Nog 3 keer slapen...

eerste schooldag
1 september

...en we laten de barbecues, de reizen, de ballonmeeting, de parkconcerten, het 'waar ik vandaag geen zin in heb doe ik morgen wel'-gevoel achter ons.
Vele niet-leerkrachten dromen wel eens van onze 'congé' maar straks is het voor ons ook echt gedaan...1 september komt er aan dus iedereen maakt zich op voor een nieuw schooljaar.

Bij ons zorgt een nieuwe directeur voor verse lucht...een andere aanpak, nieuwsgierigheid en opgeladen batterijen zullen zorgen voor een (in)spannend jaar dat alweer voorbij zal zijn vooraleer we het goed en wel beseffen.

Voor het eerst in jaren 'zal den dienen van turnen' er niet zijn op de eerste schooldag...raar gevoel...maar er is een op zijn minst heel waardige vervangster gevonden dus 'dienen anderen van turnen' zal niet lijden onder mijn frivoliteiten. Ik wens iedereen een goede en enthousiaste start toe...en mezelf een vruchtbare laatste rechte lijn richting 10 oktober!


Planning

Een weekje later ondertussen. Ons Bente haar ontwikkeling neemt reuzensprongen en Jo en ik verwachten heel binnenkort de eerste pasjes (zonder hulp)...het zal haar goed doen want het is toch o zo frustrerend om te willen stappen en (nog) niet kunnen.
Papa zijn voorbereiding loopt ondertussen verder...en ook hij loopt een beetje gefrustreerd want hij wil wel maar het lukt ook allemaal niet zo goed de laatste dagen. Een paar mindere trainingen zijn voor een atleet genoeg om even te twijfelen aan lijf en leed.
Maar goed, we houden de moed er in en gelukkig is er coach Tim om af en toe een bemoedigend woordje te deponeren in de mailbox.
Op 2 september staat de zwintriatlon te Knokke gepland dus we hebben nog een beetje tijd om terug in het ritme te komen...Een groot aantal SMO-ers komen terug aan de start van deze sterk bezette wedstrijd en we hopen net als vorig jaar een rol van betekenis te kunnen spelen. Daarna wordt er nog stevig verder getraind op eigen bodem om dan op vrijdag 25 september samen met Sander (Dobbelaere) te vertrekken naar Hawaï.


Pasta-avond!!

Op 12 september organiseren we een gezellige pasta-avond om in de sfeer te komen (ok toegegeven, ook om ons budget wat in evenwicht te houden). Er zal een aperitief, verschillende soorten saus, pasta à volonté en een lekker dessertbuffet worden aangeboden. De mindere pastaliefhebbers bieden we een koude schotel aan.
Ik hoop zo veel mogelijk vrienden, kennissen en sympathisanten te mogen ontvangen in de basisschool Sint-Jozef te Eeklo (Abdijstraat 33 te Eeklo) vanaf 18u30.
Inschrijven kan hiernaast...alvast bedankt!!!


Nieuwe website!

Tja, ik zie jullie al denken...'alweer iemand die zijn eigen website moet lanceren om de wereld te veroveren'...ach ja, er zit wel enige waarheid in hoor. Maar goed...ik leef dan wel toe naar het sportieve hoogtepunt in mijn carrière...de Ironman van Hawaï....een avontuur op zich.
Uit de vele toffe en enthousiaste reacties kan ik afleiden dat er nog wel anderen zijn die meeleven en geïnteresseerd zijn en dus wil ik jullie via deze site op de hoogte houden van onze ervaringen. Met dank aan Koen Van Petegem want zonder hem zou het nog met pen, papier en postduif geweest zijn!!


Klagenfurt (5 juli)

Daar stond ik dan… 07.00 u s’morgens… mijn Ironman-debuut. Volledig tegen de afspraken van de briefing in werd het startschot gegeven toen iedereen in afwachting was op toelating om 30m in te zwemmen tot aan de startlijn. Ik was dus een beetje overdonderd en begon te zwemmen (lees: oorlog voeren) voor wat ik waard was. Na een 300m leek alles rustiger te worden maar even later kwam ik opnieuw in een enorm gewoel terecht doordat de atleten die aan de andere kant van de steiger gestart waren ook rond diezelfde eerste boei moesten natuurlijk… ik heb nooit echt het gevoel gehad dat ik vlot aan het zwemmen was en kwam in een dikke 59’ aan land. Eenmaal in de wisselzone zocht ik op de juiste plaats m’n zak met fietsspullen maar kon die niet vinden… een andere atleet was weg met nummer 549. Ik maar wat staan draaien, zoeken en vloeken tot plots een zak in mijn richting werd geworpen. Die van mij dus… vlug de tent in, swimsuit uit, helm, bril en nummer aan en hop naar de fiets. Uiteindelijk kostte de wissel me 3’03” en begon ik vrij opgenaaid aan het fietsen.

Tim en Michael hadden me ingeprent om met niet te laten gek maken in het fietsen en niet mee te gaan met de flitsende bolides die je in het begin voorbij komen gevlogen. Ik heb deze raad ingevolgd en ik kwam vrij snel in een aanvaardbaar ritme. Op de eerste echte helling werd ik ingehaald door een grote groep hardrijders die de betekenis van het woord stayeren niet kenden. De scheidsrechters reden er naast en keken er naar.

Zelf hield ik steeds 7m afstand (waar ik fier op ben) en fietste in deze groep verder. Al gauw werden toch wat zwarte kaarten uitgedeeld en viel het pak toch een beetje uiteen. De hellingen zorgden voor nog meer selectie. Aangemoedigd door de dolle menigte ging ik de 2e ronde van 90km in met een goed gevoel. Iets later stond Aaron in de bevoorradingszone en hij overhandigde me zoals afgesproken (en succesvol!!) mijn tweede drinkbus met energiedrank.

Na 4u50 kwam ik opnieuw de wisselzone binnen… een vlotte wissel deze keer… en hup, het loopparcours op voor 4 lussen van iets meer dan 10KM. Ik startte heel vlot en had al gauw een aantal atleten te pakken die iets meer moeite hadden met de overgang van het fietsen naar het lopen en met de hitte. De eerste lus liep ik te snel en ik wist dat ik dit niet ongestraft zou kunnen volhouden. Na 21 km wist mijn vrouwke (na briefing van het thuisfront) me te vertellen dat ik op een 3e plaats liep in mijn age group. De opdracht was heel eenvoudig…als niemand me nog voorbij loopt sta ik op het podium. Ik ben bewust wat trager gaan lopen om het mannetje met de hamer niet tegen te komen in de veelbesproken 2e marathonhelft. Uiteindelijk moest ik me geen zorgen meer maken en liep ik nummer 2 nog voorbij…9u02 minuten na de start liep ik dolgelukkig onder de ironmanboog. Ik werd met deze tijd 24e in het totaalklassement en 2e in mijn age group (heren 30-34) na een uitmuntende Joury Gokel (8u50).

Een dag later beslisten we beiden om ons ticket richting Hawaï te verzilveren…benieuwd welk avontuur me daar staat te wachten! Wordt ongetwijfeld vervolgd…

Hierbij wil ik ook nog de supporters bedanken voor hun steun en enthousiasme voor, tijdens en na de wedstrijd! Wim en Sander Dobbelaere hebben zowaar 2400KM overbrugd op 4 dagen, alsof ze een wedstrijdje gingen bekijken in Geel…

Sportieve groeten
Dominic