizen als paddenstoelen uit de grond en de woorden bij uitstek worden hier 'Ironman' en 'race'. De plaatselijke (ingeweken) bevolking is Amerikaans vriendelijk ('yeah', 'great', 'big',...) en laat alles rustig over zich heen gaan. Het is natuurlijk niet de eerste keer dat alles hier een week lang in het teken staat van één van de zwaarste sportevenementen ter wereld.

Hoewel de atleten hier geen klagen hebben over de organisatie en de bijstand is dit ironmangedoe toch vooral platte commercie. Wie zich kwalificeert om hier te 'mogen' deelnemen moet direct klaarstaan met een handjevol dollars...een kwalificatiewedstrijd op zich (in mijn geval IM Oostenrijk, Klagenfurt) kost al een gelijkaardige som. Na de betaling van je slot ('ticket' voor deelname) moet je jezelf nogmaals registreren...tja, terug 10 dollar voor een Amerikaanse daglicentie. Alles wat het IM-label draagt heeft zijn prijs...rugzakken, kledij, petjes en zoveel meer.
Grotendeels pure winst als je het mij vraagt want met Ford hebben ze hier een grote sponsor die een groot deel van de kosten op zich neemt.

Maar goed, het succes van deze langeafstandswedstrijden is ernorm groot en bijna elke kwalificatiewedstrijd is volzet enkele uren na de start van de inschrijving. Iedereen (die gek genoeg is om zich aan een triatlon te wagen) heeft het geld en de verre verplaatsingen er voor over (in onze contreien zijn geen ironmanwedstrijden te vinden, sinds dit jaar wel een wedstrijd over de lange afstand te Neerpelt) en de meesten dromen van een deelname hier.
Waarom zouden de organisatoren inbinden wat kostprijs betreft...we eten uit hun hand...wie niet wil hoeft niet te komen, iemand anders neemt die plaats wel in.
Is dat niet het spel van vraag en aanbod??

Dus...nogmaals bedankt (Mahalo) voor jullie steun via de pasta-avond!!


Tapering off

images2Vandaag stond nog een laatste langere training op het programma, 3u fietsen, weliswaar aan een rustig tempo. Vanaf morgen worden de trainingen stelselmatig teruggeschroefd en worden enkel nog kortere prikkels gegeven om het lichaam wakker te houden en niet lui te worden.

Het principe van training bestaat er uit dat we een verstoring in het lichaam teweeg brengen (hart, longen en spieren) en dat er na deze verstoring een herstelfase wordt gegund aan het lichaam. Hoe groter de 'verstoring' hoe groter de herstelfase moet zijn. Na dit herstel is het lichaam in staat om zich beter te wapenen tegen een volgende belasting. Belangrijk te weten is dat deze herstelfase verschillend is van persoon tot persoon. Iemand die goed getraind is zal sneller herstellen en beter weerstand kunnen bieden aan een volgende (hogere) belasting. Ons lichaam wordt dus eigenlijk sterker van de rust na de inspanning dan van de inspanning zelf.

Dit is wat zich deze week ook moet voordoen om in ideale omstandigheden aan de start te staan. De laatste maanden zijn we constant bezig geweest met onszelf te belasten, te herstellen (niet door in de zetel te liggen maar door rustige trainingen in te lassen), een hogere belasting te weerstaan, dito 'rust' in te lassen...zo groei je langzaam toe naar je (hopelijk) beste vorm.
Deze week wordt ons lichaam dus veel rust gegund en worden de trainingen drastisch beperkt zodat de spieren zich herstellen van de opgelopen schade.

Rechtevenredig met deze trainingsafbouw wordt de koolhydraten- of glycogeenvoorraad in de spieren opgebouwd. Koolhydraten zijn de belangrijkste energiebron van het lichaam dus hoe meer je er kan opslaan, hoe verder je zal komen in ons geval.
Het komt er dus op neer om de juiste voedingsmiddelen naar binnen te werken. Pasta, rijst, wit brood, confituur, honing, fruitsappen (zonder pulp) zijn de (3) dagen voor de wedstrijd niet van het menu weg te denken. Alle groenten en andere vezelrijke producten worden best achterwege gelaten om geen onnodige sanitaire stops te moeten inlassen op de wedstrijddag. Een beetje vetarme vis of mager vlees zorgen voor wat variatie...glycogeen helpt ook vocht op te slaan dus veel drinken helpt om het eerste vochtverlies van de inspanning op te vangen.

Veel spannends staat ons deze week dus niet te wachten maar dit zal ruimschoots gecompenseerd worden door de komst van de trouwste supporters!!!


Times flies by when you having fun...Only 7 more days

drank Volgende week zaterdag zou het toch min of meer de bedoeling moeten zijn om al aan de marathon bezig te zijn...de dagen gaan hier al even snel voorbij als in ons lieflijk België en dus wordt de focus langzamerhand gericht op de (organisatie voor de) wedstrijd.
Zo een (lange afstands)triatlon is niet juist maar een zwembroek aantrekken, fiets klaarzetten en hup met de beentjes. Er komt heel wat kijken bij de algemene voorbereiding van zo een wedstrijd...

Eerst en vooral is de materiaalkeuze een doorslaggevend element. Het zwemonderdeel vindt plaats in het warme water van de Stille Oceaan waardoor wetsuits (die worden gebruikt in onze koude wateren en zorgen voor beter drijfvermogen) verboden zijn...als surrogaat zwemmen we hier met een speedsuit zonder mouwen die geen enkel drijfvermogen biedt. De pakken zouden er moeten voor zorgen dat het lichaam beter door het water glijdt. Het juiste pak vinden op zich is al een opgave...

Rijden met wielen die een te hoge velg hebben kan (heel) gevaarlijk zijn om onderuit te gaan bij een hevige windstoot. En zoals ik reeds eerder schreef is de kans groter dat er veel wind zit dan omgekeerd. De juiste wielen kiezen kan dus cruciaal zijn...
De fiets moet ook perfect afgesteld zijn om onaangename verrassingen te vermijden...versnellingen, remmen, ketting verdienen extra aandacht. Enkele dagen vooraf worden 2 nieuwe buitenbanden gelegd om de kans op lek rijden zoveel mogelijk te beperken en wordt er een fiets-'EHBO'-setje gemonteerd onder het zadel (nieuwe binnenband, pitstop om een leeglopende band snel te stoppen, CO-'bommekes' om een bandje te vullen met lucht,...).
Ook verdienen helm, zonnebril, fiets- en loopschoeisel en compressiekousen een zekere attentie! Voldoende comfort is het minste wat je kan nastreven en dat is één van de weinige dingen dat je zelf nog in de hand hebt na het startsignaal.

Daarnaast wordt vooraf ook een volledig voedingsschema opgesteld. Eten en drinken zijn hier zowat het allerbelangrijkste tijdens de race. Zonder brandstof valt iedereen stil, daarvoor hoef je zelfs geen langdurende inspanning te doen. Een lichaam kan maar een bepaalde hoeveelheid koolhydraten (energie) per uur opnemen dus een correcte berekening is noodzakelijk. Te weinig zorgt voor snelle uitputting, te veel zorgt voor overlast. De ene atleet verdraagt gemakkelijk vaste voeding zoals energiebars terwijl de andere atleet meer gebaat is bij vloeibare voeding (energiegels). Ikzelf kies voor een combinatie van de 2. Gedurende de eerste 90km fietsen combineer ik vast met vloeibaar, na het keerpunt enkel nog vloeibaar tot het einde. Niets is zo ongemakkelijk als een marathon lopen met een opgeblazen gevoel in de maag of te goed meewerkende darmen.

Drinken is zowat de meest noodzakelijke levensbehoefte dus ook tijdens het sporten. Het klimaat hier zorgt voor extra vochtverlies waardoor veel zouten verloren gaan en uitdroging om de hoek loert (hoeken hier?? lange rechte stukken ja)...tijdens het fiets- en looponderdeel komt het er dus op neer om zowel voldoende vocht als natrium (belangrijk om vocht op te houden) binnen te krijgen en dit ook op regelmatig tijdstippen (en niet zomaar willekeurig). Sportdranken combineren meerdere functies, dorstlesser + aanvulling van mineralen en energie.

zo, genoeg gepalaverd...we hebben er zelf voor gekozen! Als jullie nog wakker zijn na dit stukje...proficiat!

Groeten
Dominic


Run Forrest...

images1 Voor ik het over de 1/1 triatlon van Barcelona wil hebben moet ik toch eerst even een primeur kwijt: Ons Bente heeft gisteren haar eerste pasjes gezet zonder hulp! Haar papa vindt het nodig om deel te nemen aan een wedstrijd aan de andere kant van de planeet en mama moest tijdens haar laatste werkdag nog een heleboel zaken regelen alvorens met een gerust gemoed te kunnen afreizen...Bente heeft dan maar besloten om te beginnen stappen in het bijzijn van Marianne en Tata (Liliane), de lieve 'mama's' van onze kinderopvang. Papa kijkt ontzettend uit naar de komst van de familie volgende maandag...mijn ouders wagen zich een eerste keer aan een trans-Atlantische vlucht, Jo en moetie (schoonmama) hebben ervaring zat en Bente zal niet weten waar ze eerst moet staren...'kijk,kijk',wijzen en...stappen!!

challenge-barcelona-logoZondag 4 oktober starten 3 SMO'ers in de eerste Challenge Triatlon te Barcelona. Om half 8 duiken ze in het water voor 3.8km zwemmen, gevolgd door 180km fietsen langs de kustlijn om afsluitend 42,2km te lopen. Michael Dewilde, Filip Lasoen en Mieke Dupont zullen nog 1 maal het beste van zichzelf geven en hopen het SMO-team ook in Catalonië op de triatlonkaart te zetten. Sander, Joury en ik wensen onze teamgenoten heel veel succes. We proberen het van hieruit te volgen en rekenen op de trouwe supporters (Randal en de rest van de familie Dobbelaere) ter plaatse voor de nodige morele steun!!

Hier stond vanmorgen een rustige duurrit van 3u op het programma onmiddellijk gevolgd door 30' lopen...de wegen worden hier ondertussen volledig ingepalmd door blinkende tijdritfietsen, gladgeschoren kuiten en blote bovenlichamen. Zou er binnenkort wat te beleven vallen misschien??
Neem ook eens een kijkje bij de albums...


Hangloose...

hang-looseIedereen associeert Hawaï spontaan met palmbomen, zon, zee, strand en cocktails...wel, het beeld die we allemaal voor ogen hebben klopt grotendeels. Het is en blijft natuurlijk een Amerikaanse Staat dus Burger King, McDonalds, Wallmart en andere multinationals zijn hier niet minder bekend als in die andere 49 staten van de USA maar de sfeer is heel 'cool'. Wij zitten (eeuhh, er wordt vooral getraind hoor) nu op Big Island wat op zich het grootste eiland is van de 137 waaruit Hawaï bestaat. De hoofdstad, Honolulu, ligt echter op het eiland Oahu. Een ander, voor ons beter gekend eiland, is Molokai.
Hier in Kona, de hoofdstad van Big Island, echter geen Amerikaanse toestanden in het dagelijkse leven. Hoewel het hier aan de kust vooral toerisme is kenmerkt de dagelijkse gang van zaken zich vooral als 'take it easy'.

Geen files van 'Affligem tot Aalst', geen razende auto's, geen gedrum op de voetpaden, geen bedienden in maatpak,...De maximum snelheden op de snelwegen liggen naar onze normen behoorlijk laag en iedereen houdt zich perfect aan deze regels! Op de meeste kleinere kruispunten zonder lichten staat overal een STOP-streep op de grond, iedereen stopt en er heerst een beurtsysteem om weer verder te rijden. Eerst de auto die van links kwam, dan de auto voor jou, dan terug een auto van links, dan is het jouw beurt, enz...De volledige way of life wordt hier samengevat in één term...Hangloose.

Wij beperken ons nu vooral tot verplaatsingen op het parcours, naar het zwembad, de supermarkt en in onze condo maar meer landinwaarts kan je er nog 2 actieve vulkanen en een aantal dode vulkanen vinden. Er wonen ook meer locals en de natuur is er groener en ruiger. Er worden vooral koffiebonen, macadamianoten, papajas en orchideeën geteeld.
Na de wedstrijd hebben we hier dus nog wel het een en ander te ontdekken!


Boudewijnpark

imagesDeze morgen stond er, na wat heen en weer geskype met mijn 2 oogappels (mijn vrouwtje en m'n enthousiast dochtertje) en coach Tim, een oceaantraining op het programma. De koorts begint hier stilaan te stijgen...aan de startpier stond voor het eerst een infostand voor de atleten met uitleg over het zwemparcours inclusief maquette en gratis gatorade sportdrank. We waren niet de enige atleten die een zwempartij gepland hadden maar goed, er is plaats genoeg hé.

Sander en ik hadden afgesproken om elk ons eigen tempo te zwemmen en om het kwartier even te wachten op elkaar. Enkele lifeguards in kajaks houden het zaakje goed in de gaten en vragen regelmatig hoe het gesteld is met je (gemoeds-)toestand. Een van de guards wees ons heel laconiek op iets wat voor ons al even uniek is als Filip De Winter die prinses Mathilde kust, 'there are some dolphins behind you guys'. Inderdaad, een school dolfijnen zwom op een 20-tal meter van ons. 'can we come closer??' 'no problem!'. We zwemmen ze een beetje tegemoet, zij zwemmen onze richting uit. Wij houden halt en kijken onze ogen uit. Een meter onder ons zwemmen een 6-tal kleine dolfijnen...natuurpracht op en top!! Bij gebrek aan onderwatercamera is de inzetfoto er dan maar een van het net geworden...

In de namiddag hebben we dan nog eens de loopsloefen aangetrokken voor 30km. Een groot deel van de tocht hadden we al eens verkend en vandaag ging het nog iets verder. Tot aan het natural energy lab, even het domein binnen gelopen, draaien en terug. Je vindt in dit lab een behoorlijk aantal grote zonnepanelen die op een natuurlijke manier voor een enorme hoeveelheid energie zorgen. Het feit dat dit hier gevestigd is zegt genoeg over de temperaturen die hier bereikt kunnen worden.

Wie het interesseert kan nog wat foto's bekijken...ze worden soms genomen in moeilijke omstandigheden (al fietsend of autorijdend) maar ze geven jullie toch een beeld van hier...
Ook de startnummers zijn bekend...Joury Gokel: 1587, Dominic: 1539. Later meer over hoe jullie ons kunnen volgen.