Onbetaalbaar

Na alweer een regenachtig begin van de dag is de hemel ondertussen helemaal blauw gekleurd...en het belooft de komende dagen zo te blijven. Zondag zelfs voorspellingen tegen de 30°...wat dus de uitputtingsslag alleen maar harder zal maken.
In alle geval, het is prachtig weer voor een citytrip in een sprookjesachtige, levendige, milieuvriendelijke en tot de verbeelding sprekende stad in Zwitserland.
En laat dat nu net zijn wat mijn ouders (behorend tot de grootste supporters) en Patrick Blomme en Aäron 'Fixovelo' Overmeire (meest trouwe en betrouwbare begeleiders) op hun planning hebben gezet. Binnen enkele ogenblikken mogen we hen verwelkomen in onze uitvalsbasis hier...Jo is hen nu gaan ophalen aan een vooraf afgesproken tramhalte.
Voor mij persoonlijk hebben ze in elk geval al het mooie weer van de komende dagen meegebracht.

Voor diegene die zich nu en dan eens aan een sportief exploot wagen hoeft het weinig uitleg dat de mensen waar je quasi onvoorwaardelijk kunt op rekenen onbetaalbaar zijn. Ik zie het absoluut niet als een evidentie om even zo een 850km verderop wat logistieke en mentale steun te komen bieden. Daar hoort voor iedereen heel wat organisatie bij en het heeft ook letterlijk zijn prijs...maar zelfs in deze omstandigheden zal het hier straks, net als vorig jaar, opnieuw een gezellig boeltje worden.
Momenten om te koesteren, momenten voor ons collectief geheugen (blijkt al meermaals uit voorgaande sportieve avonturen)!!

Wannes, ik en de beide families hebben daarnet de Engelstalige briefing aanhoord...Wannes is volledig zen en leeft heel plichtbewust toe naar zijn eerste lange afstands triatlon.
Op zaterdag zullen zijn 3 kinderen alvast de spits afbijten tijdens een kidstriatlon voor Thor en iets later een sprinttriatlon voor Kaat en Kasper. Van een Iron family gesproken...

Morgen post ik nog snel onze startnummers en de manier waarop de geïnteresseerden zondag eventueel kunnen volgen...daarna mag dit commercieel circus hier wel zijn finale op gang fluiten.


Zürich...bis

Omdat we het niet kunnen laten, omdat het hier vorig jaar bijzonder fijn was, omdat het één van de weinige wedstrijden is waar je niet hoeft te stressen om ervoor in te schrijven (met als keerzijde dan wel de dure bestemming en deelnameprijs) en omdat ik hier dit jaar een Ironmandebutant, Wannes Wylin, begeleid.
Dit zijn zowat de voornaamste redenen waarom ik hier zondag nog eens het beste van mezelf wil geven.
Ik ben zelf opnieuw een debutant...in een nieuwe age group...40-44 staat tegenwoordig vermeld op alle officiële IM-communicatie, dan word je al eens ancien genoemd.

Door de boost dat het nieuwe team 'Endurance Team A Different Approach' met zich meebrengt negeren we het gekraak en gepiep van het gestel al eens wat sneller en blijft de motivatie hoogtij vieren.
Ik ben bijzonder fier op het project dat we op poten hebben gezet! In ons kleinschalig team koppelen we allen onze sportieve passie heel graag aan een sociaal engagement, dit jaar sporten we met overtuiging voor het kinderkankerfonds van het UZGent.
Binnenkort maken we ook onze eerste grote, bijkomende actie bekend om onze cheque aan het kinderkankerfonds te helpen spijzen.

3 weken geleden was er wel een heel vervelend ongeval dat toch ernstige storing op de lijn bracht...het zal een dubbeltje op zijn kant worden, net wel of net niet op tijd volledig hersteld (in alle geval al met uitermate dank aan kiné Tom Du Prez en dokter Dirk Van De Velde!).
We zitten terug in de mallemolen van de laatste dagen...registratie, briefing, fietsparcours verkennen, eten en drinken, zoveel mogelijk rusten, stretchen,...
En zondag 6u45 gaan we van start.


Om in te kaderen!

½ Challenge Geraardsbergen - Jurrie Van Waeyenberghe

Na wat wikken en wegen was mijn keuze gemaakt en had ik beslist deel te nemen aan de Challenge te Geraardsbergen. Aangezien dit alles in teken stond ter voorbereiding van de Ironman in Hamburg, wou ik de dagen voordien hetzelfde nabootsen qua “rust” en voeding zoals ik wil doen in Hamburg. Tegen dat het weekend voor de deur stond, voelde ik me na lange tijd nog eens fris en ik moet eerlijk zijn, dat was al een tijdje geleden! Dit kwam vooral door de opeenvolging van trainingen die ik voorgeschoteld kreeg van Dominic. Met de frisheid kwamen ook de kriebels in de buik opdagen, wat eigenlijk wel niet slecht is voor mezelf, dat betekent dat ik er zin in heb!
Vrijdagavond ging ik me gaan registreren en ik wist dat het fietsen niet van de poes ging zijn, maar toen ik me te voet begaf naar de registratie werd het al snel duidelijk dat het lopen op zijn minst even zwaar ging worden! Wat wel in mijn voordeel was.
Zondagmorgen vertrok ik dan richting Geraardsbergen met toch enige twijfels, wat eigenlijk niet nodig was, want de trainingen en het gevoel spraken voor zich! Maar dit was mijn eerste wedstrijd van het seizoen en zocht nog bevestiging.
Ik begaf me in de wisselzone en aanschouwde de tegenstand, ik wist meteen hoe laat het was… Ik zei toen tegen Nathalie “er gaat hier gevlogen worden” dit zonder mezelf gerekend. Ondertussen was ik Wannes ook tegen het lijf gelopen en keuvelden we nog eventjes tot net voor de start. Elk ging zijn eigen startbox binnen volgens de geschatte zwemtijd en dan was het met wat stress afwachten tot het startschot. Ik kreeg nog snel een glimp van mijn vader, vrouwtje en mijn zoon Nelles die al uit volle borst aan het roepen was KOMAAN PAPA!
Het startschot luidde en om de 5 seconden vertrokken er vijf atleten, we waren vertrokken. Ik had me voorgenomen om niet te enthousiast te starten en gewoon luisteren naar mijn lichaam. Ik haalde al vrij snel de ene zwemmer na de andere in zonder me te forceren, vooral denkend, lange slagen, lange slagen, efficiënt met de krachten omgaan, waarvoor dank coach! Iets over halfweg moest ik me even herpakken, ik had wat liggen worstelen tijdens het keerpunt en dit kostte me wat krachten. Ik kwam terug in mijn ritme en verliet het water richting de wisselzone met een zwemtijd van 27min07, wat een goede start was!
Na een iets matige wissel sprong ik de fiets op, het regende toen al en de wind had daar ook vrij spel in de open vlaktes. De eerste 20km moest ik er nog wat inkomen en vooral de stress uit mijn benen fietsen, een vlakke aanloop zat er ook niet echt in we hadden het genoegen om al meteen bergop te fietsen op zogezegd een helling zonder naam. Enkele kilometers verder begon ik lichtjes onder stoom te komen en al boksend door de hevige wind en regen kwam ik aan de markt richting DE MUUR. Al vrij vroeg begon ik op een klein verzet te rijden en op souplesse de kasseien op thv de markt richting muur. Dit ging zeer vlot, ik was zelfs aan het zwaaien naar de mensen op terras, halverwege kwam ik Nelles, Nathalie en mijn pa tegen en die zagen al genoeg aan mijn blik! De muur = kinderspel, dat bleek ook zo, ook al lagen de kasseien er glad bij, ik kon blijven gaan, zelfs na de 2e passage op de muur! Daar kon ik het verschil maken zonder al te veel moeite te doen. Het fietsonderdeel kwam stilaan ten einde en ik begon me voor te bereiden op het loopnummer, mijn favoriete onderdeel.
Totaal geen besef op welke positie ik me begaf startte ik aan het lopen. De benen voelden goed aan, maar was niet van plan mij op te blazen. Uit nieuwsgierigheid keek ik de eerste kilometer naar mijn tijd en die gaf aan 3.46min/km inclusief al een pittige beklimming achter de kiezen. Ik verschoot, want het ging moeiteloos. We hadden het genoegen om drie looprondes van 7 kilometer te doen, maw al de hellingen kregen we drie keer voorgeschoteld! Het publiek was massaal aanwezig op de markt en omstreken, wat een leuke sfeer gaf. Elke ronde moesten we over een atletiekpiste en daar had ik telkens een ijkpunt met de tegenstand, wel nog niet wetende welke plaats, maar ik wist wel dat het niet slecht was. Ik had geen verval tijdens het loopnummer, eigenlijk de gehele wedstrijd niet en deed dit zo tot aan de finishlijn… Eens die in zicht kwam was ik zodanig gefocust op de meet en genietend van het moment dat ik zelfs Nelles, Nathalie en mijn pa voorbij liep zonder te zien!
Ik was enorm tevreden over het gevoel, los van de plaats, want dat wist ik toen nog niet! Dit ben ik pas te weten gekomen op aanraden van Nathalie en mijn pa om even te checken… Toen de bevoegde personen me het heugelijke nieuws vertelden kon ik het niet echt geloven, wantrouwig dat ik was wachtte ik nog even af en bekeek ik het online eens, waar de bevestiging kwam: 23e plaats algemeen, waarvan 15 profs voorafgaand en 3e in mijn leeftijdscategorie M30 met een eindtijd van 4u27

Mijn eerste podium was binnen, dit kwam totaal onverwacht, ik zakte niet af naar Geraardsbergen met ambitie en sta ook niet getraind op deze afstand. Met een grote glimlach wachtte ik af tot de ceremonie ’s avonds waar we gehuldigd werden en genoten van een kleine show. Na het einde van dit alles kwam als kers op de taart nog de mededeling dat de eerste 6 atleten van elke leeftijdscategorie aan The Championship mogen deelnemen. Dit is een gelijkaardige wedstrijdformule zoals WK Ironman waar alleen kan aan deelgenomen worden dmv kwalificatie.

Ik wil nog een dankwoordje plaatsen naar mijn vrouwtje Nathalie want zonder haar is dit niet mogelijk en ook naar mijn coach Dominic De Caluwé, bedankt!!!
Endurance Team AdApp, volgend jaar zal ik onze kleuren vertegenwoordigen in Slovakije…The Championship!

Tijden:
Zwemmen 27min07sec
Fietsen 2u34min58sec
Lopen 1u20min57sec
Eindtijd inclusief wissels 4u27min09sec


Ironman Luxemburg_Finish.JPG

70.3 Ironman Luxembourg - verslag Wim Laloo

Vorig jaar was de 70.3 Ironman Kraichgau goed meegevallen en ter voorbereiding van de Ironman Frankfurt in juli was ik nog op zoek naar een halve triatlon en mijn oog viel al snel op de 70.3 van Luxemburg. Ik had over deze wedstrijd al heel wat positiefs gehoord en de beslissing was snel genomen.

Wannes en ik waren de Endurance AdApp afgevaardigden. Dat waren we ook al in Leuven (70.3, halve triatlon) waar we samen onze eerste wedstrijd van het seizoen afwerkten. Voor mij viel Leuven net binnen een stevige trainingsblok en werd er mij niet veel rust gegund door CrescenDo(minic) in aanloop van de race. Toch viel het resultaat en het gevoel onverhoopt goed mee (13e overall). Ook Wannes finishte sterk (122e overall) na een uitstekende fietsproef.
Na de Brusselse files getrotseerd te hebben zijn we vrijdagavond toegekomen in Remich. Zaterdag registratie maar eerst de Ironkids. De dochters Maud & Fleur wilden zich nog eens wagen aan een zwemloop. Een ludiek event met een ‘echte’ Ironman finish en verleidelijke merchandising.
Na de briefing gingen Wannes en ik wat losfietsen op het parcours. Wannes had vorig jaar al meegedaan en had tal van tips voor het fietsparcours. Wannes wist precies nog alle hellingen en moeilijke punten liggen op het parcours. Altijd handig!
Een primeur voor Endurance Team AdApp was de triatlonwedstrijdoutfit van Castelli, voor de bike check-in nog even een fotootje. Outfit is mooi ontworpen, uniek en makkelijk te herkennen. Ondertussen uitgebreid getest en door de kwaliteitscontrole ;-) Met dank aan de teamsponsors!

Zondag race day: Een vlotte wedstrijdorganisatie en iedereen op tijd voor de zwemstart.
Een rolling start is één van de betere initiatieven van Ironman. De start verloopt gemoedelijk en geen hectische toestanden (lees: ‘stamperkes’ zoals RL ;-). Er wordt gevraagd om in het vak te staan van uw geschatte zwemtijd en om de 5 seconden worden er dan telkens 5 atleten ‘losgelaten’. De tijdsregistratie gebeurt net voor je in het water springt. Het zwemonderdeel verliep redelijk vlot en ik had de indruk dat ik constant atleten heb ingehaald. Ik had me nochtans in het vak 25-30 min ingedeeld. 24 min was mijn tijd, sneller dan verwacht. De stroming in de Moesel en de warmere temperatuur van het water (23.5°C) zullen wel meegespeeld hebben. Een rustige wissel naar de fiets en de supporters toewuiven.
Het fietsparcours begon met een lang, vlak stuk langs de Moesel. Hier werden al direct hoge snelheden gehaald. Na 10 km heb ik me wat ingehouden met het oog op het latere klimwerk. De eerste helling was er na 38km vlak. Op het laatste stuk langs de Moesel begon het wat spannend te worden.
Atleten die de afstand niet respecteerden en constant voorbij staken en onmiddellijk terug voor het wiel komen rijden. Irritant! Snel beslist om even wat te versnellen net voor de eerste lange helling en heb me vooraan de groep gezet. Tussen km 40 en 60 was het constant op en neer met enkele technische stroken. Een geluk dat we dat deel van het parcours verkend hadden. Na de eerste afdaling waren er constant scherpe bochten en in de tweede 180° bocht was het al van dat: de atleet net voor me over kop. Was dat schrikken! Gelukkig zonder al te veel erg voor die gast want stond al snel recht. In het tweede gedeelte was er veel vals plat en daar kon ik nog wat atleten inhalen.

Een niet zo vlotte wissel: bij het openen van de zak was er een knoop ingebleven en kon ik mijn helm er niet in krijgen. Gesukkel en wat tijd verloren.
Bij het lopen terug dezelfde strategie als Leuven toegepast niet te zot starten en rustig op dreef komen. Bleek ook hier te werken. Ook mijn rechtervoet hield goed stand. Vrouwlief, (kiné) Saskia Van Wanseele, had met haar recent aangeleerde manuele technieken mijn voet nog de dagen ervoor goed kunnen losmaken. In de laatste 2 ronden heb ik nog heel wat atleten kunnen inhalen maar jammer genoeg toch nog 10 sec te traag voor de 3e plaats in mijn agegroup (35-39), eindtijd 4h14. Ik had stilletjes gehoopt op een top 5. Dus zeer tevreden met de 4e plaats!
Wannes bleek ook een topdagje te hebben en finishte knap 42e in zijn agegroup (40-44), eindtijd 4h50. Terug een sterk fietsnummer! Zijn verslag zal hier ongetwijfeld op de AdApp blog te lezen zijn.
Een vierde plaats dat ga ik waarschijnlijk nooit meer mee maken dacht ik, dus waarom niet gaan voor een slot voor het wereldkampioenschap. Er waren 4 slots in mijn age group en ga dus naar het WK Ironman 70.3 in Chattanooga Tennessee in de USA! Een onverwachte verwezenlijking!

Met dank aan Saskia, Maud & Fleur voor het vele geduld en altijd steunen. Dominic CrescenDo voor de trainingsbegeleiding gedurende al die jaren.

Nu eerst nog verder toewerken naar de volgende race namelijk de Ironman van Frankfurt samen met Fixovelo Aäron.
Groeten
Wim


2017-06-18-PHOTO-00000006.jpg

Lizzy Immesoete over haar BK (masters) te Ninove

Eindelijk was het zover, de dag van het Belgisch Kampioenschap masters in Ninove.
Naar deze dag keek ik al zo lang uit en het broeierige weer nam ik er graag bij.
Kort na de middag kreeg ik een privéritje aangeboden door Leen Coupé richting Ninove.
Toen we er op locatie arriveerden, lonkte een schaduwrijk park naar me.
Oef, er was hier ruimte om in alle rust op te warmen ;-)
Na een uurtje opwarming was het zover.
Om 15u ging mijn reeks 800m masters 45+ van start.
Ik had me voorgenomen om bij deze temperaturen verstandig te lopen en het lot zeker niet te tarten. Ik focuste me vandaag op de titel en niet op de tijd.
Toen ik de eerste ronde passeerde kon ik geen tussentijd zien omdat de klok het door de warmte had begeven. (Dit viel best wel wat tegen)
Tijdens de tweede ronde kon ik mijn tempo mooi aanhouden en snelde ik als eerste in 2.20.40 naar de finish, dit met 60m voorsprong op de tweede atlete.
Stilletjes wist ik dat ik het waard was maar ik moest het natuurlijk eerst doen.
Mijn seizoen eindigt hier gelukkig niet (als de kwetsuren uitblijven).
Mijn benen willen echt wel sneller dan 2.20.40 maar de ideale omstandigheden blijven voorlopig uit.
Op 1 juli neem ik deel aan het Belgisch Kampioenschap alle categorieën op de Heizel.
In juli en augustus staan het Europees Kampioenschap masters in Denemarken en nog enkele andere wedstrijden op mijn programma.
Op één van deze wedstrijden hoop ik mijn tijd van 2.19.96 scherper te stellen.
Maar niets komt vanzelf: een portie talent en hard werken zijn de ingrediënten!


Hoe Wannes er zijn spits afbeet...1/2 tri Leuven

Zondagmorgen 21 mei ziet er stralend uit , ik sta op om 6u15 om te starten met een gezond en licht verteerbaar ontbijt. Om 7u15 heb ik met Wim Laloo afgesproken op de carpoolparking te Nevele om samen naar Leuven te rijden en daar onze eerste wedstrijd halve triatlon van het jaar te doen. Onderweg delen we vooral ervaring en belevingen van diverse wedstrijden, ik pik tal van tips op om mijn toekomstige wedstrijden nog beter voor te bereiden en te realiseren. Ook het parcours van Leuven passeert de revue.
We parkeren ons in een straat in de buurt van het Ladeuzeplein waar wisselzone fiets-lopen en aankomst ligt. Ook daar schrijven we ons in en halen we onze enveloppe met nummers en dergelijke op. We gaan nog even naar toilet, zal trouwens nog enkele malen voor de start gebeuren, en maken ons klaar voor de wedstrijd. Wim en ik hebben elk ons doel in het kader van voorbereiding van een volledige IronMan deze zomer.
We plaatsen ons materiaal voor het lopen in de wisselzone en vertrekken een 15min later met de fiets op de bus richting start te Rotselaar.
Alles klaar maken in de wisselzone zwemmen-fietsen en op naar de start, nog zo’n 500m wandelen. Daar doen we onze wetsuit aan, watertemperatuur is zo’n 18°C, en gaan al even het water in om de spieren los te maken. Iets voor 11u00 wordt iedereen in de startbox verwacht en krijgen we de laatste richtlijnen.
Om 11u00 stipt het startschot voor deze wedstrijd. Ik heb me aan de buitenzijde en ongeveer in 3/4 van de groep opgesteld om niet constant overzwommen te worden. De eerste 500m verlopen woelig, toch regelmatig getrek en geduw, maar we overleven het. Na ongeveer 1,2km komt er een moeilijker moment, een stuk dat precies blijft duren. Maar ja, je moet erdoor, en na iets meer dan 36min bereik ik opnieuw het vaste land. Goede tijd voor mij, maar toch blijkt dat de meesten al met de fiets vertrokken zijn (207de tijd van 250 deelnemers, minder dan 2min per 100m). Geen erg, dat betekent inhaalrace in het fietsen, en zo blijkt ook. Het fietsen gaat zeer vlot en de korte maar pittige hellingen, dewelke we 4x over moeten verteer ik zeer goed, op die ene keer na dat mijn ketting er vooraan af vliegt, afstappen en terug opleggen, een groepje dat ik zonet voorbij stak vliegt me opnieuw voorbij, verdoeme! Maar focus zorgt ervoor dat ik snel weer het juiste ritme alsook dat groepje te pakken krijg en een puike prestatie neerzet in het fietsen (88ste tijd, 34,6km/h gemiddeld over 82km). En dan over naar het lopen. Wisselzone verloopt goed en start lopen ook, alhoewel ik reeds moest plassen op de fiets heb ik tot nu gewacht, eerste beste struikje moest eraan geloven. Ik tracht een constant tempo te lopen op dit zeer mooie parcours met 1 heel stevige helling net voor het einde van elk van de 3 rondes. Alles verloopt vlot tot km 17, mijn maag protesteert en ik geraak precies niet meer vooruit, vatje energie is af ondanks ik voldoende heb bijgetankt tussendoor, maar ik vermoed dat de maag niet snel genoeg kon verwerken. Dan nog meer even plaspauze ingelast en effe tot rust komen en ja hoor dat werkte, ik kon het tempo weer opbouwen en zat niet meer met zo’n opgeblazen gevoel in de buik. Op naar de finish, laatste steile helling goed verteerd en we arriveren na 4u46min09sec, mooi resultaat! Even recupereren, fiets ophalen en met de wagen naar huis. Zeer mooie wedstrijd, goede organisatie. Mijn werkpunten, verder werken aan zwemtechniek en -conditie, en mijn lopen kan ook nog beter, het dipje had er niet mogen zijn. Rustiger schakelen in de overgang van aanloop helling naar helling.
Dit resultaat uiteraard met dank aan coach Dominic en iedereen die zijn schouders onder het Endurance Team AdApp zet alsook aan mijn vrouw Veronique en de kids die mij vele uren van huis zien vertrekken voor de vele trainingen.
Voila, nu op naar de IM 70.3 Luxemburg.

Met energieke groeten,
Wannes Wylin


Istrië, een eindje lopen...

10km op een zaterdagnamiddag, dat moet lukken zeg ik tegen mezelf. Hoe vaak heb ik dat al gedaan, een uur lopen. Alleen zijn dit niet de eerste kilometers die ik vandaag ga lopen…

Even een kleine 16 uur terugspoelen. Het is bijna middernacht. Zo meteen klinkt eindelijk het verlossende startschot waar ik al sedert half januari naar uitkijk. De laatste minuten flitste er van alles door mijn hoofd: training, genoeg voorraad, niet te zot starten, ben ik nog niet te moe, ik ben al 12 uur wakker… haal ik het...
Ben ik genoeg getraind? Ik heb wat kwakkelweken gekend tijdens mijn voorbereiding: ziekte, een kleine botvliesontsteking van te trainen in de Ardennen zonder steunzolen, ik was ze vergeten. Gelukkig kon ik steeds terugvallen op Dominic, mijn coach, om waar nodig bij te sturen. Langs de andere kant heeft de tarilrun van 57km 2 weken terug me wel vertrouwen gegeven. Vorig jaar ben ik daar nog na 39km ontgoocheld gestopt. Dit jaar uitgelopen als voorbereiding op een veel zwaardere uitdaging. Wat een jaar met degelijke begeleiding kan doen!

Middernacht. Start! Op het programma: 108km, 4470 hoogtemeters!

De eerste 8km zijn meteen stevig, we klimmen van zeeniveau naar 1400 hoogtemeter. Veel lopen zal er dus niet bij zijn, wel stevig powerhiken. Het gaat goed, al zit er een stuk bij waar de voorganger zijn voeten op mijn oognieveau zitten, lekker steil dus. Na 1h50’ bereik de top, vanaf nu is elke klim minder zwaar dan deze, positief blijven. De euforie over de geslaagde klim krijgt vrij vlug een deuk als na enkele 100 meter struikel. Een smak op mijn linkerzijde is het gevolg, in een reflex draai ik me nog en rol door. Ik sta vrij vlug terug recht, maar de schrik zit er in. Ik wil deze strijd wel staken, maar dan wel na een fair gevecht en niet door een onozele val. De schade lijkt mee te vallen, maar de eerste paar uur zal ik met de nodige voorzichtigheid lopen. De eerste post op 12km bereik ik na 2h15’. Boterhammen met Nutella zijn mijn beloning! Na een 5-tal minuten vertrek ik terug.

Het volgende stuk is 13km met 1 lange uitgesponnen klim van 8km. De eerste gaat in hetzelfde tempo. Langzaam ebt de schrik om te vallen weg en ik leg het stuk zonder noemenswaardige problemen af. Even bijtanken op de 2de post en ik ben weer weg.

Wat volgt is een wat langer stuk van 18km met 2 stevige klimmen. Ik kan mooi mijn tempo houden. Na de eerste klim krijg mijn vertrouwen een klein deukje. Bij het afdalen komt een hongergevoel opsteken. Even een lichte paniek over mijn eet- en drinkstrategie. Klopt ze niet? Ik had alles nochtans uitgetest. Ik neem 2 gels/repen tegelijk en kort daarop nog één. Achteraf bleek dit de juiste keuze, oef! De duisternis begint nu ook op mijn gemoed te werken. Ik loop al 5 uur in het donker en heb het precies een beetje gehad. Ik bijt nog een uur door en wacht geduldig op de zonsopgang. En wordt mijn geduld beloond! Tijdens de 2de klim begint het langzaam klaar te worden en als ik de top bereik, krijg ik een 360° zicht over het prachtige bergachtig landschap van Istrië met een fabelachtige zonsopgang er gratis en voor niets bij. Toch even een paar minuten genoten van dit natuurspektakel. Mentaal krijg ik een boost van jewelste en op dit punt zeg ik tegen mezelf “Ik ga dat spel hier uitlopen!” En we zijn weer weg!

Na het bijtanken op de 3de post, vat ik de volgende 14km aan. Op weg naar de 4de post op 58km. In mijn hoofd het einde van het eerste deel van de race. Daar wacht mijn dropbag met lichtere loopkledij en kan ik mijn voorraden bijvullen. De zon begint de temperatuur aardig de hoogte in te duwen en ik wil dus van mijn ‘koud weer’-kledij verlost worden. Het stuk er naartoe is een klim en vrij technische afdalingen, zonder vallen. Ik bereik de post om 8h55, het plan was 9 uur, dus missie geslaagd.

Ik kleed me lichter, smeer zonnecréme, vul mijn voorraden aan, eet, drink, laat het thuisfront weten dat alles volgens paln gaat en vertrek terug na 25’. 58km en 3300HM zijn achter de rug, nog 50km en 1170HM te gaan. Ik ben voorzien op 18uur wedstrijd (tijd winnaar vorig jaar + de helft erbij), ik stel mijn doelstelling bij naar 17uur.

Ik zit nog fris, ondanks het feit dat ik nu al een kleine 22 uur wakker ben en nog een 8-tal uur te gaan heb. Van krampen is er ook nog geen spoor. Ik drink geregeld ORS van Sportscontrol en dit blijkt goed zijn werk te doen. Dit is me aangeraden door de coach en na de vorige weken getetst te hebben of ik er geen last van aan mijn maag kreeg, toegevoegd aan mijn uitrusting.
De volgende post is na 19km. Onderweg nog een klim van 4km overwonnen, die eindeloos leek te duren. Het gevoel dat ik heb tijdens het lopen is moeilijk te beschrijven. De vermoeidheid heb ik goed onder controle, mentaal ben ik nog sterk en ik ervaar een gevoel van vrijheid, geluk zelfs dat ik in staat ben om dit te doen. En ik geef toe, ik doe soms onozel ook, ik loop hier toch meestal alleen, bij afdaling durf ik wel eens fladderen als een vogel. The joy and freedom of trailrunning ;)

De volgende posten na respectievelijk 11 en 7km bereik zonder problemen. Nou, de gevolgen van de val in het begin, zijn aan het opkomen. Mijn linkerheup begint stijf te worden en de elleboog ook. Er is maar een remedie en dat is in beweging blijven. Bij de posten blijf ik rondstappen en het al etend vervolg ik de weg. Het laatste stuk van 13km zal me naar de finish brengen! De eerste 3 km is nog wat licht klimwerk, dan kijk ik op de klok en het is bijna 15h30 zatermiddag. Als ik nu nog een uur doorloop kan ik rond de 16h30’ finishen. 10km op een uur dat moet lukken! Ik schakel alle denkwerk uit en begin aan mijn laatste stuk. Het is doorpushen! Wandelen is geen optie, blijven lopen. Ik ga diep, krijg aanmoedigen van lopers van de “kortere” 69km, ik hoor iemand zeggen “you still look strong”, vleugels zijn mijn deel. Ik hoor de muziek in de verte, drink nog eens en bijt door. Ik kom in de laatste bocht, zie de finish, haal eens diep adem en klok af in een voor mij geweldige 16h24’! Ik ben stikkapot, maar o zo content!!

Ik eet wat, douch, regel een taxi naar het hotel en val bij aankomst vrij vlug in slaap, dromend van de volgende uitdaging eind augustus. Coach, je weet wat te doen!


Bello Gallico Trail,80km fun...door Benjamin Geldof

Een zaterdag, enkele minuten voor middernacht. Ik sta klaar voor een onbekend avontuur van 80km door de mistige koude nacht, al lopend!

Het is nu een kleine 7 maand geleden dat ik bij Dominic ben binnen gestapt voor een eerste kennismaking. Die verliep als volgt: een enthousiaste handdruk, “kom binnen” en na een paar minuten uitleg waren al meer dan de helft van mijn vragen beantwoord zonder ook maar iets te moeten zeggen. Manier van testen, van communiceren, trainingsdagboek, trainingsschema’s, persoonlijke achtergrond en doelen, … het kwam allemaal aan bod. Startdatum afgesproken en bij het thuiskomen zat er al een voedingsschema in de bus om eens uit te proberen bij mijn eerstvolgende wedstrijd die eigenlijk nog voor onze startdatum viel.

Ondertussen is startsein gegeven en ben ik vertrokken met een 65-tal medeavonturiers. De rugzak gevuld met water en de nodige gels, voldoende om de eerste 2 controleposten te halen op km 19 en km 36. Door, op vraag van Dominic, steeds een verslag op gebied van eten en wedstrijdverloop te maken na een voorgaande ultratrail leer ik stelselmatig bij. Kleine details die voor ongemak of bijkomende stress zorgen worden aangescherpt en op goede ervaringen wordt verder gebouwd. De eerste CP wordt vlot gehaald. “Bijna een kwart ver” zeg ik tegen een Nederlander met wie ik gelijke tred hou. Na een 32-tal km los ik hem en begin ik aan wat later een solotocht van 48km zal blijken te zijn. Schrikt me dat af? Neen, ik was hierop voorbereid. De vele duurlopen met 2 uitschieters van 4uur en 5uur de afgelopen maanden hebben me mentaal gesterkt. Goed gezien coach!
Ultratrails zijn niet alleen fysiek een uitdaging, mentale sterkte is even belangrijk. Ik heb trails gehad waar ik meer dan 10km tegen mezelf moest vechten om door te gaan. En nu in het midden van de nacht in een veld ergens in Vlaams-Brabant krijg ik de bevestiging dat ik niet alleen fysiek, maar ook mentaal stappen ben vooruitgegaan.

Op CP2 op 36 km neem ik kort de tijd om drogere kleren aan te trekken en de gels bij te vullen, handig zo een dropbag. Het thuisfront wordt vlug op de hoogte gebracht dat alles goed gaat en ik vertrek opnieuw de nacht in. Het langste stuk komt eraan, 24km tot de 3de CP op 60km. Altijd leuk om over de helft te gaan, al verwacht ik binnenkort een signaal van de spieren. Dat komt er ook en verschillende keren zelf. Vooral op de stukken vals plat en lichte hellingen. Verspreid over de 80km zijn er een 600 hoogtemeters te overwinnen. Blijken die stabilisatie-oefeningen waar Dominic zo op aandrong en blijft op aandringen hun vruchten af te werpen. Alweer goed gezien Coach! De pijn is draaglijk en niet constant. Ik neem me voor op een rustig tempo te blijven lopen.
Heb de tijd om eens terug te denken aan de voorbije trainingsmaanden en de progressie. Ik ben binnengestapt bij Dominic met 9 marathons en 2 ultratrails (langste 57km) op mijn ‘palmares’. Ik zat toen op een punt waar ik besefte dat ik nog grenzen wou verleggen, maar ik het zonder begeleiding niet meer kon, of alleszins niet meer op een verantwoorde manier. De voorbije maanden heb ik de mogelijkheid gekregen om progressie te maken en niet alleen op het vlak van lopen. De leidraad blijft mijn wekelijks schema, maar ik kan steunen op de raad en ervaring van Dominic. Vraagje? Rap even mailen of bellen en binnen het uur heb ik feedback. Pijntje? Neem eens contact op met Tom met mijn groeten, hij neemt je ertussen. Heb ik al meermaals ervaren: schema aanpassen aan onvoorziene omstandigheden, last bij een wedstrijd: probeer de volgende keer je voeding aan te passen, last aan de knie: preventieve oefeningen van Tom gekregen, vergeet je stabilisatie niet. Allemaal factoren die helpen dat ik hetgeen ik het liefst doe met volle goesting en op volle kracht kan blijven doen: lopen!
Lopen is wat ik nog steeds aan het doen. Ik werk km per km af naar de CP op 60km. Af en toe kom ik een loper tegen van de 160km, ongelooflijke kerels die al 20 uur langer bezig zijn. Ik wens hen succes en betuig mijn respect. Als dank krijg ik ook succes toegewenst. Het kameraadschappelijke van de lange afstand.

Ik bereik levend CP3. Even bijtanken en klaar voor het laatste stuk. In mijn hoofd is het 4x5km. Fysiek begint het zwaarder te worden, maar ik hou me voor om te blijven lopen. Immers lopend ben je er vlugger dan te stappen toch. Af en toe moet ik daarvoor eens luid tegen mezelf vloeken, maar bon, ik loop hier toch alleen. Heel langzaam begint de nacht te verdwijnen. Ik weet al dat ik het zonder ongelukken ga halen en dat geeft me vleugels. Het vooruitzicht om straks de vriendin terug te zien helpt ook om door te zetten. Ze was zo vriendelijk om me af te zetten en zal me straks ophalen ook, ultralopen doe je niet alleen. De laatste km’s tel ik af en voor ik het weet bereik ik de zaal waar de start was. Ik open de deur en krijg applaus van de aanwezigen. Ik bedank met een handgebaar en loop het podium op waar ik afklok op 8h24’ en een 8ste plaats! Wow dat voelt goed, zeer goed!

Na de trail van 65km met meer dan 2000 hoogtemeters in augustus, een verbetering van mijn eindtijd met 24’ tijdens een trail van 57km in oktober is het scherper zetten van mijn afstandsrecord naar 80km een derde mooie bekroning van onze samenwerking. Dat belooft voor de toekomst. De doelen zijn gesteld, de schema’s mogen opgesteld worden, de loopschoenen staan klaar en ik ben er ook klaar voor!

Benjamin Geldof


Adrenaline, endorfine en serotonine

Het zit erop...we zijn ondertussen al even terug in ons vertrouwd appartement, de zaken zijn zowat opgeruimd en de pizza's zijn in aantocht...even tijd om een verhaaltje te vertellen dus.
Ik stond met enkele heel grote vraagtekens aan de start vanmorgen. Wil mijn achillespees meewerken, zal het gevoelige rechter scheenbeen(vlies) de talloze loopkilometers aanvaarden en wat met de niet altijd even vlot scharnierende knie(ën)?
Maar goed...het circus is me ondertussen bekend en ieder doet zijn race vanaf 6u45, ik dus die van mij. Een heel ongelukkig toeval wou dat ik bij het inlopen van het water op een scherp steentje trapte en direct door had dat er een wondje was...niets ernstigs, ware het niet dat ik er wel 42km moest op lopen enkele uren later. Maar goed, zorgen voor dan zeker?
De rolling start is een goede uitvinding...als ze min of meer correct wordt uitgevoerd. Per 8 starten werd algauw per 16 en niet om de 5" maar om de 2". Uiteraard was het aan de eerste boei op 500m samentroepen met dezelfde toestanden als bij een massastart als gevolg.
Maar goed, we waren weg voor 3800m lange meters. Het langste stuk was zoals voorspeld tegenstroom, een lastige bedoening als je het mij vraagt. Exact 1 uur later (en samen met Jurrie) kwam ik uit het water, even lopen tot de wisseltenten om dan uitgebreid te wisselen (en de voet eens te checken). Ik koos voor het psychologisch voordeel van het fietsen met mijn compressiekousen aan...ik denk nog steeds dat het een goede beslissing was maar evengoed had het geen effect.

Iets na het uur dus op de fiets...en gemotiveerd! Het eerste deel van het parcours ging het bijzonder hard...beetje voorsprong nemen op het 'tijdverlies' tijdens het klimwerk. Een wondermooi maar dus toch wel pittig parcours en bij aanvang ook niet selectief genoeg om de grote groepen fietsers uit elkaar te halen. De scheidsrechters deden hun job voortreffelijk en waarschuwden éénmalig om nadien toch te bestraffen. Exact 2u30 later stond ik terug aan Landiwiese, ondertussen met een nieuwe fles sportdrank aangeleverd door de beste begeleiders van de hele wereld, Aäron en Patrick. Die mannen waren andermaal geld waard, bleek ook later tijdens het lopen! De persoonlijke voeding moest aangereikt worden op Heartbreak Hill, de laatste beklimming van de dag...deze keer niet lang maar ééntje met allures van de klimmetjes in de Vlaamse Ardennen, kort en steil.
Ronde 2 liep nagenoeg identiek...eigenlijk perfect voor mijn beperkte klimcapaciteiten. Ik koos steevast voor een heel klein verzet bergop om zo op z'n Froomes het verschil te maken. Bergaf werd ik er continu afgereden door iets zwaardere en meer behendige acrobaten, bergop kon ik dan weer wat uitlopen.
2 identieke rondes maken een totaal van 5u fietsen...met toch al wat meer vermoeide benen, helaas onvermijdelijk.
Ik zag Jo en de meisjes 3 keer op het fietstraject...enthousiasme troef! Leuk!!

Bij het afstappen van de fiets en het lopen naar mijn plaats in het wisselpark voelde mijn voetzool echt pijnlijk aan...daar waren dus die zorgen...maar goed, in de flow doe je de schoenen aan, petje op, nog wat sportscontrol fruitsticks in de zakjes en on the way. Tja, comfortabel is anders maar veel andere opties waren er niet. 'Het zal wel beteren' maakte ik mezelf wijs. Het voordeel was dat het precies wat andere gebruikelijk mankementen on hold zette. Na enkele kilometers verdoofde die voetzool zichzelf een beetje en werd het heel draaglijk.
Vier identieke rondjes van 10,5 km brachten ons door het stadscentrum, langs de oevers van het meer, voorbij Aäron en zijn bevoorrading, Patrick en zijn fototoestel en ook telkens langs de finish/tribune. Aangenaam veel volk en tal van mogelijkheden voor de supporters om me vooruit te stuwen...de kinderen maakten het nog nooit zo bewust mee!!
In mijn 24e loopkilometer werd ik nogmaals verrast...Filip (Lasoen) en zijn Eva deden wel heel veel moeite om me het laatste uur nog te kunnen bijstaan...Even wat rondrijden onderweg naar Italië. Ik kreeg er zowaar kleine vleugels van.

We tellen er nog eens 3u14 bij en zo komen we aan een eindtijd van 9u21, wat mij betreft het hoogst haalbare vandaag. Ik werd daarmee 26e in het algemeen klassement, 6e in mijn leeftijdscategorie (35-39, voor de laatste keer). Het levert me opnieuw een ticket op naar Kona...maar zal dat aan mij voorbij laten gaan om diverse redenen.
Jurrie Van Waeyenberghe had, na een aantal dagen ziekte, zijn dagje niet en heeft zijn sterk karakter dan maar aangesproken. Hij finishte moegestreden in 10u21...nog steeds een tijd waar velen van dromen.

Er gingen vandaag 2000 deelnemers van start waaronder 56 mannelijke en 12 vrouwelijke profs. De zege was voor Ronnie Schildkecht in (8u18) en Daniela Ryf (8u54)...van een andere orde dus!

Ik heb vandaag opnieuw het bewijs gekregen dat onze hormonenhuishouding ons maar zelden in de steek laat...Eerst nam de adrenaline het voortouw, daarna kwamen de (verslavende) endorfines vrij en tot slot nam het gelukshormoon serotonine het over...niet iedereen eet daar dus gewoon een stukje chocolade voor :)

Naast Jo, de kindjes, Pat en Aäron heb ik nog wat anderen te bedanken die me de voorbije maanden en jaren bijstonden om me ook nu zo goed mogelijk aan de start te brengen. Tom Duprez, Ellen De Wilde en Remke, Bart Lampaert...allen hadden ze een groot aandeel!! Uitermate dank...en tot binnenkort!
Ook de talloze steunberichten van het thuisfront doen serotonine vrijkomen!!


Ironmanlive.com

Gisteren in de vooravond ontvingen we, samen met het (andermaal) gruwelijke nieuws uit München, onze vrienden. Pat en Aäron brachten direct een vrolijke noot in het appartement en wij waren blij dat we hen een lekkere maaltijd konden aanbieden. De avond kreeg voor Jo en de mannen nog een uitlopertje in de stad terwijl ondergetekende zijn bedje opzocht, iets wat de kindjes toen ook al even deden.

Na een gezellig ontbijt zit het obligate uurtje losfietsen er ondertussen ook op. Ik reed niet alleen op het eerste deel van het parcours, de aanloop langs het meer. Blinkende bolides, gebronsde, stevige kuiten en zoals altijd veel hoffelijkheid...Iedereen maakt zich klaar om te racen morgen, elk op zijn eigen manier.
Vanaf 15u30 worden de startnummers 1 tot 600 verwacht hun fiets en bijhorende fiets- en loopbenodigdheden binnen te brengen in de wisselzone op Landiwiese. Wij hebben tot 17u de tijd, daarna volgen dan de nummers 600 tot 1000, enz...tot alle 2000 deelnemers hun spullen daar hebben achtergelaten.
Ondertussen worden ook andere wedstrijden georganiseerd zoals een kwarttriatlon over de olympische afstand (1-40-10), een bedrijventriatlon in trio en een wedstrijd voor de Ironkids.

Daarna wacht ons nog een rustige namiddag en avond om dan vannacht rond 3u45 te ontwaken om te eten, zo een 3u voor de start dus. Om 5u opent het wisselpark en wil ik er ook graag dan ongeveer zijn zodat er voldoende tijd is om de fiets op te tuigen voor de volle 180km. Eten en drinken, reservemateriaal, schoenen,...we moeten het immers allemaal meenemen. De bandjes hard genoeg zetten, toiletpauze, nog eens de wisselzone dubbelchecken,...zaken genoeg om ons bezig te houden tot 6u30.
Dan verplaatsen we ons in groep naar de zwemstart en kiest iedereen zijn startbox gaande van sub 60', 60' tot 70', 70'-80', enz. tot 2u20 (de maximaal toegelaten zwemtijd). Het betreft een rolling start waarbij we vanuit de desbetreffende startbox dan per 8 atleten starten om de 5 seconden. Een leuke manier om iedereen een rustige start van de wedstrijd te gunnen in tegenstelling tot een groepsstart met 2000 atleten. De professionele mannen vertrekken om 6u40, de vrouwelijke profs 2 minuten later en vanaf 6u45 is het aan de amateurs.

De geïnteresseerden op het thuisfront kunnen de wedstrijd vrij gemakkelijk volgen op Ironmanlive.com. Na het selecteren van de wedstrijd in Zürich kan je via de athlete tracker eender welke atleet nauwkeurig volgen. Jurrie Van Waeyenberghe start morgen met het BIB-nummer 420, ikzelf met 327.
De voornaamste favorieten zijn Uplace-atleet Ronnie Schildknecht (negenvoudig winnaar, 1), Jan Van Berckel (2), Mattias Hecht (7), Markus Fachbach (8), wereldkampione Daniela Ryf (?) en Natascha Badman (49).

Zo, de blabla vooraf zit erop...alles wat nu volgt zal geschreven worden met opnieuw een ervaring rijker...
Jurrie kijkt nu al uit naar een barbecue ten huize Ward Goethals volgende week, ikzelf naar onze dagen in Oostenrijk waar over triatlon enkel een beetje zal gesproken worden.

Tot binnenkort!