Anywhere the wind blows...

ezel1Eerder deze week heb ik al eens een korte indruk gegeven over de fietsproef hier. Na vandaag kan ik deze indruk alleen maar bevestigen.
Er stond een doorgedreven training op het fietsparcours op het programma en dus vertrokken we deze morgen rond 8u door the city of Kona om zo helemaal tot Hawi te rijden, het uiterste punt. Het parcours bestaat uit 1 lange, heel langzaam kronkelende, glooiende (rolling hills in het vakjargon) brede weg. De inzetfoto zegt veel over hoe de locals hier over die 'ijzeren mannen' denken...

Welgeteld 1 echte richtingverandering zorgt voor de nodige afwisseling na ongeveer 40 mijl. Voor het overige zie je voortdurend lavagesteente langs de ene zijde, lavagesteente langs de andere zijde, de oceaan langs je linkerkant (tijdens de heenrit, terugrit dus rechts) en voor je dus die gitzwarte weg waaruit je de verzengende hitte ziet opstijgen. Na de turn left wordt de weg iets smaller, de natuur groener, het verkeer minder druk maar...de wind steeds krachtiger. Er resten ons nog 19 mijl tot in Hawi town van hieruit en na een leuke afdaling vlak na die splitsing gaat het vooral bergop...geen kuitenbijters zoals in onze Vlaamse Ardennen maar langzaam hellende stukken schijnbaar zonder einde. De wind blaast er ongenadig hard tegen (vandaag toch) en met mijn beperkte fietscapaciteiten leek het wel of ik stilstond op sommige momenten. Het voordeel is natuurlijk dat je na het turning point toch een behoorlijk stuk 'bergaf' en met de wind in de poep kan terugkeren (lees: recupereren al moet je wel blijven trappen).
Kortom, het worden 180 interessante kilometers waar concentratie heel belangrijk zal zijn. Voortdurend denken aan je hartslag, drinken en eten...vooral de cowboy niet uithangen door te hard van stapel te lopen en zo (te) veel energie kwijtspelen...we moeten nadien nog wat lopen ook hé!

Om af te sluiten verdient Sander toch wel enkele woorden. De voorbije verslagjes konden jullie al lezen dat hij ons op zijn fietske gezelschap houdt tijdens het lopen. Vandaag zat hij dan weer 5u achter het stuur van de wagen om mij tijdig te voorzien van eten en drinken, ondertussen fotootjes te nemen voor het thuisfront, mij te waarschuwen voor het toenemend tsunamigevaar in de Stille Oceaan (zie het nieuws vandaag, 30 doden in Samoa!!), me moed in te spreken op de moeilijke momenten...In de namiddag is hij dan opnieuw Joury gaan begeleiden bij het lopen. Hij is ook de fietsmecanicien van dienst en zorgt er dus voor dat ik me ook op dat vlak geen zorgen hoef te maken. Hij geniet met volle teugen, is langzaam terug aan het trainen gegaan na zijn verdiende rustperiode en droomt stiekem van een deelname binnen enkele jaren!
Tot daar mijn ode aan Sander...ik ben aan het koken terwijl hij een plonske neemt in het zwembadje op ons domein.


Walhalla

always on the run...Maandagmorgen 7u30: Een zwemtraining van 5,7 km in het plaatselijk Kona Aquatic Center. Een schitterend openluchtzwembad van 50 m mooi verdeeld in 2 helften met een beweegbaar tussenschot. Elke kant is 23 yard, iets minder dan 25m. Na een opwarming van 800m beginnen we aan onze kern van de training. Plots duikt in de baan rechts van ons Marino Vanhoenacker op...scherp als een mes, bruin velleke van kop tot teen en vriendelijk op z'n Westvloams (hij traint Joury Gokel dus dat zorgt natuurlijk voor een gemoedelijk contact). Na onze eerste 200m vlot tempo...15" rust...in de baan links van ons, Graig Alexander, de winnaar van vorig jaar en volgende week dus titelverdediger. Scherp als een mes, iets minder bruin velleke. Hij traint niemand van ons dus behalve een vriendelijke lach hebben we geen contact met hem. Sander onderbreekt onmiddellijk zijn training om een vergelijkende studie te maken tussen de 2 toppers naast ons en...de 2 'toppers' in het midden. De conclusie laat ik in het midden.

Met bovenstaande woorden wil ik alleen maar aangeven dat dit hier echt het walhalla is van de topsport. In geen enkele andere sport en op geen enkele andere plaats kan een eenvoudige amateur zoals ik zo dicht bij een absolute ster komen als in de triatlonsport (op Kona, Hawaï). Op deze mythische plaats komen elk jaar de meeste profatleten (op lange afstand) samen om zich met elkaar te meten in extreme omstandigheden.

Na een stevig middagmaal rond 11u nog een duurloopke om 13u. Onze Sander terug als waterdrager op de fiets. Via alli drive, palani road omhoog en langs queen ka'ahumanu op en neer...35' heen, draaien en terug. Atleten op blitse fietsen, andere al lopend maar allemaal solidair zwaaiend...concurrenten of (stervende) lotgenoten??

Bekijk ook de eerste lading foto's. Er volgen er vanzelfsprekend nog!


Eerste indrukken...

always on the run...Veel inspiratie hadden we gisterenavond niet meer en om 21u was het al ruim genoeg geweest voor onze eerste dag ter plaatse. Vandaag, na een goede, lange nachtrust en een stevig ontbijt, was het dan tijd om de eerste keer de loopsloefen aan te trekken. Met Sander als ideale begeleider op de fiets liep ik met een behoorlijk vlotte tred het eerste deel van het loopparcours heen en terug. We vertrokken rond 9u en de zon deed hier al goed haar best. De wind maakt het draaglijk maar tegelijkertijd ook verraderlijk want het zweet verdampt sneller dan het komt...Voldoende vocht en zout binnenkrijgen zal een van de voornaamste bezigheden zijn tijdens het fietsen en lopen.

Na de fietstraining gisteren was al duidelijk dat het fietsparcours zich wel leent tot heroïsche daden maar dat verstandig fietsen (lees: gedoseerd met aandacht voor eten, drinken en hartslag) veel belangrijker zal worden als je ook nog een aanvaardbare marathon wil lopen.

Deze middag heb ik dan een bezoekje gebracht aan de plaatselijke god voor al de toppers hier...Tussen Graig Alexander en Chris McCormack (2 favorieten voor de overwinning) liet ik me onder handen nemen door kinesist Garry. In de luchthaven van Newark heb ik een kleine verrekking opgelopen in mijn rechterdij tijdens een sprintje om ons vliegtuig te halen en dat wou ik even laten behandelen. Redelijk choco kwam ik daar buiten...een uur lang zat hij met zijn gigantische handen aan mijn frêle lichaam.
Na dit "aangenaam" verzetje was het dan tijd voor een kennismaking met de Stille Oceaan. Sander, Joury en ik zwommen een half uurke in het aquarium. Koraalriffen en vissen in alle kleuren maar natuurlijk ook veel golfslag zoals je van een plas, de naam oceaan waardig, mag verwachten. Het zal geen doodgewoon zwempartijtje worden volgende week!!!

Vanavond stond dan gebakken zalm, bloemkool in de witte saus en rijst op het menu...Samen gekookt en lekker gegeten (al zeggen we het zelf) op ons terras bij zonsondergang. Het enige wat we hier af en toe vergeten is foto's nemen. We proberen zo snel mogelijk een albumke samen te stellen...


Brussel-Kona

always on the run...Ons eerste avondmaal in Kona hebben we achter de rug...gisteren waren het vooral vliegtuigmaaltijden (lees: plastiek bakjes gevuld met grootkeukenkost). We vertrokken vrijdagmorgen om 5u45 (plaatselijke tijd) in Eeklo om onze eerste vlucht naar Newark (New-York) te nemen om 9u45. Alles verliep naar wens, bagage werd goedgekeurd, vlucht vertrok op tijd en we konden via wat onderhandeling bekomen dat we naast elkaar zaten. Na 8u vliegen kwamen we rond 12u toe in Amerika (NY- 6 uur terugkeren in tijd)...we hadden slechts anderhalf uur de tijd om de douane te passeren, de bagage op te halen en opnieuw in te checken en daarna terug een grondige controle te ondergaan om dan de volgende vlucht naar Honolulu te nemen.

Helaas...die Amerikanen dachten er anders over...een vlotte 40' gewacht aan de eerste paspoortcontrole. Nog 50 minuten over dus! Daarvan hebben we er...40 gewacht aan de laatste controle. Nog 10 minuten over. Een of andere ijverige pipo vond het nodig om mijn rugzak (die ik bij had als handbagage) binnenste buiten te keren omdat ik zogezegd iets bij had van vloeistof (geen haan had er de vorige controles naar gekraaid!!!). Uiteindelijk bleken mijn ijszakken de boosdoeners te zijn. Na een uitleg van hier tot in Tokio werden ze goedgekeurd en had de douanier bewezen aan zijn chef dat hij zijn werk goed deed. Het was toen al 13u30 en we waren dus al 15' te laat (deuren sluiten 15 minuten voor vertrek)...we hebben het nog op een lopen gezet maar we waren er eigenlijk gerust in omdat DE Luc Van Lierde ons verzekerd had dat ze wel zouden wachten. NIET dus...vliegtuig piepedada!

Ik dacht dat het echt avontuur zou plaatsvinden op 10 oktober maar het begon dus nu al. Snel naar de helpdesk en alles uitgelegd. Ze konden een oplossing voorzien tot in Honolulu via Las Vegas maar we hadden wel maar 25' meer om aan de andere kant van de terminal te geraken. Weeral lopen dus...deze maal succesvol! Zelfs nog eens kunnen dubbelchecken of we wel tickets hadden van Las Vegas naar Honolulu en dan naar Kona. Alles werd positief beantwoord! 5u30 vliegen van Newark naar Las Vegas maar niet naast elkaar deze keer. Ondertussen zijn we terug 3u teruggekeerd in tijd. In Vegas hadden we een rustige overstap. Onze bagage was ondertussen onderweg met een ander vliegtuig dus daar moesten we ons voorlopig niets meer van aantrekken (elk nadeel heb z'n voordeel zij Cruyff ooit). Ik vond het toch nodig om nog maar eens na te gaan of alles wel goed geregeld was...het begon prima met 2 nieuwe plaatsen naast elkaar op de 5u durende vlucht naar Honolulu maar eindigde minder met de melding dat de vlucht naar Kona vol zat en al 10' na onze landing zou vertrekken. De mannen van New York hebben ons dus een beetje blaasjes wijsgemaakt want alles was zogezegd in orde. Ik heb ons dan maar in 'standby' (op de wachtlijst) laten zetten en het was hopen dat we wat vroeger zouden landen en dat de vertrekhal van de connectievlucht niet al te ver af zou liggen. Sander en ik hebben van deze vlucht gebruik gemaakt om wat te slapen want we waren ondertussen een dikke 20u onderweg. Na een iets vroegere landing snel van het vliegtuig, spurtje naar gate 56 (vlakbij) en alles opnieuw uitgelegd. We stonden niet op de wachtlijst maar er waren gelukkig nog meerdere plaatsen vrij (rare computers in Vegas denk ik dan!). Op de valreep dus toch richting onze eindbestemming...oef.

Een klein half uur later stonden we op Big Island...met nog iets later al onze bagage (fietsen, wielen en koffers) in ons bezit!!!
Nog wat moeten strijden met de autoverhuurders (die vrouwen willen je daar voor alles laten dubbel betalen) en dan met onze Pontiac 'otomatic' naar de Kona Sea Ridge. Om 24u plaatselijke tijd vonden we er ons schitterend verblijf en eigenden we ons uitgeput elk een zacht bed toe.
Deze morgen (avond bij jullie) al vroeg uit de veren om samen met Joury de warenhuizen onveilig (voor bepaalde geïnteresseerden op het thuisfront, ze hebben kiwi's!!!) te maken, kort te zwemmen en in de namiddag 2u te fietsen. Joury Gokel logeert recht over ons en we zullen de dagen dus vooral samen doorbrengen...SMO in Hawaï!
Tot morgen...


Stom, stom, stom

Sinds een groot jaar ga ik elke maandagavond uitgebreid stretchen met ju jitsu club Keishin...ook gisterenavond dus. Na de korte groet wordt er rustig losgelopen in een grote cirkel in de dojo (zaal met matten waarin de training plaatsvindt). Om één of andere reden liggen 2 mattenrijen niet volledig tegen elkaar en gaapt er een kloofje van een 3-tal cm. Er is natuurlijk maar 1 lompe deelnemer die met zijn grote teen blijft steken in de kloof...t'is den triatleet (zoals ze me daar noemen). Gevolg: een behoorlijk pijnlijke grote linkerteen. Maar goed, ik moest toevallig bij dokter Van De Velde zijn deze middag en die ziet er geen erg in. Beetje voorzichtig zijn, morgen nog niet lopen, wat ijs en traumeelzalf...voor de rest geen zorgen in maken.
Verder wordt onze woonkamer steeds meer gevuld met wat uiteindelijk in de koffer(s) moet komen...nu al benieuwd naar wat we gaan vergeten. Ik laat het jullie zeker weten!


Nog een weekje...

het vertrek komt dus echt wel dichterbij. Volgende week vrijdag (25/09) vertrekken Sander (Dobbelaere) en ik om 9u45 in Brussel. Via New-York naar Honolulu en van daaruit nog 40 minuten naar Kona. Joury (Gokel) vliegt op dezelfde dag met een andere maatschappij en zullen we daar ongeveer gelijktijdig treffen.
Een kleine SMO-kolonie ergens diep op een eiland in de stille oceaan...als dat maar goed komt!
We zijn momenteel de laatste regelingen aan het treffen en vooral nog heel wat pittige trainingen aan het afwerken. Nog 2 weken hard labeur, daarna een weekje 'luieren' om dan op 10 oktober te...'genieten'. Jo, Bente, mijn ouders en schoonmama (alias moetie) arriveren daar op 5 oktober en zullen dus de rol van joelend publiek op zich nemen. Tussendoor zullen Sander en ik nog een logé ontvangen in onze 'villa'...niemand minder dan Jim De Sitter van 3athlon.be komt even bij ons intrekken in afwachting van zijn vast verblijf.
Zo, neem hier af en toe eens een kijkje de komende dagen en weken...we zullen ons best doen om jullie op de hoogte te houden!


BEDANKT...

spaghetti1 ...voor de geslaagde pasta-avond!!!!! Met een opkomst van 245 personen, klein en groot, zijn onze verwachtingen meer dan ingelost! De vele enthousiaste reacties maken het voor ons veel eenvoudiger om de vermoeidheid te vergeten...onze excuses voor het plaatsgebrek maar een lekkere spaghetti op een gezellige (koude) speelplaats kan blijkbaar ook smaken!
Een extra vermelding verdienen de vele helpende handen, zonder hen was dit absoluut niet mogelijk...Merci!!! In alle drukte zijn we helaas vergeten foto's nemen.


Zaterdag komt dichterbij...

...dus we moeten stilaan de inschrijvingen afsluiten. Dinsdag gaat onze traiteur me laten weten of hij het nog ziet zitten om ons allen van pasta te voorzien. Indien niet worden het lekkere boterhammen met hesp en kaas...in een gezellige sfeer weliswaar.
Alvast bedankt voor de massale inschrijvingen!!! Tot zaterdag!


Knokke, Zwintriatlon

Gisteren was het dus een hoogdag voor het Belgische kwarttriatlon. In Knokke stonden zowat alle toppers die België rijk is aan de start om er in de winderige polders tussen Sluis en Knokke een hevige strijd van te maken. Al na het zwemmen bleek dat onze Tom (Vander Hoogerstraete) het de favorieten niet gemakkelijk zou maken! Rutger Beke moest al snel de strijd staken na een heel ongelukkig ongeval met een zwaar voetletsel als gevolg...Later zal moeten blijken of Hawaï nog haalbaar is of niet.
Mijn zwemprestatie was alweer niet om over naar huis te schrijven en ik moest dus opnieuw alles op het fietsen en lopen zetten om toch nog een beetje in de voorste gelederen te eindigen. Het fietsen gaf me al direct een veel beter gevoel dan in Eupen. Ik kon een mooi constant tempo aanhouden en op de stukken tegenwind de schade beperken. Ik begon als 29e aan het lopen maar het gros van de deelnemers voor mij liep ofwel harder ofwel te ver voor mij om ze nog bij te halen. Het werd uiteindelijk een 25e plaats maar het belangrijkste is dat de moraal weer goed zit en dat we terug vooruit kunnen kijken met een positief gevoel.
Tom VDH behaalde een prachtige 4e plaats en bewijst nog maar eens dat hij de man van de toekomst is. Michael Dewilde kon met zijn 7e plaats terugblikken op een heel sterke wedstrijd na de tegenslagen van de laatste maanden. Joury Gokel, Hannes Vandemoere en Sander Dobbelaere zorgden verder voor het succesnummer van SMO met 6 atleten binnen de top 25. De uitslagen van de andere verdienstelijke SMO-atleten vindt je hier.


Zwintriatlon

Morgen is het weer zover...de eerste woensdag van september en dat betekent triatlon boven in Knokke.
De dames starten om 13u30, de heren beginnen er aan om 13u47.Wat het voor mezelf zal worden kan ik moeilijk inschatten na een mindere periode. De balans helt stilaan terug over naar de juiste kant en dat op zich is al een opsteker...afwachten dus.