Ironman Hamburg - door Jurrie Van Waeyenberghe

De voorbereiding naar de wedstrijd verliep vlotjes, hier en daar wat last van kwaaltjes die kinesist Tom Du Prez snel deed verdwijnen, waarvoor dank! Naarmate de wedstrijd dichter kwam had ik behoorlijk veel schrik om terug verkouden te worden zoals het jaar voordien… Dus liep ik de laatste dagen in België behoorlijk op de tippen van mijn tenen.
Dinsdag 8 augustus, ik was blij dat ik kon vertrekken naar Hamburg. Eens aangekomen, uitpakken, eten, verkennen en rusten. Meer gebeurde er niet de dagen voor de wedstrijd, gelukkig is dit met een reden, want stilzitten is mijn sterkste kant niet. Roald was ondertussen ook ter plaatste en we deden een poging om het fietsparcours te verkennen, maar fietsen in het havengebied is geen aanrader en ook niet echt mooi! Ook voelden we dat de wind daar geen medelijden had met ons…
Zondag 13 augustus, de dag waarop het “moest” gebeuren was daar! Ondanks dat ik op zaterdag behoorlijk in mezelf was gekropen door de stress, had ik daar op zondag weinig last van, ik was heel rustig. Te rustig dat ik zelfs te laat in mijn startbox was gegaan en ik meer in de achterste gelederen stond. Ik trok er me niets van aan en begon aan het zwemnummer, aan mijn eigen tempo, wetende het is een lange dag en ik heb tijd genoeg! Ik wist perfect aan elk keerpunt op welke afstand ik me begaf en kon zo goed doseren. Ook al was het starten met een rolling start, het was continue een druk gevoel met hier en daar wat klappen krijgen! Ik liet me meestal doen en maakte me er niet druk in… Op kilometer 2.8 begon ik mijn ritme te vinden en begon ik onder stoom te komen, ik had natuurlijk dan voor de eerste keer voldoende ruimte. Ik legde toen al de focus op de aankomende wissel.
Ik werd uit het water gevist aan het einde van het zwemnummer op 59 minuten, waar ik kon beginnen aan het volgende onderdeel, fietsen. Eerst moest ik nog een wisselzone doorlopen van een 600m, wat een hoop fietsen, ongelofelijk!!!! Ik huppelde met een grote glimlach naar mijn fiets, er konden zelfs nog wat moves af naar mijn vrouwtje toe, ik voelde me goed! Het fietsen was begonnen, het werd al snel duidelijk dat de mededeling op de athlete briefing “a slight breeze” op de wedstrijddag zeker niet van toepassing was, pffff wat een helse wind! Wat voor mij en Roald zeker niet in ons voordeel was. Veel hoogtemeters moest er ook niet overwonnen worden, dus was het een rit voor de mannen met power in de benen en niet voor ons lichtgewichten. Het was zo, je kon er niks aan veranderen, dus fietsen was de boodschap. Ik fietste puur op gevoel en zag halverwege aan mijn tijd dat het goed ging, ik zat op koers om op iets meer dan 5u de 180.2km te finishen. Bij het aanvangen van de tweede ronde zat er nog meer wind dan de eerste ronde, die al het gehele fietsonderdeel aanvoelde als tegenwind! Het einde kwam stilaan in zicht, ik zat nog deftig op koers, samen met nog een andere fietser waar ik waarschijnlijk twee keer in kon, wisselden we regelmatig eens van positie, met natuurlijk de reglementaire onderlinge afstand van ongeveer 12m. Helaas zat ik ongewild op een ongelukkig moment iets te dicht, net op het moment dat de jury op de moto in aantocht was en bingo, ik had een blauwe kaart gewonnen, wat goed was voor 5 minuten straftijd thv de eerstvolgende strafbox. Ik was op zijn minst gezegd razend, vooral op mezelf, ik kon er niks aan veranderen en fietste verder tot het einde van het fietsnummer en zat mijn straftijd uit.

Maar toen kwam mijn nummer eraan, lopen, ik wisselde vlotjes zonder me op te jagen door mijn straftijd en nu kon beginnen aan mijn opmars! Ik putte positieve energie uit het feit dat ik tijd verloren had, toch was het nog een beetje afwachten hoe fris de benen nog waren. Ik had al vrij snel door, dit gaat heel vlot, wederom was alles op het gevoel. Dit gevoel uitte zich in 43 minuten voor mijn eerste ronde van 10.5 km, dit was super, ik wist wel dat er verval ging komen, maar voelde, er zit nog wat op. Automatisch remde ik wat af, maar het tempo was nog steeds betrekkelijk vlot, waardoor ik iedereen al ingehaald had waar ik op fiets samen mee vertoefde. Maar mijn honger was niet gestild, ik bleef mijn tempo aanhouden, wat ronde na ronde minder comfortabel aanvoelde, maar ik maakte me dan innerlijk nog eens kwaad door mijn penalty… Ook was het niet altijd evident door het soms te smalle loopparcours en gedubbelde atleten plaats te vinden om deftig te lopen. Op een gegeven moment kon ik niet door, omwille van plots wandelende atleten. Gelukkig was dit naar de aanloop van de finish en was een klein beetje tempovermindering zeer welkom! De laatste rechte lijn richting carpet en finish kwam in zicht! Het publiek zag aan mijn bandjes dat ik naar de finish liep en begon me massaal aan te moedigen, de speakers gingen opzij en ik begon aan mijn onbeschrijfelijke gevoel naar de finish op de carpet aan de tribunes. Ik was ervan overtuigd dat er niemand meer vanuit de achtergrond me ging inhalen en liep op mijn zelfde elan over de meet. Ik had zelfs mijn PR gebroken op de marathon van Eindhoven een paar jaar geleden, ik had een marathontijd van 3u06min tijdens de Ironman.

Zonder de penalty meegerekend heb ik de perfecte wedstrijd voor mezelf gedaan, alles verliep naar wens, wat niet altijd van zelfsprekend is en je ook niet in de hand hebt!!!
Betrekkelijk fris, mentaal dan toch, wandelde ik naar Nathalie die me door dik en dun altijd steunt en konden we samen nagenieten, wachtende op mijn ”broere” Roald, zoals zijn dochters zeggen. Die was op zijn debuut met een sterke prestatie bezig!
Ook een woordje dank aan Dominic voor alles en begin maar al te denken aan mijn volgende schema’s want mijn honger is er zeker niet minder op geworden…

Zwemmen: 59min 26sec
T1: 4min 22sec
Fietsen: 5u 11min 18sec
T2: 3min 10sec
Lopen: 3u 6min 15sec

Eindtijd: 9u 24min 29sec
43e Plaats algemeen van de 2500 starters inclusief profs.


Ironman Switzerland-Zürich door Wannes Wylin

Alles begint met het plannen van een doel 2 jaar terug, ik zou wel eens een Ironman willen doen. Oftewel 3,8km zwemmen, 180km fietsen en 42,2km lopen in een en dezelfde wedstrijd. Heb daarbij een goede coach gezocht en Dominic mag trots zijn op wat hij bereikt met al zijn atleten, elk met zijn/haar doelen en talenten. Voor mij was dit een triatlon uitdoen! Na dus 2 jaar veel trainen en tijdens 1ste jaar kennis gemaakt te hebben met 1/4 en 1/2 triatlon was het dit jaar na een degelijke voorbereiding en enkele 1/2 triatlons tijd voor de Ironman van Zurich!
Ook Tor, Kasper en Kaat zagen het wel zitten om in Zurich het beste van zichzelf te geven. Allen om te genieten van deze sport en de ambiance die zo’n event met zich mee brengt. Op zaterdag 29/07 starten om 8u10 Kasper en Kaat aan hun Ironman 5i50 of 500m zwemmen, 20km fietsen en 5km lopen. Kasper deed er 1u17 over en Kaat deed het in 1u27. Om 18u15 mag Tor het beste van zichzelf geven in een Ironkids, loop van 2,5km, na 9min en 53sec loopt hij over de finish, dus aan 15km/u. Topprestaties van onze kids. De trend was gezet, ik wist wat er van mij verwacht werd ;-)
We zijn ondertussen zondagmorgen 30 juli, de dag van de waarheid. Ik sta om 4u00 op zodat ik mijn ontbijt tijdig binnen heb en dit me geen parten speelt tijdens mijn sportieve uitdaging. Daarna maak ik me klaar, drinkbussen vullen, eten voor onderweg klaar steken en op zoek naar de bus die me naar de staartplaats moet brengen. Spannend moment, want bushalte is toch niet waar ik dacht en had maar 1 minuut reserve. Plots zie ik daar nog enkele atleten zitten en ik terug op mijn gemak. Zo kom ik tijdig aan de startplaats, ik loop nog een de wisselzone in om fietsbanden op te blazen, eten en drinken aan te vullen op fiets en in de zakken voor het fietsen en lopen. Nu op zoek naar coach Dominic, die ook meedoet aan deze wedstrijd. Nog wat keuvelen met de coach, laatste check zegt dat we er klaar voor zijn, alle voorbereidingen zijn goed, nu komt het erop aan mijn krachten goed te verdelen! Ik ga nog een laatste keer naar het toilet, doe mijn wetsuit aan en wandel naar de zwem-startzone. Daar groet ik nog even de supporters, vrouwlief en Kasper, Tor en Kaat komen iets later aansluiten nadat ze eerst langer van hun bed genoten hebben. Het weer is ideaal, windstil en de ochtendzon die de omgeving prachtig maakt. De profs vertrekken om 6u40, daarna volgt een rolling swim start of elke 5sec 8 atleten die het water in mogen. Atleten staan in volgorde van geschatte tijd, ik sta in het vak 70-80min. Ik wordt om 6u56 het water in gelaten en zwem 1u20 over 3,8km, 882ste plaats van een kleine 1800 deelnemers, zeer tevreden maar ook voldaan want dit is mijn zwakste onderdeel. De wissel naar de fiets verloopt vlot en volgens schema, ik kan aan mijn inhaalrace beginnen. Misschien iets te enthousiast tijdens mijn eerste van twee rondes maar alles verliep vlot, op die ene eekhoorn die plots de weg overstak en ik toch wel even in de remming ging om zeker niet onderuit te gaan, onmiddellijk denkend aan val van coach Dominic nog niet zo lang geleden toen we samen aan het trainen waren. Ook de hellingen verteerde ik vlot en ging ik vlot menig triatleet voorbij. Met de marathon die ik nog moet lopen in het achterhoofd schakel ik in de tweede ronde een versnelling lager, maar ook niet te laag hé. Na 180,2km gefietst te hebben met 1550 hoogtemeters in 5u34 en een 292ste tijd kan ik overschakelen naar loopschoenen voor de marathon. Eerste ronde lopen was ook wat parcoursverkenning en dit gaan we niet cadeau krijgen, 4 tunnels, enkele zones grind en kasseitjes. Maar de massa toeschouwers zijn er voor iedereen, we worden letterlijk vooruit gejuicht, “allé België”, “komaan Wannes”, “goed bezig” in alle talen. Na 1 ronde vlot gelopen te hebben zie ik het tempo zakken. Mijn maag heeft blijkbaar niet alle sportvoeding vlot verteerd en ik krijg maagkrampen, maar ik wil me er niet mee inlaten en zet door op karakter. In de derde ronde zakt het tempo nog en ik besluit minder voeding tot mij te nemen en de maag iets te laten rusten, tevens drink ik op 2 bevoorradingsposten, deze staan om de 2km, wat cola, nooit eerder gedaan en dus maar hopen dat dit goed komt. Deze acties samen de energieboost die ik krijg door het zien van mijn gezin bij het ingaan van de laatste ronde stuwt me opnieuw vooruit, tempo gaat weer lichtjes omhoog en na 4u05 finaliseer ik de marathon met een 289ste tijd en loop ik over de finishlijn van mijn eerste Ironman. Ik deed er in totaal 11u05min09sec over en eindig als 311ste atleet, 285ste man, en 58ste man in de leeftijdscategorie 40-44 jaar. Ik maakte nog een vreugdesprong zoals afgesproken met dochter Kaat! Dit is een zeer mooie ervaring en smaakt naar meer. Het was genieten met het ganse gezin.
Dank aan mijn vrouw en kinderen voor de support op alle vlakken, aan Dominic mijn coach, aan alle sponsors en leden van Endurance Team AdApp, de familie, de supporters ter plaatse en thuis. Ook aan de organisatie Ironman en in het bijzonder aan alle vrijwilligers die dit mogelijk maakten!

Energieke groeten van Ironman Wannes!


Venetië zien en...plannen

Na enkele uren in de wagen zijn we ondertussen 600km verder beland, in Noord-Italië nabij Venetië. Een weekje bekomen zal iedereen van ons goed doen.
Er worden zelfs al wat vage plannen gesmeed...

Ik heb vanmiddag de coach in mezelf laten spreken. Na overleg met kinesist Tom Du Prez nog even de pro's en contra's tegenover elkaar gezet en besloten om het ticket richting het walhalla van onze sport ook dit keer aan me te laten passeren.
Vorig jaar was de beslissing reeds vooraf genomen en dus een stuk eenvoudiger, deze keer heb ik pas definitief beslist net voor de podiumceremonie en de slot allocation (uitreiking van de tickets voor Hawaï) van start ging.

De kans ik heel erg klein dat ik in 10 weken mijn lichaam volledig kan laten herstellen en tegelijkertijd ook een betere loopconditie kan nastreven. Ik liep de 3,5 weken voor Zürich niet meer en dat heeft zich gisteren geuit in de laatste 20 kilometer. Het is nog maar eens gebleken dat je een volledige triatlon niet zomaar eens doet 'tussen de soep en de patatten'...een lichaam dat niet voor de volle 100% kan strijden krijgt het altijd moeilijk in wedstrijden van dat allooi.

Het verstand heeft dus de bovenhand gehaald op de passie...
Langs deze weg wil ik iedereen bedanken die me gisteren (en de dagen voorheen) heeft gevolgd en me heeft gesteund met berichten via allerlei kanalen en mails.
Het is voor ons atleten heel fijn te weten dat zovelen meeleven en zich hierdoor geboeid voelen.


Een dag vol 'eerste keers'

Het is me gelukt om, volledig geradbraakt, thuis te raken...met de hulp van iedereen, in het bijzonder mijn meisjes die me letterlijk ondersteunden :)
De pizzakoerier is onderweg en iedereen is fris gewassen na een snikhete dag, ook voor hen natuurlijk.

Het was een bijzondere dag vandaag...bij het krieken van de dag bracht mijn vrouwtje Pat en mezelf naar de plaats van het gebeuren en konden we al direct 2 kleine vosjes spotten in de straatjes van onze rustige buitenwijk op de heuvel, een eerste keer dat we dat zagen :)
Daarna liep alles vlot...inchecken en wat keuvelen met Patrick, Aäron en mijn ouders onderweg, Jo met de kindjes nog 'thuis'. Ik had juist één ding liever wat anders gehad...een iets vlotter groot toilet.

Zwemstart, uurtje zwemmen, wissel en de fiets op...geen problemen. Bevoorrading op Heartbeak Hill, ik werd geseind door Pat, Aäron en mijn pa stonden klaar op de top...vlekkeloos.
En ja hoor...mijn voorgevoel was juist...ik moest naar het toilet. Ik had dit nog nooit eerder voor tijdens een fietsproef...opnieuw een eerste keer dus. Na 30km in de 2e fietsronde deed een fietsdixi zijn intrede in mijn triatlonbestaan. Ik besloot dan ook maar direct om mijn voorband wat bij te pompen...ik had het idee op een 'leegloper' te rijden. Het zal vooral in mijn hoofd hebben gespeeld want ik had geen problemen meer en ook nu nog steeds geen teken van ondergang. Te raden, een eerste keer.

Ik reed dan 5u later binnen na 180k en zat dan nog met dat ene vraagteken...wil mijn heupbuiger meewerken?
Op eerste zicht verliep alles perfect...15km zonder echte problemen, een beetje tegentrekken maar niet meer dan dat. Dan lagen er nog 27 voor mij en dat was iets teveel van het goede...de bil verstijfde volledig en gaf geen aangenaam gevoel tijdens het lopen. Op karakter dus...waarschijnlijk ter compensatie begon mijn rechterscheenbeen wat op te spelen (beenvlies) en groeide een joekel van een bloedblaar op de zijkant van mijn linkervoet aan.
Aangenaam was het dan niet meer maar dat hele gebeuren op zich en 'mijn volk van goudwaarde' stuwen je verder.

Statistisch eindigde ik op een 28e plaats in het totaalklassement en 3e in mijn nieuwe age group. Morgen mag ik nog eens een trofeetje gaan ophalen...over het daaraan verbonden ticketje Hawaï moet ik nog eens heel goed nadenken en zelfs slapen. De atleet zegt ja, de coach zegt nee.
Wannes Wylin, mijn poulain, deed het schitterend in zijn eerste volledige triatlon...11u05 in toch wel een zware wedstrijd met 1500 hoogtemeters en een loopparcours met veel draaien en keren, kasseitjes en tunneltjes in en uit...onze klasbak van AdApp straalde toen hij finishte!!!


Bijna zover...

Een zoveelste sobere maar voedzame maaltijd staat op het vuur, Zürich city wordt opgewarmd door een stralende zon en de supporters zijn opnieuw een ander stukje van de stad aan het ontdekken.
De kinderen zijn dolenthousiast nu ze piano kunnen *spelen (* proberen) voor de extra huisgenoten in hun appartement (ja, er staat hier een piano) en met de zure beertjes die Oma heeft meegebracht.
Kortom, alle externe parameters zijn vervuld om morgen ontspannen te starten aan de dag waar wij als triatleten heel lang naar toe werken.
Ik geloof ook dat de blessure me morgen niet al teveel parten zal spelen en ik de toeschouwers dus waar voor hun geld kan bieden.

Wie graag morgen de debatten een beetje wil volgen kan via google afstemmen op eu.ironman.com en dan verder naar live coverage/Ironman Switserland. Daar vinden jullie dan de mogelijkheid om via Athlete Tracker onze BIB-nummers in te geven. Wannes strijdt morgen met het nummer 506, ikzelf zal nummer 367 verdedigen.
De eerste van vorig jaar en meervoudig winnaar, Ronnie Schildknecht (1), Jan Van Berkel (2, 3e vorig jaar) en onze vrouwelijke profatlete Alexandra Tondeur (44) zullen zeker ook het volgen waard zijn.
De mannelijke profs starten om 6u40 , Alexandra en haar vrouwelijke collega's 2' later en ik zal het water van de Zürichsee induiken vanaf 6u45 in de eerste age-group.
Het betreft een rolling start waar per 5 seconden 8 atleten hun wedstrijd mogen starten. Wannes zal zich bij zijn debuut iets verder in de startbox ophouden om niet direct in het gewoel terecht te komen.

3,8km zwemmen, 180km fietsen (1500 hoogtemeters) en 42,2km lopen...menige uren later dus...hopen we te finishen met een fijn gevoel na een dag vol indrukken.


Onbetaalbaar

Na alweer een regenachtig begin van de dag is de hemel ondertussen helemaal blauw gekleurd...en het belooft de komende dagen zo te blijven. Zondag zelfs voorspellingen tegen de 30°...wat dus de uitputtingsslag alleen maar harder zal maken.
In alle geval, het is prachtig weer voor een citytrip in een sprookjesachtige, levendige, milieuvriendelijke en tot de verbeelding sprekende stad in Zwitserland.
En laat dat nu net zijn wat mijn ouders (behorend tot de grootste supporters) en Patrick Blomme en Aäron 'Fixovelo' Overmeire (meest trouwe en betrouwbare begeleiders) op hun planning hebben gezet. Binnen enkele ogenblikken mogen we hen verwelkomen in onze uitvalsbasis hier...Jo is hen nu gaan ophalen aan een vooraf afgesproken tramhalte.
Voor mij persoonlijk hebben ze in elk geval al het mooie weer van de komende dagen meegebracht.

Voor diegene die zich nu en dan eens aan een sportief exploot wagen hoeft het weinig uitleg dat de mensen waar je quasi onvoorwaardelijk kunt op rekenen onbetaalbaar zijn. Ik zie het absoluut niet als een evidentie om even zo een 850km verderop wat logistieke en mentale steun te komen bieden. Daar hoort voor iedereen heel wat organisatie bij en het heeft ook letterlijk zijn prijs...maar zelfs in deze omstandigheden zal het hier straks, net als vorig jaar, opnieuw een gezellig boeltje worden.
Momenten om te koesteren, momenten voor ons collectief geheugen (blijkt al meermaals uit voorgaande sportieve avonturen)!!

Wannes, ik en de beide families hebben daarnet de Engelstalige briefing aanhoord...Wannes is volledig zen en leeft heel plichtbewust toe naar zijn eerste lange afstands triatlon.
Op zaterdag zullen zijn 3 kinderen alvast de spits afbijten tijdens een kidstriatlon voor Thor en iets later een sprinttriatlon voor Kaat en Kasper. Van een Iron family gesproken...

Morgen post ik nog snel onze startnummers en de manier waarop de geïnteresseerden zondag eventueel kunnen volgen...daarna mag dit commercieel circus hier wel zijn finale op gang fluiten.


Zürich...bis

Omdat we het niet kunnen laten, omdat het hier vorig jaar bijzonder fijn was, omdat het één van de weinige wedstrijden is waar je niet hoeft te stressen om ervoor in te schrijven (met als keerzijde dan wel de dure bestemming en deelnameprijs) en omdat ik hier dit jaar een Ironmandebutant, Wannes Wylin, begeleid.
Dit zijn zowat de voornaamste redenen waarom ik hier zondag nog eens het beste van mezelf wil geven.
Ik ben zelf opnieuw een debutant...in een nieuwe age group...40-44 staat tegenwoordig vermeld op alle officiële IM-communicatie, dan word je al eens ancien genoemd.

Door de boost dat het nieuwe team 'Endurance Team A Different Approach' met zich meebrengt negeren we het gekraak en gepiep van het gestel al eens wat sneller en blijft de motivatie hoogtij vieren.
Ik ben bijzonder fier op het project dat we op poten hebben gezet! In ons kleinschalig team koppelen we allen onze sportieve passie heel graag aan een sociaal engagement, dit jaar sporten we met overtuiging voor het kinderkankerfonds van het UZGent.
Binnenkort maken we ook onze eerste grote, bijkomende actie bekend om onze cheque aan het kinderkankerfonds te helpen spijzen.

3 weken geleden was er wel een heel vervelend ongeval dat toch ernstige storing op de lijn bracht...het zal een dubbeltje op zijn kant worden, net wel of net niet op tijd volledig hersteld (in alle geval al met uitermate dank aan kiné Tom Du Prez en dokter Dirk Van De Velde!).
We zitten terug in de mallemolen van de laatste dagen...registratie, briefing, fietsparcours verkennen, eten en drinken, zoveel mogelijk rusten, stretchen,...
En zondag 6u45 gaan we van start.


Om in te kaderen!

½ Challenge Geraardsbergen - Jurrie Van Waeyenberghe

Na wat wikken en wegen was mijn keuze gemaakt en had ik beslist deel te nemen aan de Challenge te Geraardsbergen. Aangezien dit alles in teken stond ter voorbereiding van de Ironman in Hamburg, wou ik de dagen voordien hetzelfde nabootsen qua “rust” en voeding zoals ik wil doen in Hamburg. Tegen dat het weekend voor de deur stond, voelde ik me na lange tijd nog eens fris en ik moet eerlijk zijn, dat was al een tijdje geleden! Dit kwam vooral door de opeenvolging van trainingen die ik voorgeschoteld kreeg van Dominic. Met de frisheid kwamen ook de kriebels in de buik opdagen, wat eigenlijk wel niet slecht is voor mezelf, dat betekent dat ik er zin in heb!
Vrijdagavond ging ik me gaan registreren en ik wist dat het fietsen niet van de poes ging zijn, maar toen ik me te voet begaf naar de registratie werd het al snel duidelijk dat het lopen op zijn minst even zwaar ging worden! Wat wel in mijn voordeel was.
Zondagmorgen vertrok ik dan richting Geraardsbergen met toch enige twijfels, wat eigenlijk niet nodig was, want de trainingen en het gevoel spraken voor zich! Maar dit was mijn eerste wedstrijd van het seizoen en zocht nog bevestiging.
Ik begaf me in de wisselzone en aanschouwde de tegenstand, ik wist meteen hoe laat het was… Ik zei toen tegen Nathalie “er gaat hier gevlogen worden” dit zonder mezelf gerekend. Ondertussen was ik Wannes ook tegen het lijf gelopen en keuvelden we nog eventjes tot net voor de start. Elk ging zijn eigen startbox binnen volgens de geschatte zwemtijd en dan was het met wat stress afwachten tot het startschot. Ik kreeg nog snel een glimp van mijn vader, vrouwtje en mijn zoon Nelles die al uit volle borst aan het roepen was KOMAAN PAPA!
Het startschot luidde en om de 5 seconden vertrokken er vijf atleten, we waren vertrokken. Ik had me voorgenomen om niet te enthousiast te starten en gewoon luisteren naar mijn lichaam. Ik haalde al vrij snel de ene zwemmer na de andere in zonder me te forceren, vooral denkend, lange slagen, lange slagen, efficiënt met de krachten omgaan, waarvoor dank coach! Iets over halfweg moest ik me even herpakken, ik had wat liggen worstelen tijdens het keerpunt en dit kostte me wat krachten. Ik kwam terug in mijn ritme en verliet het water richting de wisselzone met een zwemtijd van 27min07, wat een goede start was!
Na een iets matige wissel sprong ik de fiets op, het regende toen al en de wind had daar ook vrij spel in de open vlaktes. De eerste 20km moest ik er nog wat inkomen en vooral de stress uit mijn benen fietsen, een vlakke aanloop zat er ook niet echt in we hadden het genoegen om al meteen bergop te fietsen op zogezegd een helling zonder naam. Enkele kilometers verder begon ik lichtjes onder stoom te komen en al boksend door de hevige wind en regen kwam ik aan de markt richting DE MUUR. Al vrij vroeg begon ik op een klein verzet te rijden en op souplesse de kasseien op thv de markt richting muur. Dit ging zeer vlot, ik was zelfs aan het zwaaien naar de mensen op terras, halverwege kwam ik Nelles, Nathalie en mijn pa tegen en die zagen al genoeg aan mijn blik! De muur = kinderspel, dat bleek ook zo, ook al lagen de kasseien er glad bij, ik kon blijven gaan, zelfs na de 2e passage op de muur! Daar kon ik het verschil maken zonder al te veel moeite te doen. Het fietsonderdeel kwam stilaan ten einde en ik begon me voor te bereiden op het loopnummer, mijn favoriete onderdeel.
Totaal geen besef op welke positie ik me begaf startte ik aan het lopen. De benen voelden goed aan, maar was niet van plan mij op te blazen. Uit nieuwsgierigheid keek ik de eerste kilometer naar mijn tijd en die gaf aan 3.46min/km inclusief al een pittige beklimming achter de kiezen. Ik verschoot, want het ging moeiteloos. We hadden het genoegen om drie looprondes van 7 kilometer te doen, maw al de hellingen kregen we drie keer voorgeschoteld! Het publiek was massaal aanwezig op de markt en omstreken, wat een leuke sfeer gaf. Elke ronde moesten we over een atletiekpiste en daar had ik telkens een ijkpunt met de tegenstand, wel nog niet wetende welke plaats, maar ik wist wel dat het niet slecht was. Ik had geen verval tijdens het loopnummer, eigenlijk de gehele wedstrijd niet en deed dit zo tot aan de finishlijn… Eens die in zicht kwam was ik zodanig gefocust op de meet en genietend van het moment dat ik zelfs Nelles, Nathalie en mijn pa voorbij liep zonder te zien!
Ik was enorm tevreden over het gevoel, los van de plaats, want dat wist ik toen nog niet! Dit ben ik pas te weten gekomen op aanraden van Nathalie en mijn pa om even te checken… Toen de bevoegde personen me het heugelijke nieuws vertelden kon ik het niet echt geloven, wantrouwig dat ik was wachtte ik nog even af en bekeek ik het online eens, waar de bevestiging kwam: 23e plaats algemeen, waarvan 15 profs voorafgaand en 3e in mijn leeftijdscategorie M30 met een eindtijd van 4u27

Mijn eerste podium was binnen, dit kwam totaal onverwacht, ik zakte niet af naar Geraardsbergen met ambitie en sta ook niet getraind op deze afstand. Met een grote glimlach wachtte ik af tot de ceremonie ’s avonds waar we gehuldigd werden en genoten van een kleine show. Na het einde van dit alles kwam als kers op de taart nog de mededeling dat de eerste 6 atleten van elke leeftijdscategorie aan The Championship mogen deelnemen. Dit is een gelijkaardige wedstrijdformule zoals WK Ironman waar alleen kan aan deelgenomen worden dmv kwalificatie.

Ik wil nog een dankwoordje plaatsen naar mijn vrouwtje Nathalie want zonder haar is dit niet mogelijk en ook naar mijn coach Dominic De Caluwé, bedankt!!!
Endurance Team AdApp, volgend jaar zal ik onze kleuren vertegenwoordigen in Slovakije…The Championship!

Tijden:
Zwemmen 27min07sec
Fietsen 2u34min58sec
Lopen 1u20min57sec
Eindtijd inclusief wissels 4u27min09sec


Ironman Luxemburg_Finish.JPG

70.3 Ironman Luxembourg - verslag Wim Laloo

Vorig jaar was de 70.3 Ironman Kraichgau goed meegevallen en ter voorbereiding van de Ironman Frankfurt in juli was ik nog op zoek naar een halve triatlon en mijn oog viel al snel op de 70.3 van Luxemburg. Ik had over deze wedstrijd al heel wat positiefs gehoord en de beslissing was snel genomen.

Wannes en ik waren de Endurance AdApp afgevaardigden. Dat waren we ook al in Leuven (70.3, halve triatlon) waar we samen onze eerste wedstrijd van het seizoen afwerkten. Voor mij viel Leuven net binnen een stevige trainingsblok en werd er mij niet veel rust gegund door CrescenDo(minic) in aanloop van de race. Toch viel het resultaat en het gevoel onverhoopt goed mee (13e overall). Ook Wannes finishte sterk (122e overall) na een uitstekende fietsproef.
Na de Brusselse files getrotseerd te hebben zijn we vrijdagavond toegekomen in Remich. Zaterdag registratie maar eerst de Ironkids. De dochters Maud & Fleur wilden zich nog eens wagen aan een zwemloop. Een ludiek event met een ‘echte’ Ironman finish en verleidelijke merchandising.
Na de briefing gingen Wannes en ik wat losfietsen op het parcours. Wannes had vorig jaar al meegedaan en had tal van tips voor het fietsparcours. Wannes wist precies nog alle hellingen en moeilijke punten liggen op het parcours. Altijd handig!
Een primeur voor Endurance Team AdApp was de triatlonwedstrijdoutfit van Castelli, voor de bike check-in nog even een fotootje. Outfit is mooi ontworpen, uniek en makkelijk te herkennen. Ondertussen uitgebreid getest en door de kwaliteitscontrole ;-) Met dank aan de teamsponsors!

Zondag race day: Een vlotte wedstrijdorganisatie en iedereen op tijd voor de zwemstart.
Een rolling start is één van de betere initiatieven van Ironman. De start verloopt gemoedelijk en geen hectische toestanden (lees: ‘stamperkes’ zoals RL ;-). Er wordt gevraagd om in het vak te staan van uw geschatte zwemtijd en om de 5 seconden worden er dan telkens 5 atleten ‘losgelaten’. De tijdsregistratie gebeurt net voor je in het water springt. Het zwemonderdeel verliep redelijk vlot en ik had de indruk dat ik constant atleten heb ingehaald. Ik had me nochtans in het vak 25-30 min ingedeeld. 24 min was mijn tijd, sneller dan verwacht. De stroming in de Moesel en de warmere temperatuur van het water (23.5°C) zullen wel meegespeeld hebben. Een rustige wissel naar de fiets en de supporters toewuiven.
Het fietsparcours begon met een lang, vlak stuk langs de Moesel. Hier werden al direct hoge snelheden gehaald. Na 10 km heb ik me wat ingehouden met het oog op het latere klimwerk. De eerste helling was er na 38km vlak. Op het laatste stuk langs de Moesel begon het wat spannend te worden.
Atleten die de afstand niet respecteerden en constant voorbij staken en onmiddellijk terug voor het wiel komen rijden. Irritant! Snel beslist om even wat te versnellen net voor de eerste lange helling en heb me vooraan de groep gezet. Tussen km 40 en 60 was het constant op en neer met enkele technische stroken. Een geluk dat we dat deel van het parcours verkend hadden. Na de eerste afdaling waren er constant scherpe bochten en in de tweede 180° bocht was het al van dat: de atleet net voor me over kop. Was dat schrikken! Gelukkig zonder al te veel erg voor die gast want stond al snel recht. In het tweede gedeelte was er veel vals plat en daar kon ik nog wat atleten inhalen.

Een niet zo vlotte wissel: bij het openen van de zak was er een knoop ingebleven en kon ik mijn helm er niet in krijgen. Gesukkel en wat tijd verloren.
Bij het lopen terug dezelfde strategie als Leuven toegepast niet te zot starten en rustig op dreef komen. Bleek ook hier te werken. Ook mijn rechtervoet hield goed stand. Vrouwlief, (kiné) Saskia Van Wanseele, had met haar recent aangeleerde manuele technieken mijn voet nog de dagen ervoor goed kunnen losmaken. In de laatste 2 ronden heb ik nog heel wat atleten kunnen inhalen maar jammer genoeg toch nog 10 sec te traag voor de 3e plaats in mijn agegroup (35-39), eindtijd 4h14. Ik had stilletjes gehoopt op een top 5. Dus zeer tevreden met de 4e plaats!
Wannes bleek ook een topdagje te hebben en finishte knap 42e in zijn agegroup (40-44), eindtijd 4h50. Terug een sterk fietsnummer! Zijn verslag zal hier ongetwijfeld op de AdApp blog te lezen zijn.
Een vierde plaats dat ga ik waarschijnlijk nooit meer mee maken dacht ik, dus waarom niet gaan voor een slot voor het wereldkampioenschap. Er waren 4 slots in mijn age group en ga dus naar het WK Ironman 70.3 in Chattanooga Tennessee in de USA! Een onverwachte verwezenlijking!

Met dank aan Saskia, Maud & Fleur voor het vele geduld en altijd steunen. Dominic CrescenDo voor de trainingsbegeleiding gedurende al die jaren.

Nu eerst nog verder toewerken naar de volgende race namelijk de Ironman van Frankfurt samen met Fixovelo Aäron.
Groeten
Wim


2017-06-18-PHOTO-00000006.jpg

Lizzy Immesoete over haar BK (masters) te Ninove

Eindelijk was het zover, de dag van het Belgisch Kampioenschap masters in Ninove.
Naar deze dag keek ik al zo lang uit en het broeierige weer nam ik er graag bij.
Kort na de middag kreeg ik een privéritje aangeboden door Leen Coupé richting Ninove.
Toen we er op locatie arriveerden, lonkte een schaduwrijk park naar me.
Oef, er was hier ruimte om in alle rust op te warmen ;-)
Na een uurtje opwarming was het zover.
Om 15u ging mijn reeks 800m masters 45+ van start.
Ik had me voorgenomen om bij deze temperaturen verstandig te lopen en het lot zeker niet te tarten. Ik focuste me vandaag op de titel en niet op de tijd.
Toen ik de eerste ronde passeerde kon ik geen tussentijd zien omdat de klok het door de warmte had begeven. (Dit viel best wel wat tegen)
Tijdens de tweede ronde kon ik mijn tempo mooi aanhouden en snelde ik als eerste in 2.20.40 naar de finish, dit met 60m voorsprong op de tweede atlete.
Stilletjes wist ik dat ik het waard was maar ik moest het natuurlijk eerst doen.
Mijn seizoen eindigt hier gelukkig niet (als de kwetsuren uitblijven).
Mijn benen willen echt wel sneller dan 2.20.40 maar de ideale omstandigheden blijven voorlopig uit.
Op 1 juli neem ik deel aan het Belgisch Kampioenschap alle categorieën op de Heizel.
In juli en augustus staan het Europees Kampioenschap masters in Denemarken en nog enkele andere wedstrijden op mijn programma.
Op één van deze wedstrijden hoop ik mijn tijd van 2.19.96 scherper te stellen.
Maar niets komt vanzelf: een portie talent en hard werken zijn de ingrediënten!