Bello Gallico Trail,80km fun...door Benjamin Geldof

Een zaterdag, enkele minuten voor middernacht. Ik sta klaar voor een onbekend avontuur van 80km door de mistige koude nacht, al lopend!

Het is nu een kleine 7 maand geleden dat ik bij Dominic ben binnen gestapt voor een eerste kennismaking. Die verliep als volgt: een enthousiaste handdruk, “kom binnen” en na een paar minuten uitleg waren al meer dan de helft van mijn vragen beantwoord zonder ook maar iets te moeten zeggen. Manier van testen, van communiceren, trainingsdagboek, trainingsschema’s, persoonlijke achtergrond en doelen, … het kwam allemaal aan bod. Startdatum afgesproken en bij het thuiskomen zat er al een voedingsschema in de bus om eens uit te proberen bij mijn eerstvolgende wedstrijd die eigenlijk nog voor onze startdatum viel.

Ondertussen is startsein gegeven en ben ik vertrokken met een 65-tal medeavonturiers. De rugzak gevuld met water en de nodige gels, voldoende om de eerste 2 controleposten te halen op km 19 en km 36. Door, op vraag van Dominic, steeds een verslag op gebied van eten en wedstrijdverloop te maken na een voorgaande ultratrail leer ik stelselmatig bij. Kleine details die voor ongemak of bijkomende stress zorgen worden aangescherpt en op goede ervaringen wordt verder gebouwd. De eerste CP wordt vlot gehaald. “Bijna een kwart ver” zeg ik tegen een Nederlander met wie ik gelijke tred hou. Na een 32-tal km los ik hem en begin ik aan wat later een solotocht van 48km zal blijken te zijn. Schrikt me dat af? Neen, ik was hierop voorbereid. De vele duurlopen met 2 uitschieters van 4uur en 5uur de afgelopen maanden hebben me mentaal gesterkt. Goed gezien coach!
Ultratrails zijn niet alleen fysiek een uitdaging, mentale sterkte is even belangrijk. Ik heb trails gehad waar ik meer dan 10km tegen mezelf moest vechten om door te gaan. En nu in het midden van de nacht in een veld ergens in Vlaams-Brabant krijg ik de bevestiging dat ik niet alleen fysiek, maar ook mentaal stappen ben vooruitgegaan.

Op CP2 op 36 km neem ik kort de tijd om drogere kleren aan te trekken en de gels bij te vullen, handig zo een dropbag. Het thuisfront wordt vlug op de hoogte gebracht dat alles goed gaat en ik vertrek opnieuw de nacht in. Het langste stuk komt eraan, 24km tot de 3de CP op 60km. Altijd leuk om over de helft te gaan, al verwacht ik binnenkort een signaal van de spieren. Dat komt er ook en verschillende keren zelf. Vooral op de stukken vals plat en lichte hellingen. Verspreid over de 80km zijn er een 600 hoogtemeters te overwinnen. Blijken die stabilisatie-oefeningen waar Dominic zo op aandrong en blijft op aandringen hun vruchten af te werpen. Alweer goed gezien Coach! De pijn is draaglijk en niet constant. Ik neem me voor op een rustig tempo te blijven lopen.
Heb de tijd om eens terug te denken aan de voorbije trainingsmaanden en de progressie. Ik ben binnengestapt bij Dominic met 9 marathons en 2 ultratrails (langste 57km) op mijn ‘palmares’. Ik zat toen op een punt waar ik besefte dat ik nog grenzen wou verleggen, maar ik het zonder begeleiding niet meer kon, of alleszins niet meer op een verantwoorde manier. De voorbije maanden heb ik de mogelijkheid gekregen om progressie te maken en niet alleen op het vlak van lopen. De leidraad blijft mijn wekelijks schema, maar ik kan steunen op de raad en ervaring van Dominic. Vraagje? Rap even mailen of bellen en binnen het uur heb ik feedback. Pijntje? Neem eens contact op met Tom met mijn groeten, hij neemt je ertussen. Heb ik al meermaals ervaren: schema aanpassen aan onvoorziene omstandigheden, last bij een wedstrijd: probeer de volgende keer je voeding aan te passen, last aan de knie: preventieve oefeningen van Tom gekregen, vergeet je stabilisatie niet. Allemaal factoren die helpen dat ik hetgeen ik het liefst doe met volle goesting en op volle kracht kan blijven doen: lopen!
Lopen is wat ik nog steeds aan het doen. Ik werk km per km af naar de CP op 60km. Af en toe kom ik een loper tegen van de 160km, ongelooflijke kerels die al 20 uur langer bezig zijn. Ik wens hen succes en betuig mijn respect. Als dank krijg ik ook succes toegewenst. Het kameraadschappelijke van de lange afstand.

Ik bereik levend CP3. Even bijtanken en klaar voor het laatste stuk. In mijn hoofd is het 4x5km. Fysiek begint het zwaarder te worden, maar ik hou me voor om te blijven lopen. Immers lopend ben je er vlugger dan te stappen toch. Af en toe moet ik daarvoor eens luid tegen mezelf vloeken, maar bon, ik loop hier toch alleen. Heel langzaam begint de nacht te verdwijnen. Ik weet al dat ik het zonder ongelukken ga halen en dat geeft me vleugels. Het vooruitzicht om straks de vriendin terug te zien helpt ook om door te zetten. Ze was zo vriendelijk om me af te zetten en zal me straks ophalen ook, ultralopen doe je niet alleen. De laatste km’s tel ik af en voor ik het weet bereik ik de zaal waar de start was. Ik open de deur en krijg applaus van de aanwezigen. Ik bedank met een handgebaar en loop het podium op waar ik afklok op 8h24’ en een 8ste plaats! Wow dat voelt goed, zeer goed!

Na de trail van 65km met meer dan 2000 hoogtemeters in augustus, een verbetering van mijn eindtijd met 24’ tijdens een trail van 57km in oktober is het scherper zetten van mijn afstandsrecord naar 80km een derde mooie bekroning van onze samenwerking. Dat belooft voor de toekomst. De doelen zijn gesteld, de schema’s mogen opgesteld worden, de loopschoenen staan klaar en ik ben er ook klaar voor!

Benjamin Geldof


Adrenaline, endorfine en serotonine

Het zit erop...we zijn ondertussen al even terug in ons vertrouwd appartement, de zaken zijn zowat opgeruimd en de pizza's zijn in aantocht...even tijd om een verhaaltje te vertellen dus.
Ik stond met enkele heel grote vraagtekens aan de start vanmorgen. Wil mijn achillespees meewerken, zal het gevoelige rechter scheenbeen(vlies) de talloze loopkilometers aanvaarden en wat met de niet altijd even vlot scharnierende knie(ën)?
Maar goed...het circus is me ondertussen bekend en ieder doet zijn race vanaf 6u45, ik dus die van mij. Een heel ongelukkig toeval wou dat ik bij het inlopen van het water op een scherp steentje trapte en direct door had dat er een wondje was...niets ernstigs, ware het niet dat ik er wel 42km moest op lopen enkele uren later. Maar goed, zorgen voor dan zeker?
De rolling start is een goede uitvinding...als ze min of meer correct wordt uitgevoerd. Per 8 starten werd algauw per 16 en niet om de 5" maar om de 2". Uiteraard was het aan de eerste boei op 500m samentroepen met dezelfde toestanden als bij een massastart als gevolg.
Maar goed, we waren weg voor 3800m lange meters. Het langste stuk was zoals voorspeld tegenstroom, een lastige bedoening als je het mij vraagt. Exact 1 uur later (en samen met Jurrie) kwam ik uit het water, even lopen tot de wisseltenten om dan uitgebreid te wisselen (en de voet eens te checken). Ik koos voor het psychologisch voordeel van het fietsen met mijn compressiekousen aan...ik denk nog steeds dat het een goede beslissing was maar evengoed had het geen effect.

Iets na het uur dus op de fiets...en gemotiveerd! Het eerste deel van het parcours ging het bijzonder hard...beetje voorsprong nemen op het 'tijdverlies' tijdens het klimwerk. Een wondermooi maar dus toch wel pittig parcours en bij aanvang ook niet selectief genoeg om de grote groepen fietsers uit elkaar te halen. De scheidsrechters deden hun job voortreffelijk en waarschuwden éénmalig om nadien toch te bestraffen. Exact 2u30 later stond ik terug aan Landiwiese, ondertussen met een nieuwe fles sportdrank aangeleverd door de beste begeleiders van de hele wereld, Aäron en Patrick. Die mannen waren andermaal geld waard, bleek ook later tijdens het lopen! De persoonlijke voeding moest aangereikt worden op Heartbreak Hill, de laatste beklimming van de dag...deze keer niet lang maar ééntje met allures van de klimmetjes in de Vlaamse Ardennen, kort en steil.
Ronde 2 liep nagenoeg identiek...eigenlijk perfect voor mijn beperkte klimcapaciteiten. Ik koos steevast voor een heel klein verzet bergop om zo op z'n Froomes het verschil te maken. Bergaf werd ik er continu afgereden door iets zwaardere en meer behendige acrobaten, bergop kon ik dan weer wat uitlopen.
2 identieke rondes maken een totaal van 5u fietsen...met toch al wat meer vermoeide benen, helaas onvermijdelijk.
Ik zag Jo en de meisjes 3 keer op het fietstraject...enthousiasme troef! Leuk!!

Bij het afstappen van de fiets en het lopen naar mijn plaats in het wisselpark voelde mijn voetzool echt pijnlijk aan...daar waren dus die zorgen...maar goed, in de flow doe je de schoenen aan, petje op, nog wat sportscontrol fruitsticks in de zakjes en on the way. Tja, comfortabel is anders maar veel andere opties waren er niet. 'Het zal wel beteren' maakte ik mezelf wijs. Het voordeel was dat het precies wat andere gebruikelijk mankementen on hold zette. Na enkele kilometers verdoofde die voetzool zichzelf een beetje en werd het heel draaglijk.
Vier identieke rondjes van 10,5 km brachten ons door het stadscentrum, langs de oevers van het meer, voorbij Aäron en zijn bevoorrading, Patrick en zijn fototoestel en ook telkens langs de finish/tribune. Aangenaam veel volk en tal van mogelijkheden voor de supporters om me vooruit te stuwen...de kinderen maakten het nog nooit zo bewust mee!!
In mijn 24e loopkilometer werd ik nogmaals verrast...Filip (Lasoen) en zijn Eva deden wel heel veel moeite om me het laatste uur nog te kunnen bijstaan...Even wat rondrijden onderweg naar Italië. Ik kreeg er zowaar kleine vleugels van.

We tellen er nog eens 3u14 bij en zo komen we aan een eindtijd van 9u21, wat mij betreft het hoogst haalbare vandaag. Ik werd daarmee 26e in het algemeen klassement, 6e in mijn leeftijdscategorie (35-39, voor de laatste keer). Het levert me opnieuw een ticket op naar Kona...maar zal dat aan mij voorbij laten gaan om diverse redenen.
Jurrie Van Waeyenberghe had, na een aantal dagen ziekte, zijn dagje niet en heeft zijn sterk karakter dan maar aangesproken. Hij finishte moegestreden in 10u21...nog steeds een tijd waar velen van dromen.

Er gingen vandaag 2000 deelnemers van start waaronder 56 mannelijke en 12 vrouwelijke profs. De zege was voor Ronnie Schildkecht in (8u18) en Daniela Ryf (8u54)...van een andere orde dus!

Ik heb vandaag opnieuw het bewijs gekregen dat onze hormonenhuishouding ons maar zelden in de steek laat...Eerst nam de adrenaline het voortouw, daarna kwamen de (verslavende) endorfines vrij en tot slot nam het gelukshormoon serotonine het over...niet iedereen eet daar dus gewoon een stukje chocolade voor :)

Naast Jo, de kindjes, Pat en Aäron heb ik nog wat anderen te bedanken die me de voorbije maanden en jaren bijstonden om me ook nu zo goed mogelijk aan de start te brengen. Tom Duprez, Ellen De Wilde en Remke, Bart Lampaert...allen hadden ze een groot aandeel!! Uitermate dank...en tot binnenkort!
Ook de talloze steunberichten van het thuisfront doen serotonine vrijkomen!!


Ironmanlive.com

Gisteren in de vooravond ontvingen we, samen met het (andermaal) gruwelijke nieuws uit München, onze vrienden. Pat en Aäron brachten direct een vrolijke noot in het appartement en wij waren blij dat we hen een lekkere maaltijd konden aanbieden. De avond kreeg voor Jo en de mannen nog een uitlopertje in de stad terwijl ondergetekende zijn bedje opzocht, iets wat de kindjes toen ook al even deden.

Na een gezellig ontbijt zit het obligate uurtje losfietsen er ondertussen ook op. Ik reed niet alleen op het eerste deel van het parcours, de aanloop langs het meer. Blinkende bolides, gebronsde, stevige kuiten en zoals altijd veel hoffelijkheid...Iedereen maakt zich klaar om te racen morgen, elk op zijn eigen manier.
Vanaf 15u30 worden de startnummers 1 tot 600 verwacht hun fiets en bijhorende fiets- en loopbenodigdheden binnen te brengen in de wisselzone op Landiwiese. Wij hebben tot 17u de tijd, daarna volgen dan de nummers 600 tot 1000, enz...tot alle 2000 deelnemers hun spullen daar hebben achtergelaten.
Ondertussen worden ook andere wedstrijden georganiseerd zoals een kwarttriatlon over de olympische afstand (1-40-10), een bedrijventriatlon in trio en een wedstrijd voor de Ironkids.

Daarna wacht ons nog een rustige namiddag en avond om dan vannacht rond 3u45 te ontwaken om te eten, zo een 3u voor de start dus. Om 5u opent het wisselpark en wil ik er ook graag dan ongeveer zijn zodat er voldoende tijd is om de fiets op te tuigen voor de volle 180km. Eten en drinken, reservemateriaal, schoenen,...we moeten het immers allemaal meenemen. De bandjes hard genoeg zetten, toiletpauze, nog eens de wisselzone dubbelchecken,...zaken genoeg om ons bezig te houden tot 6u30.
Dan verplaatsen we ons in groep naar de zwemstart en kiest iedereen zijn startbox gaande van sub 60', 60' tot 70', 70'-80', enz. tot 2u20 (de maximaal toegelaten zwemtijd). Het betreft een rolling start waarbij we vanuit de desbetreffende startbox dan per 8 atleten starten om de 5 seconden. Een leuke manier om iedereen een rustige start van de wedstrijd te gunnen in tegenstelling tot een groepsstart met 2000 atleten. De professionele mannen vertrekken om 6u40, de vrouwelijke profs 2 minuten later en vanaf 6u45 is het aan de amateurs.

De geïnteresseerden op het thuisfront kunnen de wedstrijd vrij gemakkelijk volgen op Ironmanlive.com. Na het selecteren van de wedstrijd in Zürich kan je via de athlete tracker eender welke atleet nauwkeurig volgen. Jurrie Van Waeyenberghe start morgen met het BIB-nummer 420, ikzelf met 327.
De voornaamste favorieten zijn Uplace-atleet Ronnie Schildknecht (negenvoudig winnaar, 1), Jan Van Berckel (2), Mattias Hecht (7), Markus Fachbach (8), wereldkampione Daniela Ryf (?) en Natascha Badman (49).

Zo, de blabla vooraf zit erop...alles wat nu volgt zal geschreven worden met opnieuw een ervaring rijker...
Jurrie kijkt nu al uit naar een barbecue ten huize Ward Goethals volgende week, ikzelf naar onze dagen in Oostenrijk waar over triatlon enkel een beetje zal gesproken worden.

Tot binnenkort!


Even tussendoor

In één van de meest belangrijke financiële bolwerken van Europa een deel uitmaken van de dagelijkse gang van zaken is wel iets speciaals. We nemen hier ondertussen de trams of bussen alsof we ze al jaren nemen. Zoals in elke grootstad zijn mensen hier niet zo snel verwonderd van iets en gaat iedereen zijn gang.
De Zwitsers zijn behulpzaam, gastvrij en ze lijken niet echt gestresseerd. De levensstandaard ligt hier uitermate hoog en dus swingen de prijzen (voor ons) de pan uit in de supermarkt, op een terras, voor openbaar vervoer,...
In afwachting van de briefing deze middag gaan we nog maar eens wat eten en drinken...als je gewoon bent van elke dag de nodige beweging in te lassen is het de laatste week voor de wedstrijd toch wel wat wennen...eten zonder echt bewegen zorgt zelden voor een hongergevoel maar toch moeten we de glycogeenvoorraden in onze spieren optimaal gevuld krijgen. Energie die we zondag immers hard nodig zullen hebben. Het komt er dus nu op aan om zo weinig mogelijk brandstof te verbruiken en de tank zoveel mogelijk aan te vullen. Op de wedstrijddag wordt er dan de gedurende de volledige periode van intensieve arbeid snel beschikbare energie opgenomen om de man met de hamer zo laat mogelijk tegen te komen...zonder suikers vallen is nefast voor het aanhouden van de gewenste intensiteit.

Na een aantal gesprekjes ter plaatse, wat opzoekwerk hier en daar en onze eigen ervaringen is toch duidelijk dat dit een zogenaamd 'trage' wedstrijd is. Er zit een stevige stroming op de Zürichsee waarvan de richting een beetje afhankelijk is van het wolkendek boven de bergen maar nooit in het voordeel van de atleten zal zijn...ofwel hebben we de stroom tijdens het langste deel van het zwemparcours tegen ofwel zijdelings tegen. Een zoals ook beschreven enkele dagen zorgen een 10-tal serieus hellende kilometers in het midden voor wat vertraging. Het loopparcours is dan weer hertekend als gevolg van de jubileumeditie en compleet vlak en verhard (in tegenstelling tot voorgaande jaren). Veel prognoses maak ik niet voor mezelf, mijn carrosserie zal toch beslissen tot wat ik in staat ben na een voorbereiding met een aantal (niet helemaal weggewerkte) vraagtekens.

Straks ontvangen we met veel plezier mijn buddies...ontspannen blijft de sfeer dus wel!!


Samen met de eerste regen...

...zijn we ondertussen geregistreerd geraakt en hebben we gezwommen in het 'meertje' van Zürich.
De plaatselijke Frank Deboosere had regen voorspeld en vannacht werd zijn belofte een feit. De temperatuur is met een 10-tal graden gekelderd en momenteel wisselen stralende zon en lichte regen elkaar af bij een aangename temperatuur. Het water bedraagt nog steeds zo'n 23°, is helder en Zwitsers proper, wat dus heel aangenaam zwemmen voor gevolg heeft.
Landiwiese is vanaf vandaag the place to be voor al wie voor de triatlon naar hier is afgezakt...een groot dorp heeft zich daar neergepoot gaande van de registratietent, een expo met zwem-, loop-, fiets- en andere accessoires, een tribune, de finish, de recoveryzone en zoveel meer. Morgen worden we hier om 14u verwacht voor de Engelstalige wedstrijdbriefing en zaterdag dan vanaf 14u30 kunnen we er onze fietsen inchecken.
Al onze verplaatsingen verlopen hier via het openbaar vervoer. Zürich demotiveert autogebruik door lange wachttijden aan verkeerslichten en slechts een heel beperkte tijd om door te rijden (maximum 2 auto's). Ook het parkeren in de stad is heel duur en op straffe van hoge boetes bij het niet naleven van de richtlijnen. We hebben onze meest frequente lijnen al behoorlijk onder de knie maar toch lieten we ons vangen deze morgen...al doende leert men zeker.
Morgen komen Patrick Blomme en Aäron - Fixovélo - Overmeire ons vervoegen. Gauw een retourtje heen op vrijdagmiddag en terug op maandagmorgen hebben ze over om mij bij te staan. Onbetaalbaar die gasten!! Bedankt heren!!

Morgen wordt er gerust, zaterdag nog een uurtje gefietst maar het is nu vooral aftellen naar zondag(namiddag).


The Beast

Alweer een strak blauwe hemel, ontwaken met een temperatuur van 22° doorheen de dag oplopend naar tropische eenheden zoals in België. Geen obstakels dus om het fietsparcours te aanschouwen.
Mijn vehikel blijft een beetje moeilijk doen en daar kruipt vervelend veel tijd en energie in maar tegenwoordig heb ik zoveel ernstigere zaken te horen en te zien gekregen wat helpt om zen te (proberen) blijven.
Het parcours zelf is één van de mooiste die ik al reed...de natuur aan en rond het meer van Zürich is gewoon prachtig en de ondergrond is hemels als je onze Vlaamse, wat 'ruwere' fietswegen gewoon bent.
Er is maar 1 wisselzone en van daaruit fietsen we 2 ronden van 90km met een relatief vlakke aanloop langs het meer om na ongeveer 30km dan af te draaien met een korte maar pittige klim naar een geaccidenteerd plateau met glooiende wegen. Nog zo een 30km verder staan we aan de voet van wat ze in Ironmantermen traditiegetrouw 'The Beast' noemen. De meeste wedstrijden hebben er zo wel ééntje (in combinatie met 'The Hell' die we kort voor het einde van elke ronde tegenkomen). Wel, deze heeft zijn naam niet gestolen. Een oplopend stuk van iets meer dan 10km (met iets over halfweg een afdaling) waarbij het gros van de hoogtemeters (700hm per ronde) worden overwonnen. Met een tijdritfiets is dit niet zo evident en hier zal een deel van de wedstrijd beslist worden voor veel deelnemers. Je kan hier (zo) snel (mogelijk) naar boven rijden om nadien te plafonneren bij de eerste loopkilometers of je kunt het iets meer behouden aanpakken om nadien nog een cartouche over te houden...
In alle geval zal dit stuk van het parcours een natuurlijke selectie bewerkstelligen...hier is het echt ieder voor zich...en de sterksten maar ook de verstandigsten zullen hier garen spinnen.

Morgen gaan we een plons wagen in de Zürichsee aan Landiwiese, dé plaats waar het zondag allemaal om doen is. De start, wisselzone, keerpunt voor het fietsen, vertrek en drievoudige passage voor het lopen en uiteindelijk ook de finish...en recoveryzone hmmm.
De kinderen zaten vandaag al eens in de see met het hoogblauwe water en die zien het wel goed komen zondag :)

Tot morgen,


We naderen een nieuwe uitdaging...Grüezi Helvetia

Er is, bewust, nog maar weinig verschenen op de website over mijn uitdaging van dit jaar. Sommige onderdelen van mijn lichaam laten het niet toe om snel te kiezen voor een bepaalde wedstrijd of bestemming. Met het nadeel dat er uiteindelijk niet zoveel keuze meer rest, ook in combinatie met het feit dat ik min of meer gebonden ben aan de wedstrijden die in de zomervakantie vallen.
Maar goed, eind maart viel dan toch de keuze op...Ironman Zürich. Een wedstrijd die al langer op het verlanglijstje stond maar omwille van de wel heel dure registratiekost steeds werd uitgesteld.
Vandaag, 3 en halve maand later, logeren we met ons gezinnetje in een appartementje in Zürich city...aftellend naar zondag 24 juli...een nieuwe D-day.
Helemaal gesmeerd loopt het radarwerk niet maar naar mijn inziens (en die van enkele specialisten ter zake) voldoende vlot om er zondag toch iets moois van te maken.
Ik zal zondag heel ontspannen starten en genieten van de prachtige omgeving, de oerdegelijke Zwitserse organisatie en het summum van het terug kunnen uitoefenen mijn geliefkoosde sport.
Ook als coach kan ik hier mijn hart ophalen want met Jurrie Van Waeyenberghe start één van discipelen op de lange afstand...en met terechte ambitie want hij staat op scherp. Laat ons zeggen dat ik vooral heel blij zal zijn als hij opnieuw hoge ogen kan gooien.

Een euvel aan de fiets moet morgen nog opgelost worden zodat we nadien het fietsparcours kunnen verkennen...een hoogtemeter op papier ziet er immers altijd vlakker of steiler uit dan in werkelijkheid.
Op dit portaal zal ik de geïnteresseerden de komende dagen verder op de hoogte houden van de meest essentiële zaken.

Tot later!


Marathon Antwerpen (17/04/2016) door Bert Deroo

In het najaar van 2015 kwam Bert voor het eerst bij mij over de vloer met de vraag of ik hem zou kunnen helpen bij het verwezenlijken van 'een droom'...sterker worden op de marathon en misschien ooit eens onder de magische grens van 3u duiken. Zijn eerste inspanningstest werkte hij af in heel druilerig weer waarna hij doornat terug de trein opstapte richting Gent...het was me toen al duidelijk dat motivatie en discipline geen loze begrippen zijn voor hem.
Een half jaar later is Bert in zijn pen gekropen wat resulteert in onderstaand verslag van zijn eerste marathon onder mijn hoede...

Marathon Antwerpen...

Ik moet bekennen dat de marathon van Antwerpen niet mijn allereerste marathon is. Ik liep vorig jaar de marathon van Brussel en kort daarna nam ik contact op met Dominic. Ik wilde immers mijn grenzen verder verleggen en me professioneler laten begeleiden. Mijn doel was om een marathon te lopen onder de 3 uur, indien mogelijk al in 2016 (maar dat leek me onhaalbaar). Mijn basisconditie was hiervoor echter te beperkt omdat ik tot nu toe veel te intensief liep waardoor de progressie eerder beperkt was. Gedurende een half jaar heb ik getraind om die conditie op een hoger niveau te tillen zodat mijn verwachtingen misschien toch binnen mijn bereik liggen. Dat betekende wel een heel andere manier van trainen.
De voorbereidingen op de marathon verliepen eigenlijk prima. Ik nam deel aan 2 kleinere loopwedstrijden, namelijk een halve marathon en vervolgens 25 km, maar door het gure voorjaarsweer (hagel, regen, rukwinden en koude) liep ik nog niet de tijden die ik voor ogen had. Of liever gezegd, ik dacht dat ik toch al een bepaalde tijd diende te lopen op een halve marathon, om op die manier onder de 3 uur te duiken op een marathon. Ik maakte achteraf immers berekeningen in mijn hoofd waardoor de twijfels beginnen te rijzen over de haalbaarheid van mijn doelen.
Met een aantal vragen verschijn ik dus aan de start van de marathon van Antwerpen. Mijn ultieme droom blijft dezelfde, namelijk onder de 3 uur te lopen, maar mijn verwachting is eerder om een tijd af te klokken tussen de 3u05 en 3u10.
Het is die dag mooi loopweer, misschien wat te fris aan de start. Ik vloek want ik heb besloten om geen handschoenen te dragen en dat breekt me wel zuur op. Ik sta vooral in de tent van de sponsors om me warm te houden. De laatste 5 minuten voor de start nog eens een plaspauze en dan naar het vak van 2u59.
Er zijn er veel met hetzelfde objectief, enorm veel. Hartslag bij de start: schommelend tussen 90-110 (altijd die spanning voor de race) en dan het startschot. Ik sta niet te ver van de pacers dus ik loop eigenlijk redelijk snel in het tempo van deze groep. Ik neem me voor om zeker de pacers te volgen tot de halve marathon en daarna zie ik wel. Er wordt in het begin snel gelopen: 14,8 km/u tot zelfs 15,5 km/u. Dat voel ik wel, en mijn hartslag ook. Wellicht de aanloop naar de Waaslandtunnel om niet te veel tijd te verliezen tijdens de helling van de tunnel, en binnen het tijdsschema te blijven. Wat me wel irriteert zijn de vele fietsers die voor bevoorrading zorgen. Ze bedoelen het goed en de meesten storen de lopers niet. Maar een papa die zijn tienerzoontje als bevoorrader neemt en in het begin constant met zijn zoon praat...dat is storend. Ikzelf heb een drinkbus in de hand met hierin een sportdtrank. Met stylo heb ik maatjes van 80 ml aangeduid zodat ik telkens 80 ml drink. Dit vul ik aan met evenveel water want de sportdrank is te geconcentreerd om zuiver te drinken. Vervolgens heb ik nog wat energievoeding bij en 2 kleine flesjes water van 33 cl. Dit zou genoeg moeten zijn.
De eerste 10 km gaan goed, misschien wat een te hoge hartslag door de spanning, het koude weer en hoge tempo. Er valt zelf wat regen en volgens sommigen lichte hagel. Maar in principe moet ik dat zeker aankunnen. Tijdens de voorbereiding heb ik ook geregeld onder gure omstandigheden mijn trainingen afgewerkt. Hopelijk houd ik het vol. De groep is nog erg groot en te compact. Doordat de straten en bochten soms wel nauw zijn, is het gevaarlijk lopen en moet je heel aandachtig zijn. Er wordt getrokken, een loper die je de pas afsnijdt, bevoorradingsposten die wel wat chaos veroorzaken omdat ze slechts langs één kant van de weg staan (dat was in Brussel beter - ze stonden langs beide kanten indien mogelijk) en valpartijen. 1 loper struikelt, vloekt vervolgens, ik ontwijk en moet verder lopen.
De volgende 10 km voel ik me beter. De spanning is gaan liggen en de groep dunt wat verder uit. Ik merk het ook aan mijn hartslag die nu rond de 165 schommelt (uitstekend, mijn hart voelt zich super). Ik maak wel een klein foutje. Wanneer ik van één van mijn kleine flesjes drink, gooi ik onbewust de capsule weg. Dat flesje was nog meer dan half vol en nu ben ik er niets mee. Weg ermee dus. Hopelijk breekt het me niet te zuur op maar ik ben meer aangewezen op de bevoorradingsposten. Na de afstand van de halve marathon merk ik dat alles nog goed verloopt. Heel belangrijk, ik blijf het tempo van de pacers volgen.
Van km 20 naar 30 probeer ik volstrekt ‘zen’ te lopen. Deze 10 km moet ik gewoon afhaspelen want ze zijn niet al te belangrijk. Voor mij zijn de 10 km die erna komen crucialer. Ik moet gewoon geconcentreerd blijven lopen en denken aan eten en drinken. Gelukkig mag ik ballast lossen na 29 km, namelijk de drinkbus en de gel. Ik loop dus nog met een klein flesje water en 1 energiesnoepje. Ik neem me voor om nu ook altijd een slok water te nemen bij de bevoorrading. De groep is trouwens verder uitgedund - life is great !!! En opeens hoor ik mijn naam zelfs roepen. Langs de kant fietst Dieter, een vriend die ik onlangs heb leren kennen tijdens oriëntatiewandelingen in de Ardennen. Hij loopt ook (zelfs nog wat sneller dan mij op de halve marathon) en wist dat ik ging deelnemen. Hij zal me verder begeleiden en aanmoedigen tot aan de meet. Dat doet deugd. Ik merk dat ik het tempo van de pacers nog aankan. Zou het lukken om onder de drie uur te duiken?
Van de volgende 10 km geniet ik het meest. Het decor is mooier namelijk het Rivierenhof, mooie groene zone en daarna het havengebied. De twee pacers besluiten om op te splitsen. De één versnelt met een compact groepje om zelfs naar de 2u58 te gaan. Ik besluit om bij Christ te blijven en te blijven richten op 2u59. Na de Rivierenhof zijn we nog met een stuk of 8 die bij Christ blijven. Dan komt het havengebied en dit is zwaar. Hier hebben we tegenwind en zakt het tempo naar 13 km/u. Hopelijk hebben we in het begin voldoende tempo gemaakt. Ook Christ kijkt bezorgd maar houdt er de moed in. Hij spoort zijn manschappen aan, ook de lopers die we nu oprapen.
En dan bereiken we km 40. De meet komt nu echt wel in zicht. Ik loop nu volledig alleen met Christ. Ik weet zelfs niet wat er met de anderen is gebeurd. Zijn ze versneld? Hebben ze afgehaakt? Dieter is er wel en fietst mee. Ondertussen maakt hij soms foto's van ons beiden - Christ en ik - hij de pacer, ik de volger. We passeren langs het MAS en dan het rechte stuk langs de Schelde. Ik hoor door de luidsprekers dat onder de 3 uur nog mogelijk is maar het zal op seconden aankomen. Christ zegt me dat ik nu moet sprinten, er alles uit zal moeten persen. Jawel generaal, ik ga ervoor. In de laatste 500 m begin ik te sprinten (oké, eerder een versnelling) en zie ik de meet. Ik sprint want ik kan het. Geen krampen, geen spierpijn, maar wel vermoeidheid. Ik loop over de streep zonder omkijken maar zie dat er wel al 3:00:06 staat. Een renner stelt me gerust en zegt me dat er wel wat tijd wordt afgetrokken want ik ben iets later over de startmeet gegaan. Hij zegt dat ik het wel zal gehaald hebben. Ik weet het echter niet. Dieter vergezelt me nog tot ik mijn rugzak heb en daarna gaat hij verder fietsen, als training.
In het hotel bel ik naar het thuisfront en hoor ik het verlossende bericht. Ik finishte in 2:59:56 - fuck, dat was echt close. Ik kijk nog eens naar de resultaten van de sportwatch en eigenlijk ben ik nog meer tevreden van mijn trainingsresultaat. Een gemiddelde hsm van 167 en vetverbranding van 18% Dat is echt super. Ik ben dus eigenlijk nooit in het rood gegaan. Ik heb een fantastische marathon gelopen en ik weet dat er nog marge/progressie mogelijk is. Maar ik moet nog harder trainen en mijn spieren verbeteren. Verdomme, ik heb er ongelooflijk veel zin in, I'm on fire.

Groeten, Bert


De voorjaarsmarathons zijn ondertussen voorbij...het gaat (ging) snel

De voorbije weken had ik een 5-tal atleten die zichzelf tot het uiterste dreven in één van de talrijke voorjaarsmarathons. We haalden stuk voor stuk goede tot zeer goede resultaten en slechts één atleet had op 70 seconden beter gehoopt (what's in a name als je 3u01 loopt??).
Hieronder wil ik jullie het verslag van Roald Leijnen niet onthouden...we werken samen sinds september 2015 en na een voortreffelijke prestatie in de hel van Kasterlee (na een periode van blessure en eigenlijk te korte samenwerking) heeft hij ondertussen dus ook zijn debuut op de marathon achter de rug.
En of zijn verwachtingen zijn vervuld...de potentie om sub 3u te lopen klinkt als muziek in zijn oren.

MARATHON ZEEUWS VLAANDEREN

Seizoen 2016 is al eventjes bezig en in alle stilte zijn de STC’s bezig met van alles en nog wat. Van badkamers renoveren, veranderen van werk, herstellen van blessures naar het voorbereiden op het sportieve seizoen 2016 en of beslissen of er hoegenaamd een seizoen komt. Nu we bijna mei zijn is het toch tijd om eens de stilte te doorbreken.

Na mijn passage in Kasterlee en het goede gevoel in het lopen die ik daar had, had ik vrij snel besloten om in 2016 eens deel te nemen aan een marathon. Dat was iets dat al lang op mijn wishlist stond en ik vond dat ik er maar eens werk moest van maken. Samen met Dominic De Caluwé (die me begeleid in mijn trainingswerk) besloten dat een marathon altijd een goeie basis vormt om later op seizoen terug duatlons of wie weet een eerste triatlons aan te pakken. En het moet niet altijd fietsen zijn natuurlijk. Zo gezegd zo gedaan, na wat zoeken was mijn oog gevallen op de marathon van Zeeuws Vlaanderen die tussen Hulst en Terneuzen gelopen wordt. Vooral omdat daar ook 25% off road bij is. De training is begonnen midden januari en het was uiteraard de bedoeling om op 16 April top te zijn (allee mijn top he!!).

16 April, om 11u was de start voorzien. Om 10 uur toegekomen in Hulst en de regen viel met bakken uit de lucht. Gelukkig was het bij de start was het uitgeklaard. De regen was weg maar de wind was des te meer present. Zoals gewoonlijk was mijn daddy mijn begeleider voor de bevoorrading onder weg. Mijn vrouwke, Emmy en meme hielpen onderweg met de vocale ondersteuning (beperkt tot 1 locatie want ze vonden het parcours niet :).

Direct na de start voelde ik dat de beentje ok waren, ik kon direct opschuiven in het pak en tot mijn verbazing kwam ik toch vrij snel van voor te zitten. Naar mij eigen schatting bij de eerste 100 van de 600+ gestarte deelnemers.

Wat me direct op viel was dat off road echt off road was. Na de start, na een km of 2 direct een weiland in met modder en al. Dus ik wist dat dit geen standaard marathon ging worden. De eerste 20km was denk ik 15km door bos, weiland, modder, wat plassen enz. maar ik had alles onder controle en kom mijn tempo mooi houden. Ik had ondertussen een tactische plas pauze gedaan en me in een grotere groep van een man of 20 laten afzakken. De reden, vrij simpel, het waaide verdomme hard en door mijn fietservaring in de polders had ik al lang door dat we de bijna volledig tegenwind naar Terneuzen gingen lopen. Dat is natuurlijk het nadeel van een marathon die in 1 richting gaat.

Voor de fietsers onder ons en mensen die regelmatig naar de koers kijken zullen het begrip waaiers wel kennen. Wel waaiers bestaan dus ook in het lopen. En zelfs het uitwaaien in die waaiers bestaat. Na 30 km, regelmatig kop doen en dan zien dat we dat eigenlijk maar met een man of 6 kop deden besloot ik om er eens een snok aan te geven. Lopen in groep is echt niet zo simpel en zeker in die omstandigheden dus plaatste ik een versnelling. Ik voelde me goed en dus nam ik risico maar. We beleven uiteindelijk met 4 over en zo zijn we richting finish gelopen.

Het begrip de laatste loodjes wegen het zwaarste en dat was hier niet anders. Op km 35 dwars door een soort weiland en op 2km van de finish draaiden we op de dijk naast de Westerschelde en daar kregen we gedurende 1,5 km vol tegenwind te verwerken. Jammer genoeg kreeg ik daar de rekening gepresenteerd en kon ik m’n 3 collega’s niet meer volgen. Ik moest ze laten aan en een tempo zoeken die ik aan kon.

De laatste 500m waren echt afzien, ik had te weinig gedronken onderweg en mijn nier ging letterlijk in alarm fase. De finish lijn is maar 5 cm breed maar er was een wezenlijk verschil voor en na de lijn. Of beter gezegd, ben er over gevallen:), gelukkige waren er twee lieve dames van de organisatie die me kasseibrand hebben helpen vermijden.

Ik ben diep gegaan. Mijn tijd 3u07 en 27s. Gezien de zware omstandigheden (volgens organisatie de zwaarste editie ooit) was ik sowieso al zeer tevreden. Toen ik hoorde dat ik op plaats 28 geëindigd was nog meer. Voor 1 keer fier op mezelf.
Voila weer een to do’tje van de lijst. Voor de cijfer freaks, hartslag gemiddeld 168, tijd per km 4m26s.
Wat heb ik geleerd: awel dat je genoeg moet drinken!! en dat een marathon echt wel zwaar is maar met een goede voorbereiding (thanks Dominic) is het ook genieten!!! Voor de liefhebbers van het alternatieve werk is deze marathon echt aan te raden (hou er wel rekening mee dat het off road stuk toch wel richting 50% gaat).

Next op de to do list. Peakbreak 2016 samen met Tartufi Christophe Demits. 800km, 16000+ hoogtemeters, 8 dagen te pleuris rijden. We kijken er al naar uit.


Mens sana in corpore sano

We zijn ondertussen een kwartaal ver in 2016...en de eerste maanden zullen op verschillende vlakken de geschiedenis ingaan. Helaas om heel wat wereldschokkende gebeurtenissen die we een aantal jaren terug niet voor mogelijk hielden.
Maar naast elk politiek statement of alweer een barbaarse daad van godsdienstverheerlijking wordt er door heel veel mensen vooral ook naarstig aan de weg getimmerd naar nieuwe sportieve successen...ieder op zijn of haar eigen niveau, elk met nobele doelstellingen.
Ik heb het geluk om opnieuw heel wat leuke projecten te mogen begeleiden en zo m'n steentje bij te dragen tot het welslagen van vooropgestelde (voorheen wel eens onbereikbaar geachte) targets.
De eerste resultaten zijn overwegend heel bevredigend, de meeste inspanningstesten bewandelen de weg van progressie en de honger bij de atleten is soms moeilijk te stillen.
Voor een immer ambitieuze coach is dit een prachtige manier om , soms met vallen en opstaan, mijn visie op een gezonde geest in een gezond lichaam uit te dragen. Elke dag opnieuw groeit mijn ervaring, kom ik in contact met bijzonderheden, wordt mijn interesse geprikkeld en ben ik gelukkig met zoveel vertrouwen.
Stilaan komt een nieuw duursportseizoen op gang (viel het ooit stil???) dus de tijd van oogsten breekt aan...spannende tijden voor atleet en coach...perfecte verstrooiing in een wereld op hol.